Παντόφλες {LF}και παντοφλιές

Παντόφλες, παντόφλες, παντόφλες. Και φόρμες. Και πιζάμες. Και ξανά φόρμες. Και ξανά πιζάμες. Σατέν, μάλλινες και βαμβακερές. Με αρκουδάκια και γατάκια, παιδικά μοτίβα που ξορκίζουν, κάτω από τα σκεπάσματα, το «επαπειλούμενο» προπατορικό αμάρτημα. Ή με δαντέλες, που σύμφωνα με κάποιον άγραφο νόμο, θα το προκαλέσουν. Και οι παντόφλες είναι πολλών ειδών. Δερμάτινες, από το Μαρόκο, με πατημένες φτέρνες και σε έντονα χρώματα. Και ορθοπεδικές για γερό κράτημα, τεράστιες σαν κασονάκια. Και γούνινες Karl Lagerfeld, με τη φιγούρα του εκλιπόντος κεντημένη πάνω στη γούνα. Και βελούδινες, τύπου μοκασίνι, με κάτι σαν οικόσημο λες και ήρθα από τα ανάκτορα του Σενμπρούν κατευθείαν στου Παπάγου με παντόφλες.

Αυτά μου προτείνει για αγορές το Διαδίκτυο τον τελευταίο καιρό. Εν ολίγοις. Διότι, αν επεκταθώ, θα μιλήσω και για κουβέρτες με τρύπες που περνάς τα χέρια σου και τις μεταμορφώνεις σε ρόμπες και γυρνάς μέσα στο σπίτι σαν γιδοβοσκός. Και κάτι άλλα ολόσωμα που δεν ξέρω τι ακριβώς είναι, το μόνο σίγουρο ότι φοριούνται πατόκορφα. Μην πολυλογώ, οι διαδικτυακές διαφημίσεις ξέρουν πολύ καλά ότι και το φθινόπωρο θα το περάσω σαν την άνοιξη. Υπό περιορισμό. Εστω και μερικό. «Θα μείνω σπίτι» reloaded.

Παντόφλες λοιπόν. Από τον Μάρτιο τις βλέπω στον ύπνο μου. Γιγάντιες παντόφλες που με καταδιώκουν. Που απειλούν με τη χνουδωτή τους αυθάδεια τα ψηλοτάκουνά μου στις ντουλάπες. Νομίζω ότι τις νύχτες γίνεται σκοτωμός εκεί μέσα. Συγγνώμη δεσποινίδες γόβες μου.
Το ματσάκι είναι χαμένο από τα αποδυτήρια. Και είναι κι αυτό το φλιπ φλοπ της παντόφλας που εδώ και μήνες τριβελίζει στο μυαλό μου εδώ και μήνες. Παραδόθηκε για ένα διάστημα στην καλοκαιρινή σαγιονάρα και ξαναγύρισε στο παντοφλάκι με το ενσωματωμένο καλτσάκι. Homewear τα λένε για να ξεγελιόμαστε ότι – και καλά – φοράμε ρούχα. Μωρέ τι ρούχα; Πιζαμοφόρμες είναι.

Με παντόφλες στα πόδια θα πορευθούμε για όσο χρειάζεται. Και με παντοφλιές στο κεφάλι. Είμαστε, βλέπετε, και ο πιο έξυπνος λαός στον κόσμο. Συγγνώμη, μετά τον νιγηριανό αφού μόνο στη Νιγηρία πιστεύουν σε μεγαλύτερο ποσοστό από εμάς ότι οι περί τον κορωνοϊό αριθμοί του τρόμου είναι επίτηδες διογκωμένοι. Βλέπετε στις άλλες χώρες δεν έχουν έναν κάποιο Πετράκο, «απόφοιτο» τηλεοπτικής μουσικής «ακαδημίας» που αφού «κατάφερε», επί 15 χρόνια, να πείσει από ελάχιστους ως κανέναν σαν τραγουδιστής, τώρα αποφάσισε να επιδοθεί σε λοιμωξιολογικές κορώνες και βιμπράτα. Και κοίτα να δεις που πείθει. Και ξανακοίτα να ξαναδείς, αυτοί που κουνάνε το δάχτυλο στον καθηγητή Σωτήρη Τσιόδρα καταλογίζοντάς του «ήξεις – αφήξεις», είναι μαγεμένοι από την ακλόνητη βεβαιότητα του αναγεννησιακού πανεπιστήμονα Πετράκου.

Μωρέ παντόφλα και πάλι παντόφλα. Εστω και με αυτό το εκνευριστικό φλιπ φλοπ, το λάιτ μοτίβ της καραντίνας όπως το έχω ονομάσει. Τι θα πάθω; Το χειρότερο, να ξεχάσω να φοράω τακούνια, εγώ που ροβόλαγα με δωδεκάποντα στις ανηφόρες και τις κατηφόρες του Περιφερειακού. Ε, δεν πειράζει. Το πολύ πολύ να ρωτήσω τον Πετράκο, που όλα τα ξέρει, πώς θα επανενταχθώ στη γόβα.