Η Ευρώπη και η Τουρκία του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν

Απαγορευμένο το συναίσθημα για την κρίση του διπλωμάτη. Προσβλέπω όμως οι αναγνώστες να δείξουν κατανόηση. Ανήμερα της μεγάλης επετείου γράφω. Η 28η Οκτωβρίου επιβάλλει αναστοχασμό, έμπνευση και παραδειγματισμό. Εκδηλώθηκε η αναμενόμενη ιταλική επίθεση και παραβίαση των χερσαίων συνόρων μας. Η Ελλάδα στους μήνες που προηγήθηκαν έκανε το παν για να μη συρθεί και παρασυρθεί σε έναν πόλεμο. Δεν τον προκαλέσαμε, μας επιβλήθηκε. Επέλεξε την αυτοσυγκράτηση ακόμη και μετά τη βύθιση της «Ελλης». Επιδιώκοντας την ειρήνη είχαμε ετοιμαστεί για τον πόλεμο. Προσωποπαγής ολοκληρωτισμός, με όχημα τον εθνικισμό, τον επεκτατισμό και την «αναβίωση της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας» .

Δεν είναι εύκολο ούτε πάντοτε πετυχημένο να επιχειρείς προβολή του χθες στο σήμερα. Ούτε να συγκρίνεις το σήμερα με την προπολεμική σύγκρουση συμφερόντων.

Αναποτελεσματική είναι η ρεαλιστική αποτίμηση της μέχρι τώρα στάσης ορισμένων εταίρων και συμμάχων απέναντι στον τουρκο/ισλαμιστικό επεκτατικό δόγμα του «ζωτικού χώρου». Ο πρόεδρος Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν το προσδιορίζει επί χάρτου σήμερα ως το «δόγμα της γαλάζιας πατρίδας». Τους τελευταίους μήνες ολοένα και εντονότερα η αναβλητικότητα της Ενωσης, άδικα ίσως, παραπέμπει πολλούς στη Συμφωνία του Μονάχου του 1938. Θύμα των τότε ψευδαισθήσεων, καθώς και της αυταπάτης περί προώθησης βραχυπρόθεσμων συμφερόντων ήταν η Τσεχοσλοβακία. Μέχρι τώρα πεδίο των συστηματικών επιθετικών δράσεων της Τουρκίας ήταν η Ελλάδα και η Κυπριακή Δημοκρατία. Στην πραγματικότητα στόχος είναι η Ευρώπη.

Τα κράτη-μέλη της Ευρωπαϊκής Ενωσης και του ΝΑΤΟ ίσως τώρα αντιληφθούν ότι η σημερινή απολυταρχική εξουσία στην Αγκυρα δεν μπορεί να αναχαιτιστεί μόνο με λεκτικές καταδίκες χωρίς συνέπειες. Δεν πρόκειται για συγκυριακή μεταμόρφωση του προέδρου της Τουρκίας. Εδώ και είκοσι χρόνια, αξιοποιώντας και τις έναντι της Ενωσης δεσμεύσεις για συνταγματική αναθεώρηση, μετέτρεψε την Τουρκία σε ένα προσωποπαγές πολιτικό σύστημα χωρίς ουσιαστικά αντίβαρα και δημοκρατικό έλεγχο. Χωρίς έλεος για τους Κούρδους της Τουρκίας και τους πραγματικούς ή εικονικούς πολιτικούς αντιπάλους, με περιφρόνηση, αν όχι απέχθεια, προς τις μη μουσουλμανικές κοινότητες. Οι φανατικοί «επί του πεδίου» ισλαμιστές και όχι το Ισλάμ αποτελούν εδώ και δέκα ακριβώς χρόνια τον επίλεκτο βραχίονα της επιθετικής πολιτικής του προέδρου Ερντογάν εντός και εκτός συνόρων. Αυτόν τον στόχο υπηρετούσε η μετατροπή της Αγίας Σοφίας σε Μεγάλο Τζαμί. Δεν ήταν μόνο προσβολή προς την Οικουμενική Ορθοδοξία και την ελληνο-βυζαντινή παράδοση. Ούτε προοριζόταν απλά για εσωτερική κατανάλωση.

Τα γεγονότα. Τώρα ίσως κάποιοι αντιληφθούν καλύτερα τη σημειολογία της διαδοχής των γεγονότων. Ο πρόεδρος Ερντογάν με τις δηλώσεις του και ο πρόεδρος του Diyanet İşleri Başkanlığı (Διεύθυνση Θρησκευτικών Υποθέσεων) με το αξιοπρόσεκτο κήρυγμά του – ας ξαναδιαβαστούν με προσοχή – σηματοδότησαν τον Ιούλιο του 2020 την κλιμάκωση της επιθετικής συμπόρευσης του κόκκινου της Τουρκίας με το «επί του πεδίου» μαύρο χρώμα των λαβάρων των ισλαμιστών. Σε Συρία, Λιβύη, Καύκασο (θυμίζω ότι Τσετσένοι ευδοκίμησαν στον ISIS), Ιράκ. Ισως ήταν παρόντες και στην οργανωμένη αποτυχημένη απόπειρα παραβίασης των συνόρων της Ευρωπαϊκής Ενωσης στον Εβρο.

Δεν είναι παρορμητική η επίθεση του προέδρου Ερντογάν ως λόγω και έργω προστάτη των απανταχού μουσουλμάνων κατά της Ευρώπης έχοντας σαν κύριο στόχο σήμερα τη Γαλλία. Χρησιμοποιεί το όπλο της θρησκευτικής μισαλλοδοξίας και του τυφλού φανατισμού. Στοχεύει να συγκινήσει την καρδιά και να αφυπνίσει το μυαλό των μουσουλμάνων – όχι μόνο Τούρκων – στις χώρες της Κεντρικής Ευρώπης. Εκτιμά ότι ενισχύει έτσι την εικόνα του ίδιου και της Τουρκίας.

Πιστεύει ο πρόεδρος της Τουρκίας ότι η Ευρώπη υστερεί:

Πρώτον, διότι έδειξε ότι απέναντι στην Τουρκία δεν είναι ενωμένη.

Δεύτερον, διότι δεν μπορεί να αντεπιτεθεί  στο πεδίο του θρησκευτικού μίσους που ο ίδιος επέλεξε. Γνωρίζει καλά ότι είναι ασύμβατο με τις κοινές ευρωπαϊκές μας αξίες και πολιτισμό.

Ας σταματήσουμε να προσφεύγουμε στην επωδό ότι «οι ενέργειες της Τουρκίας είναι ασύμβατες με τις ευρωπαϊκές αξίες». Ευρωπαϊκές αξίες και δίκαιο είναι αντίπαλοι του προέδρου Ερντογάν. Συγκαλύπτοντας το κόκκινο με το μαύρο άνοιξε για γείτονες, συμμάχους και για τον ίδιο τον λαό της Τουρκίας το κουτί της Πανδώρας. Δεν είναι ίσως μακριά η μέρα που η λεγεώνα των εξοπλισμένων ισλαμιστών μισθοφόρων θα προσφέρει «υπηρεσίες» και εντός των συνόρων της Τουρκίας.