Το δικό μας «φαινόμενο»

«Για εμένα, ο Πελέ είναι ο σημαντικότερος εκπρόσωπος του ποδοσφαίρου, ένας πρεσβευτής του αθλήματος, τον οποίο αποδέχονται όλοι οι μεγάλοι ποδοσφαιριστές εκείνης της εποχής. Ο Φέρεντς Πούσκας τον είχε αποκαλέσει φαινόμενο και είχε πει πως δεν θα ξαναβγεί τέτοιος ποδοσφαιριστής, προσθέτοντας ότι όσοι προσπαθούν να τον συγκρίνουν με άλλους, είναι απλά ηλίθιοι. Θυμάμαι επίσης και τον Ντι Στέφανο ο οποίος μου είχε πει πως κανένας άλλος ποδοσφαιριστής δεν πλησιάζει το παιχνίδι του Πελέ, καθώς αυτός πολλές φορές αγωνιζόταν μόνος».

Ο Γιάννης Διακογιάννης, όπως και όλοι οι φίλοι του ποδοσφαίρου στην Ευρώπη, τον είδε για πρώτη φορά στο Μουντιάλ του 1958, στην τηλεόραση, όταν έκανε το ντεμπούτο του σε μεγάλη διεθνή διοργάνωση.

«Τότε έγινε για πρώτη φορά γνωστός στην Ευρώπη. Στα δύο πρώτα ματς της Βραζιλίας δεν αγωνίστηκε. Στο τρίτο, κόντρα στην τότε Σοβιετική Ενωση, ήταν η πρώτη του συμμετοχή σε Μουντιάλ και όλοι έλεγαν, ποιος είναι αυτός ο Πελέ. Τον μάθαμε όμως πολύ καλά στη συνέχεια και όλοι οι φίλοι του ποδοσφαίρου στην Ευρώπη είχαν εντυπωσιαστεί».

Στην πορεία της Βραζιλίας προς την κατάκτηση του τροπαίου, ο Πελέ έπαιξε ιδιαίτερα σημαντικό ρόλο. Πέτυχε το γκολ της νίκης στον προημιτελικό με την Ουαλία (1-0), χατ-τρικ στο 5-2 του ημιτελικού με τη Γαλλία, και άλλα δύο, στον τελικό με τη Σουηδία (5-2).

Ο Γιάννης Διακογιάννης είχε την ευκαιρία να συναντηθεί δύο φορές μαζί του και να μιλήσει για το ποδόσφαιρο.

«Πάντα χαμογελαστός»

«Στη διάρκεια του Euro 1984 στη Γαλλία, συνταξιδεύαμε με το τρένο για να παρακολουθήσουμε κάποιο παιχνίδι. Εκεί είχα την ευκαιρία να τον γνωρίσω από κοντά για πρώτη φορά. Δεν ήμουν βέβαια μόνος, ήταν κι άλλοι συνάδελφοι μαζί, αλλά ήταν καταδεκτικός και απαντούσε σε κάθε ερώτηση».

Η δεύτερη συνάντησή τους, ήταν στην Αθήνα, σε μία εκδήλωση αθλητικής εταιρείας (PUMA). «Ηταν απλός άνθρωπος, συμπαθέστατος, ομιλητικός, πάντα χαμογελαστός και ποτέ δεν έλεγε όχι, όταν κάποιος ήθελε να μιλήσει μαζί του».

Για τον Γιάννη Διακογιάννη, ο Πελέ είναι ο κορυφαίος ποδοσφαιριστής του περασμένου αιώνα και στην πρώτη πεντάδα των καλύτερων εκείνης της περιόδου, θα βάλει άλλους τέσσερις θρύλους του ποδοσφαίρου: «Ντι Στέφανο, Κρόιφ, Πούσκας και Μαραντόνα. Πρώτος όμως είναι ο Πελέ. Προσωπικά πιστεύω ότι δεν ξαναβγήκε παίκτης όπως ο Πελέ».

Επίσης, είναι ο εκπρόσωπος του ποδοσφαίρου, στους πέντε κορυφαίους του αθλητισμού τον περασμένο αιώνα: Μαζί με τον πυγμάχο Μοχάμεντ Αλι, τον πολυαθλητή στον στίβο, Καρλ Λιούις, τον αμερικανό κολυμβητή, Μαρκ Σπιτς και τον Μάικλ Τζόρνταν.

Ο Πελέ, αγωνίστηκε σε όλη του την καριέρα στη Βραζιλία, με τη φανέλα της Σάντος. Σταμάτησε το 1974, όταν αγωνίστηκε στην Cosmos της Νέας Υόρκης, καθώς οι Αμερικανοί του είχαν προσφέρει ένα τεράστιο συμβόλαιο.

Ζήλευε ο Σινάτρα!

«Κάποτε ο Φρανκ Σινάτρα είχε πει, ζηλεύω τη δόξα του Πελέ. Καταλαβαίνετε τη δημοτικότητα που είχε εκείνη την περίοδο και παρ’ όλα αυτά δεν ήταν μία βεντέτα, αλλά παρά τη δόξα και τα χρήματα παρέμενε απλός. Ηταν μία τεράστια προσωπικότητα με καρδιά μικρού παιδιού. Θυμάμαι πως σε εκείνη τη συνάντηση στο τρένο, το 1984, ένας Βραζιλιάνος μου είχε πει πως έβγαινε στη γειτονιά του και βοηθούσε τους φτωχούς, προσφέροντας χρήματα».

Το ελληνικό κοινό είχε την ευκαιρία να δει από κοντά τον σπουδαίο αυτόν ποδοσφαιριστή. Ηταν το 1961, όταν η Σάντος είχε περάσει τον Ατλαντικό για να κάνει μία περιοδεία για φιλικά ματς στην Ευρώπη. Ετσι, είχε έρθει και στην Αθήνα, για τρία φιλικά με Ολυμπιακό, Παναθηναϊκό και ΑΕΚ. «Εκείνη την εποχή έρχονταν στην Ελλάδα ξένες ομάδες για φιλικά. Ετσι είχε έρθει και η μεγάλη Σάντος. Νίκησε Παναθηναϊκό και ΑΕΚ και η μόνη ομάδα που κατάφερε να νικήσει τη Σάντος ήταν ο Ολυμπιακός».

Θα μπορούσε άραγε αυτός ο παίκτης να είχε κάνει καριέρα και στην Ευρώπη; «Είχε προτάσεις, από μία ισπανική και μία γερμανική ομάδα. Μάλιστα λέγεται, ότι αυτός που αντέδρασε σε μία ενδεχόμενη άφιξή του στη Ρεάλ ήταν ο Ντι Στέφανο».