Σε γραμμή ρεαλισμού για τα εθνικά θέματα

Τα εθνικά θέματα είναι μια διακεκαυμένη ζώνη για την Αριστερά, παραδοσιακά, παρ’ όλα αυτά το ΚΚΕ ξέρει να κινείται προσεκτικά και ταυτόχρονα να μην κάνει πίσω απ’ τις δικές του ιδεολογικές και πολιτικές γραμμές. Αν αυτές τις ημέρες το δίπολο που διαμορφώθηκε ήταν η γραμμή της κυβέρνησης και η επέκταση σε 12 ν.μ. για Κρήτη και νησιά Ανατολικής Μεσογείου διά στόματος Αλέξη Τσίπρα, το ΚΚΕ επέλεξε έναν ενδιάμεσο δρόμο. Χωρίς να αρθρώνει μια θορυβώδη κραυγή αντιπολίτευσης.

Αποτιμώντας πως όλες οι τελευταίες εξελίξεις οδηγούν σε αναβάθμιση της επιθετικότητας της τουρκικής κυβέρνησης, δεν άφησε έξω από την κριτική του την ΕΕ και το ΝΑΤΟ αλλά και τα δύο μεγάλα κόμματα εν Ελλάδι. Ετσι κι αλλιώς, η ανάλυση του Περισσού θέλει και την κυβέρνηση και την αξιωματική αντιπολίτευση να «υπερασπίζονται τη γεωστρατηγική αναβάθμιση των συμφερόντων της ελληνικής αστικής τάξης» και να «παρουσιάζουν το ιμπεριαλιστικό μπλοκ των ΗΠΑ, του ΝΑΤΟ και της ΕΕ ως ασπίδα έναντι της επιθετικότητας της τουρκικής κυβέρνησης».

ΔΙΚΑΙΩΜΑ. Το θέμα όμως για το οποίο έκανε εντύπωση η θέση του αφορούσε τα 12 ν.μ., όπου το ΚΚΕ μέσω του Δημήτρη Κουτσούμπα αλλά και όλων των κορυφαίων στελεχών του έκανε σαφές πως κινείται σε εκ διαμέτρου αντίθετη κατεύθυνση από τον ΣΥΡΙΖΑ. Σημείωσε λοιπόν ότι, αν και η επέκταση των χωρικών υδάτων στα 12 ν.μ. είναι δικαίωμα που απορρέει από τη Διεθνή Σύμβαση για το Δίκαιο της Θάλασσας και ισχύει για κάθε χώρα, «στα χέρια αυτών που έχουν την πραγματική εξουσία σήμερα, δεν μπορεί αυτό να υπηρετήσει τα λαϊκά συμφέροντα, ούτε μπορεί να λειτουργήσει ως πανάκεια και να δώσει απάντηση στην τουρκική επιθετικότητα. Αντίθετα, μπορεί και να περιπλέξει παραπέρα την κατάσταση, να οξύνει τους ανταγωνισμούς εις βάρος όλων των λαών της περιοχής».

Μια θέση που εκ των πραγμάτων μπορεί να θεωρηθεί ρεαλιστική σε αυτή τη συγκυρία – αν και το περιεχόμενό της είναι εντελώς διαφορετικό από των άλλων πολιτικών δυνάμεων. Το ΚΚΕ εδώ και καιρό, βάσει των επεξεργασιών που έχει κάνει η ΚΕ του αλλά και με τα κείμενα που έχει κατά καιρούς εκπονήσει, δεν διστάζει να μιλάει με ένταση για την τουρκική επιθετικότητα. Χωρίς να χάνει το διεθνιστικό του φίλτρο. Ας θυμηθούμε, για παράδειγμα, πως το ΚΚΕ διατηρεί δεσμούς με το ΚΚ Τουρκίας, ενώ συχνά μιλάει για την ειρηνική συνύπαρξη των δύο λαών και πρωταγωνιστεί σε πρωτοβουλίες για συντονισμό όλων των ΚΚ διεθνώς και στην ταραγμένη περιοχή.

ΚΡΙΤΙΚΗ. Το ΚΚΕ κάνει πάντως ένα βήμα παραπέρα, αφού αναλύει και τα της Γαλάζιας Πατρίδας και του νέου δόγματος της Τουρκίας. Και διαβάζει τις νέες τουρκικές NAVTEX όσο και τον πρόσφατο νόμο της τουρκικής Βουλής για την επέκταση του χώρου έρευνας και διάσωσης ως παράγωγα του δόγματος αυτού που έχει τελικό στόχο την αμφισβήτηση των συνόρων των κρατών της περιοχής. Την ίδια ώρα όμως ασκεί και κριτική σε μια λογική που θέλει την Ευρώπη φορέα λύσης της έντασης. Στελέχη του επαναλαμβάνουν πως οι Σύνοδοι της ΕΕ και του ΝΑΤΟ και γενικά αυτοί οι οργανισμοί είναι μέρος του προβλήματος και όχι της λύσης για τα ελληνοτουρκικά. «Αυτή η πραγματικότητα, που βάζει “μπαρούτι” σε όλη την περιοχή, δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί ούτε με τις προβληματικές κυβερνητικές θέσεις για τα χωρικά ύδατα, που δίνουν άλλοθι στην πρόκληση της τουρκικής κυβέρνησης, με αιχμή το Καστελλόριζο, ούτε όμως με τις αμφιλεγόμενες και παραπλανητικές προτάσεις των υπόλοιπων κομμάτων του ευρωατλαντικού τόξου που – και ως κυβερνήσεις – ευθύνονται για τη σημερινή κατάσταση», έλεγε χαρακτηριστικά ένα εκ των κεντρικών κειμένων – ανακοινώσεων του ΚΚΕ προσφάτως. Σε έναν δρόμο ρεαλισμού, μα και ιδιότυπης πολιτικής πολεμικής.