Μια απειλή που δεν τρομάζει πια

Ποιους συνεχίζουν να εντυπωσιάζουν οι «αποκαλύψεις» περί πρωτοβουλιών μεγάλων ομάδων για τη δημιουργία μιας κλειστής ευρωπαϊκής λίγκας;

Η ιστορία ξεκίνησε τη δεκαετία του 1980 και επαναλαμβάνεται κάθε φορά που οι «μεγάλοι» συναντούν αντιστάσεις στα μεγαλεπήβολα σχέδιά τους που μοναδικό στόχο έχουν την αύξηση των εσόδων τους.

Απείλησαν με απόσχιση στις αρχές της δεκαετίας του 1990 προκειμένου να δημιουργηθεί το Τσάμπιονς Λιγκ. Απείλησαν να εγκαταλείψουν τις ευρωπαϊκές διοργανώσεις αν δεν είχαν μεγαλύτερη και εξασφαλισμένη εκπροσώπηση στη νέα διοργάνωση.

Απείλησαν με αποχώρηση αν δεν έπαιρναν μεγαλύτερο μερίδιο από την πίτα των μπόνους που μοιράζει η UEFA. Τώρα απειλούν με τη δημιουργία της ευρωπαϊκής Πρέμιερ Λιγκ – άλλαξε ο Μανωλιός και έβαλε τα ρούχα του αλλιώς – και όλοι περιμένουμε πόσα αντίδωρα θα τους προσφέρει η UEFA.

Αυτό που πάντοτε ξεχνούσαν οι υπερδραστήριοι ισχυροί που παίζουν θέατρο σκιών – ποτέ δεν έχει εμφανιστεί κανείς για να αναλάβει την ευθύνη της όποιας πρωτοβουλίας – είναι η παράμετρος «φίλαθλοι». Αν αφαιρέσεις από τις ομάδες τη Λίβερπουλ, τη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, τη Ρεάλ, τα εκατομμύρια που τους ακολουθούν, τι απομένει; Eνα τίποτα. Γιατί αυτοί είναι που δίνουν υπεραξία στον σύλλογο και όχι τα τρόπαια.

Αυτή η παράμετρος λοιπόν έχει καταστήσει σαφές πως η ιδέα της κλειστής ευρωπαϊκής λίγκας τούς προκαλεί απέχθεια γιατί βιάζει την παράδοσή τους. Τα Αμερικανάκια της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ και της Λίβερπουλ που ανακάλυψαν το ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο και θέλουν να κάνουν μπίζνες μαζί του αγνοούν την κουλτούρα του, την ιστορία του, τα έθιμά του και την ταύτισή του με το κοινωνικό πλέγμα.

Το ποδόσφαιρο στην Ευρώπη είναι μία τεράστια επιχείρηση που έχει θεμέλια στην παράδοση και όχι στα γραφεία των αμερικανικών τραπεζών. Δεν είναι franchise, είναι ιδιοκτησία και ανήκει στον απλό κόσμο. Κάθε σύλλογος, από τον διασημότερο μέχρι τον μικρότερο, έχει βαθιές ρίζες σε μια ιστορία. Και κανείς δεν έχει δικαίωμα να τις κόψει.