Το σύμβολο των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ

Ο αμερικανός δημοσιογράφος Τσιπ Μπέρλετ, ο οποίος ήταν από τους πρώτους ερευνητές των ακροδεξιών ομάδων και θεωριών συνωμοσίας όπως αυτή της Νέας Τάξης Πραγμάτων, είχε αρχίσει να προειδοποιεί από τη δεκαετία του ’90 για το ότι οι ιδέες αυτές, στις ΗΠΑ και σε άλλες δυτικές χώρες, μέσα στα επόμενα χρόνια θα έβγαιναν από το περιθώριο και θα έβρισκαν θέση στη mainstream σφαίρα, στα ΜΜΕ και στην κεντρική πολιτική σκηνή. Στην αρχή δεν τον πίστευαν πολλοί, αλλά επέμενε. Το 2003, σε μια έκδοση της οργάνωσης Southern Poverty Law Center, που μάχεται για τα δικαιώματα και εναντίον των ομάδων μίσους, ο Μπέρλετ το έγραψε καθαρά: «Ιδέες που γεννήθηκαν στη σκληρή Δεξιά ή στις ζωηρές φαντασίες όσων πιστεύουν στις θεωρίες συνωμοσίας βρίσκουν τον δρόμο τους στη δημοφιλή δημόσια σφαίρα. Σε πολλές περιπτώσεις οι ιδέες αυτές έχουν γίνει ήδη κοινότοπες στα μυαλά πολλών πολιτών». Λίγα χρόνια μετά, η χώρα του εξέλεξε ως πρόεδρό της τον Ντόναλντ Τραμπ. Κι εμείς εδώ, πολλά χιλιόμετρα πιο πέρα, με αφορμή το Μνημόνιο, ζήσαμε συνθήματα και πολιτική ρητορεία για τη «νέα τάξη πραγμάτων», το «τέταρτο Ράιχ», τη «γερμανική μπότα», το «δόγμα του σοκ», ένα μείγμα ψευτοσοσιαλιστικών κηρυγμάτων που ενίοτε ντύνονταν και με φουστανέλες και περικεφαλαίες. Δηλαδή το φαινόμενο που θα λέγαμε, με μία λέξη, ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ.

Αν ποτέ γραφτεί στο μέλλον μια ιστορική αναδρομή και αποτίμηση των πολιτικών συνεργασιών στη χώρα μας, αυτή του Αλέξη Τσίπρα και του Πάνου Καμμένου θα καταγραφεί ως απολύτως επιτυχημένη. Στα χρόνια της κοινής τους πορείας τίποτα δεν κατάφερε να σπάσει τον δεσμό τους. Οι δρόμοι τους χώρισαν μόνο λίγο πριν από το τέλος, όταν δεν είχε πια καμιά αξία, κανένα κέρδος, το να συνεχίζουν μαζί. Μόνο ένα περιστατικό κι ένα πρόσωπο κατάφερε, έστω και για λίγο, να μπει ανάμεσά τους. Η Ραχήλ Μακρή. Η πρώην βουλευτής με τη μεταπήδησή της από τους Ανεξάρτητους Ελληνες στον ΣΥΡΙΖΑ αλλά και με όλο το σετ απόψεων που έχει κατά καιρούς υιοθετήσει σε δημόσιες δηλώσεις της συμβολοποιεί πλήρως το φαινόμενο ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ. Μια πλευρά της πολιτικής που δεν συμβαδίζει με καμιά από τις πολιτικές παραδόσεις που αναγνώριζε, παραδοσιακά, η βιβλιογραφία και δεν έλειπε σε κανέναν μας.

Η Ραχήλ Μακρή γεννήθηκε το 1973 στην Πτολεμαΐδα και σπούδασε Διοίκηση Επιχειρήσεων στο ΤΕΙ Καβάλας. Τη γνωρίσαμε ως βουλευτή Κοζάνης το 2012, όταν εξελέγη για πρώτη φορά με τους Ανεξάρτητους Ελληνες. Τον Ιανουάριο του 2015 ήταν υποψήφια και εξελέγη με τον ΣΥΡΙΖΑ, από όπου αποχώρησε τον Αύγουστο και εντάχθηκε στη Λαϊκή Ενότητα, λόγω της διαφωνίας της με το τρίτο Μνημόνιο. Ούτε κι αυτό το κόμμα, όμως, τη χώρεσε για πολύ. Το 2016 δήλωνε ότι στηρίζει την Πλεύση Ελευθερίας της Ζωής Κωνσταντοπούλου, την οποία αποκαλούσε «αδελφή της». Είχαμε θαυμάσει όλοι, άλλωστε, τα ντοκουμέντα και τις δηλώσεις της στενής φιλίας τους. Ούτε εκεί ρίζωσε όμως, παρά την αδελφοσύνη, αφού λίγο μετά ανακοίνωσε την ίδρυση δικού της πολιτικού σχηματισμού με την ονομασία Μέτωπο Νίκης. Το μέτωπο της Ραχήλ, με όλο τον δυναμισμό που μπορεί να συνοδεύει μια γυναίκα πολιτικό που έκανε τατουάζ πάνω της ένα σπαρτιάτικο κράνος, διεκδίκησε τον Δήμο Παλλήνης στις δημοτικές εκλογές, όπου κατέληξε, εντελώς απογοητευτικά, στην τρίτη θέση.

Η Ραχήλ Μακρή συνεχίζει να ξεδιπλώνει το ταλέντο της στον δημόσιο λόγο της. Στα χρόνια της αποστρατείας της από τη Βουλή μάς απασχόλησε ξανά με τις ρατσιστικές δηλώσεις της για τον Γιάννη Αντετοκούνμπο, τα παραληρήματα μίσους για τον Τζορτζ Φλόιντ και τους οριακά υβριστικούς χαρακτηρισμούς για περίπου όλους τους πρώην πολιτικούς συνοδοιπόρους της. Είναι μια μοναχική πολιτική ύπαρξη, ξεπερασμένη πια από την ελληνική πραγματικότητα, που θέλει να αφήσει πίσω της τα χρόνια του αντιμνημονιακού αγώνα. Σαν να ήταν μια παιδική αρρώστια που έπρεπε να την περάσουμε περίπου όλοι για να αποκτήσουμε ανοσία σε αυτή και να μην επιβιώνει η νόσος στο κορμί ούτε ως ανάμνηση. Να, θα μπορούσαμε να την παρομοιάσουμε την εποχή εκείνη με έναν κορωνοϊό πριν από τον κορωνοϊό. Με τη διαφορά ότι αυτός ήταν όντως κατασκευασμένος από ανθρώπους σαν τη Ραχήλ Μακρή, που σήμερα, ξεπερασμένοι από την επικαιρότητα, προσπαθούν να βρουν χώρο στη δημόσια σφαίρα ξεσπαθώνοντας κατά της «δήθεν πανδημίας» και παρομοιάζοντας τη μάσκα με φίμωτρο και όργανο βασανιστηρίου. Κανείς δεν έδειξε να ενοχλείται ιδιαίτερα από τις δηλώσεις της αυτές, όσο ανορθολογικές και καταδικαστέες κι αν θεωρούνται από την πλειοψηφία. Πώς να ενοχληθείς όταν κάποιος εκφέρει τον λόγο που ακούγεται, από τα δικά της χείλη, τόσο φυσικός;

Στην εποχή που ο τραμπισμός παραμένει ισχυρότερος κι από τον ίδιο τον εφευρέτη του, τον Τραμπ, η απόφασή της να συμμετάσχει σε ένα τηλεοπτικό σόου επίδειξης τραγουδιστικού ταλέντου ήταν σχεδόν ιδιοφυής, κυνικά μιλώντας. Το ότι έπρεπε να αποχωρήσει από αυτό λόγω κάποιων δηλώσεών της το κάνει ακόμη πιο ταιριαστό. Λογικά θα πρέπει να την ικανοποιεί και την ίδια η εξέλιξη αυτή. Θα μπορεί να δηλώνει ακόμη ασυμβίβαστη, πάντα κυνηγημένη από ορατούς και αόρατους εχθρούς. Κι ας μην ενοχλεί, στην πραγματικότητα, κανέναν πια. Διότι ουδείς, στην πραγματική ζωή πάντα, ασχολείται. Πώς το λέει και το τραγούδι που τραγούδησε; «Αναπάντητες κλήσεις παντού».