Σύγκρουση ή υποταγή

Τα ψέματα τελειώσανε. Μέσα σε λίγες εβδομάδες και πριν καν ξεκινήσει ο διάλογος, η Τουρκία ήδη επέστρεψε στην επιβολή τετελεσμένων υπό την απειλή των όπλων. Και μάλιστα απροκάλυπτα με τις πλάτες της Γερμανίας που απαγόρευσε κάθε συζήτηση για επιβολή ευρωπαϊκών κυρώσεων. Παρότι η Αγκυρα τίναξε στον αέρα τον διάλογο που οι ίδιοι οι Γερμανοί εδώ και μήνες οργανώνουν. Ο Ερντογάν εξωθεί εκ νέου τα πράγματα στα άκρα, ακόμα πιο αποφασιστικά από ό,τι πριν. Ομως το Βερολίνο επιμένει, τώρα πια χωρίς προσχήματα: η Ελλάδα πρέπει να καθίσει στο τραπέζι με την Τουρκία με κάθε κόστος και υπό οποιεσδήποτε συνθήκες σε διάλογο εφ’ όλης της ύλης. Οπως ακριβώς είχαμε προβλέψει ότι θα συμβεί. Γερμανικά μέσα ενημέρωσης υπενθυμίζουν ότι «Η Ελλάδα δεν έχει ζητήσει κυρώσεις»! Δυστυχώς η κυβέρνηση κάνει πάλι ότι δεν καταλαβαίνει. Αποδέχεται την πλήρη ευρωπαϊκή απραξία που επιβάλλει το Βερολίνο. Και δεν ξέρει πια κανείς τι είναι χειρότερο: η αδιανόητη γερμανική υποκρισία ή η ακατανόητη τυφλή ελληνική υποταγή σε αυτήν; Πάντως την Πέμπτη, η έντονη παρέμβαση της Γαλλίας ανάγκασε το Βερολίνο να αναπροσαρμόσει τη θέση του. Με το ζόρι φυσικά. Η εσωτερική διάσταση απόψεων των δύο μεγάλων κρατών της ΕΕ είναι, ευτυχώς, πλήρης.

Ομως το ουσιαστικό θέμα δεν είναι τι θα κάνει η Ευρώπη. Ποτέ δεν ήταν. Εξ αρχής ήταν δεδομένο ότι δεν θα έκανε απολύτως τίποτα, παρά τα όσα υποστήριζε η κυβέρνηση για εσωτερική κατανάλωση. Το θέμα είναι τι θα κάνει η ίδια η Ελλάδα τώρα που η Τουρκία έχει ήδη προχωρήσει τον νέο κύκλο προκλήσεων, σημαντικά πιο βαριών από τις προηγούμενες. Φυσικά, ο δρόμος του διαλόγου έχει πλέον κλείσει. Η Τουρκία τον κατέστησε εντελώς αδύνατο και η Ελλάδα δεν έχει πια άλλο καταφύγιο σε τέτοιου τύπου υπεκφυγές. Είναι πλέον υποχρεωμένη να κοιτάξει την πραγματικότητα κατάματα: ή θα αποδεχθεί να συζητήσει τις τουρκικές απαιτήσεις ή θα πρέπει να αντιδράσει στρατιωτικά στην εκδήλωσή τους. Αλλη οδός δεν υπάρχει από την ώρα που το τουρκικό ερευνητικό σκάφος πηγαίνει έξω από το Καστελλόριζο, αλωνίζοντας (και) εντός της ελληνικής υφαλοκρηπίδας. Και που σαν να μην έφτανε αυτό, παράλληλα, από την Τετάρτη το βράδυ κάνει την εμφάνισή του και το πλωτό γεωτρύπανο «Kanuni», το τρίτο της Τουρκίας μετά το «Fatih» και το «Yavuz». Και που την ίδια ώρα ο Ερντογάν απειλεί ωμά με πόλεμο ενώ ο τούρκος υπουργός Ενέργειας στερεί από την ελληνική κυβέρνηση και το τελευταίο φύλλο συκής λέγοντας ότι «το Oruc Reis ξεκίνησε τις έρευνες και πως σύντομα αναμένονται τα πρώτα αποτελέσματα».

Το διά ταύτα είναι ότι η ένταση ανάμεσα στην Τουρκία και την Ελλάδα όχι απλώς επιστρέφει αλλά δεν έχει πλέον και τις διπλωματικές διαφυγές που υπήρχαν, έστω και προσχηματικά, το καλοκαίρι. Η Τουρκία κλείνει συστηματικά και την παραμικρή χαραμάδα ειρήνης θέτοντας την Ελλάδα μπροστά στο πραγματικό δίλημμα: ή αποδοχή τετελεσμένων ή στρατιωτική σύγκρουση. Και επειδή τα τετελεσμένα αυτά είναι ασήκωτα για την ελληνική κυβέρνηση, στην ουσία η Αγκυρα οδηγεί πλέον τη σύγκρουση στην αντίστροφη μέτρηση. Ομως είναι συνεπής με τον εαυτό της: η Τουρκία δηλώνει εδώ και πολύ καιρό και σε όλους τους τόνους ότι θα επιβάλλει την αλλαγή συνόρων ανάμεσα στις δύο χώρες. Ασυνεπής, αντιθέτως, είναι μέχρι στιγμής η Ελλάδα που προσπαθεί διαρκώς να κρυφτεί από την πραγματικότητα. Αλλά που τώρα στερήθηκε πια και το τελευταίο της καταφύγιο γι’ αυτόν τον σκοπό: την ψευδεπίγραφη δήθεν ευρωπαϊκή αλληλεγγύη.

Οσο η Ελλάδα κάνει πίσω από τις υποτιθέμενες «κόκκινες» γραμμές, και κάνει συνεχώς πίσω, τόσο η Τουρκία γίνεται πιο επιθετική. Αυτή η πορεία είναι καταστροφική. Και η κυβέρνηση θα έπρεπε να το έχει πλέον αντιληφθεί. Δεν έχει όμως άλλο περιθώριο. Η Τουρκία δεν παίζει. Και της επιβάλλει να πάρει την απόφαση: σύγκρουση ή υποταγή.