«Περιπατητικά»

Δίπλα στο σπίτι μου υπάρχει ένα ρέμα βαθύ, ακίνδυνο πια, περιποιημένο σχετικά και το μόνο που μας χωρίζει είναι ένα δρομάκι ελικοειδές που από τη μια μεριά του έχει τις καλαμιές θεόρατες κι από την άλλη λίγα, ελάχιστα σπίτια. Είναι ένας ωραίος περίπατος που αρχίζει από την πόρτα του σπιτιού μας και τελειώνει στην οδό που θα καταλήξουμε όλοι. Στην «Οδό Αναπαύσεως».

Κάθε απόγευμα τώρα στην εποχή του εγκλεισμού περπατάω αυτόν τον δρόμο γιατί αν κάτσω λίγο ακόμα σπίτι φοβάμαι θ’ ανοίξει το στόμα του το λάπτοπ και θα με καταπιεί αμάσητο. Ερημικός, ήσυχος δρόμος, αργά και πού να συναντήσεις κάποιον.

Αλλοι, τους βλέπεις, περπατούν γρήγορα, σχεδόν στρατιωτικά, σαν να θέλουν να προλάβουν το by pass, κι άλλοι, νεότεροι, αυτοί με τις φόρμες και τις φανέλες να στάζουν τον ιδρώτα, σαραντάρηδες οι περισσότεροι, τρέχουν ασθμαίνοντας νομίζοντας πως έτσι θα ξανακερδίσουν την αλκή της εφηβείας.

Οι περισσότεροι, όπως κι εγώ, με ακουστικά στ’ αφτιά. Συνήθως ακούω μουσική, αλλά χθες είπα ν’ ακούσω τα podcasts του Στάθη Τσακαρουσιάνου στο LIFO. Τον Τσακαρουσιάνο τον διαβάζω από παλιά. Από τα χρόνια της «Ελευθεροτυπίας», κι από τότε όπου κι αν γράφει. Συμβαίνει κάτι όμως πολύ περίεργο, συνήθως όταν διαβάζουμε κάποιον που μας αρέσει, φτιάχνουμε ένα σχήμα, μια μορφή για τον συγγραφέα. Στην περίπτωση αυτή όμως, για μένα, παρόλο τον θαυμασμό, η μορφή αυτή ήταν πάντα τυλιγμένη σ’ ένα πέπλο, ένα «μαγνάδι» που θα έλεγε ένας άλλος Επτανήσιος.

Μέχρι χθες, που ακούγοντάς τον να μιλάει για τη φωνή της Τζένης Βάνου και μετά το τραγούδι της που ακολούθησε άρχισε σιγά σιγά να παίρνει ο αφηγητής σχήμα, σώμα, μορφή και, το πιο σημαντικό, θερμοκρασία.

Ξαφνικά τον γνώρισα και με συγκίνησε τόσο αυτή η ύστερα από τόσα χρόνια γνωριμία. Αφορμή στάθηκε το τραγούδι. «Είμαστε τόσο μόνοι, μόνοι, μικρή μου Σελήνη». Στο πίσω μέρος δε του δίσκου υπήρχε άλλο ένα τραγούδι, η «Ανεμώνη». Τα είχε γράψει, αρχές ’60, ο Αργύρης Κουνάδης με το ψευδώνυμο (δεν ξέρω για ποιο λόγο) Κώστας Αργυρίου κι ήταν από τους πρώτους δίσκους σαρανταπεντάρια που είχα στη φτωχή μου δισκοθήκη. Οι άλλοι δίσκοι που είχα ήταν «Τα όμορφα τα γαλανά σου μάτια» του Βαμβακάρη, το «Βαλς των χαμένων ονείρων» του Χατζιδάκι, σε μια εταιρεία παρακλάδι της Philips/Fidelity του Πατσιφά ονόματι Ιλισός, το «Adagio» του Αλμπινόνι με τους I Mouzici κι ένα τριαντατριάρι δώρο του Λάκη Παπαστάθη από τη δισκοθήκη του Αλέξη Δαμιανού με το «Divertimento» του Μότσαρτ. Μ’ αυτά πορεύτηκα για κάμποσα χρόνια.

Στον γυρισμό είπα να ακούσω το επόμενο podcast κι εκεί σε μια αποστροφή, μιλώντας για τις μέρες του ’80+, με πήρε και μένα η μπάλα, όχι βέβαια ονομαστικά αλλά αναφέροντας την πρώτη «Πόρτα» στην Ελλάδα που εγκαινίασε ο Αρης Δαβαράκης, κι αφού μας έλουσε κυριολεκτικά (δικαιολογημένα, δεν λέω) προχώρησε σε μια ερώτηση ρητορική.

– Πόσοι απ’ αυτούς έχουν διαβάσει έστω και μία σελίδα του Προυστ;

Με όλο το θάρρος που μου δίνει η πρόσφατη, σχεδόν άγουρη ακόμα γνωριμία μας, θέλω απ’ το τελευταίο θρανίο της τάξης να σηκώσω το χέρι, να ζητήσω τον λόγο και να πω.

– Εγώ, κύριε, εγώ. Τον έχω διαβάσει μέσα σε 35 χρόνια τέσσερις φορές. Εκτός από τον τελευταίο τόμο, τον «Ανακτημένο χρόνο», που αυτή την εβδομάδα τελειώνω τη δεύτερη φορά του. Μάλιστα τους πρώτους τόμους στη μετάφραση του Ζάννα μού τους έστελνε πριν κυκλοφορήσουν ο ίδιος ο Παύλος με αφιέρωση και τους φυλάω σαν και τι. Το δε «Ενας έρωτας του Σουάν» το έκανα τότε δώρο στον Δαβαράκη και τους υπόλοιπους τόμους τον άφησα να τους αγοράσει ο ίδιος. Επίσης ρωτήστε με να σας πω σε πόσους ηθοποιούς έχω κάνει δώρο ανεκτίμητο τους τόμους του «Χαμένου χρόνου» και, τέλος, αν θέλετε μπορείτε να με εξετάσετε επί του προκειμένου γιατί μπορεί κι εμείς να εξοκείλαμε κάποτε για μερικά φεγγάρια, αλλά τη θητεία μας στην ποίηση της μοναξιάς την κάναμε, κι αν θέλετε έχω το απολυτήριο κορνίζα στη σερβάντα.

Αυτά, χάρηκα ειλικρινά για τη γνωριμία, και Facebook και Instagram ουκ έχω.