Να λέω τραγούδια παραμυθένια

Και να λοιπόν, πώς τα φέρνει η ζωή, ήρθε η ώρα να γράψω για το «φετίχ» μου. Και μάλιστα σε μεγάλη εφημερίδα. Ο ενθουσιασμός τεράστιος, σαν να μου είπαν ότι θα εκδώσω μυθιστόρημα. Για να είμαι ακριβής λοιπόν και να μη βγω εκτός θέματος άνοιξα το λεξικό.

Φετίχ= (1) Αντικείμενο θρησκευτικής λατρείας των πρωτόγονων λαών, στο οποίο αποδίδονται υπερφυσικές δυνάμεις και ιδιότητες.

(2) Καθετί στο οποίο αποδίδεται μια υπερβολική σημασία, που ξεπερνάει την πραγματική αξία του.

(3) Αντικείμενο που διεγείρει σεξουαλικά τον φετιχιστή.

Αρχίζω να ψάχνομαι, και το μυαλό μου σαν τον Οδυσσέα περιπλανιέται σε ωκεανούς σκέψεων και δοκιμάζεται σε τέσσερα «στάδια» – κανονικά βασανιστήρια (όσα ακολουθούν βασίζονται σε πραγματικά γεγονότα της ζωής μου).

Πρώτο στάδιο. «Φετίχ; Εννοείται πως έχω φετίχ. Είναι δυνατόν να μην έχω; Μα βέβαια έχω. Τι; Δεν έχω; Οχι, όχι, δεν γίνεται να μην έχω. Σίγουρα κάτι θα έχω κι εγώ». Και κάπως έτσι το αρχικό χαμόγελο και η αντίδραση του τύπου «το έχω», έγινε άγχος και απογοήτευση. Θεέ μου, δεν έχω φετίχ. Πού οδεύω;

Δεύτερο στάδιο. «Καλέ, εγώ δεν έχω φετίχ; Βεβαίως έχω. Απλώς δεν είναι ένα – είναι πολλά. Ωραία, λοιπόν, θα τα βάλω κάτω και θα καταλήξω στο μεγαλύτερο, στο πιο ενδιαφέρον, στο καλύτερο τέλος πάντων». Εβαλα τικ, έκανα ποσοστά (για να μην ξεχάσω και τη μαθηματική μου ιδιότητα), έριξα κλήρο, ρώτησα φίλους, ρώτησα οικογένεια, έκανα έρευνα, πανικοβλήθηκα και το παράτησα.

Τρίτο στάδιο. Ηρθε η αποδοχή. «Οκ λοιπόν, δεν έχεις κορίτσι μου! Ολα καλά, δεν πειράζει. Δεν έχεις, τι να κάνουμε τώρα; Βγες μια βόλτα έξω, πήγαινε για έναν καφέ και ξέχνα το». Και πήγα να βαφτώ.

Τέταρτο στάδιο. Ανοίγω το νεσεσέρ με τα κραγιόν και αρχίζω να βλέπω τις αποχρώσεις. Εκατό αποχρώσεις του ροζ, 100 του κόκκινου, 100 του καφέ, 100 του μωβ. Κάθε φορά τα κοιτάω, τα ψάχνω και πάντα καταλήγω στο nude, ξέρεις, αυτό που είναι σα να μη φοράς. Ξαφνικά γυαλίζει το μάτι μου! «Να! Εχω φετίχ στα κραγιόν, αυτό θα γράψω!». Ευτυχισμένη πια πάω να ντυθώ για να φύγω. Nτύνομαι και ανοίγω την παπουτσοθήκη – τις παπουτσοθήκες! Τέσσερις – ζωή να έχω! Βάζω παπούτσια, βγάζω παπούτσια, βάζω, βγάζω, βάζω, βγάζω όλα αφόρετα. Καταλήγω στα γνωστά. Ξαναγυαλίζει το μάτι μου. «Να! Εχω φετίχ στα παπούτσια, αυτό θα γράψω!». Οταν έφτασα στα κρεμαστά του λαιμού και τα είδα μπροστά μου, συνειδητοποιημένη πια είπα στον εαυτό μου «Ντροπή σου υλίστρια!».

Και λέω «αδύνατον να γράψω για όλα αυτά, τι πρόσωπο θα δείξω; Οχι, όχι… Θέλει σκέψη!». Και ντρινννννν… το τηλέφωνο. Είναι η Πηγή (Λυκούδη): «Ελα Γεωργία, μπορείς να έρθεις λίγο στο στούντιο να δοκιμάσουμε κάτι; Γράψαμε ένα τραγούδι, ένα παραμύθι – τραγούδι καλύτερα – που λέει για τα ξωτικά που ζουν στα ποτάμια…». Αυτό ήταν! Κραγιόν, παπούτσια, κοσμήματα εξαφανίστηκαν. Γιούπι!

Εχω φετίχ. Εχω φετίχ να λέω τραγούδια παραμυθένια, άλλες φορές λίγο πονηρά, άλλες πιο ερωτικά, πάντα όμως τραγούδια που κρύβουν μια μοναδική κάθε φορά ιστορία μέσα τους και κλείνουν το μάτι στον ακροατή.

Κάπως έτσι γεννήθηκαν τα «Μάγια ξωτικά», που είναι η ιστορία όχι μόνο των ξωτικών που ζουν στα δάση και τα ποτάμια, αλλά και όλων εκείνων που από πρώτο χέρι ξέρουν ότι «οι καρδιές αυτιά δεν έχουν, δεν ακούνε δεν προσέχουν κι έτσι αρχίζει το τικ-τακ» (Μουσική: Πηγή Λυκούδη, Στίχοι: Νάνσυ Κανέλλη, Ξένια Δικαίου). Και ακολούθησε Το δίκιο της καρδιάς που μιλάει κυριολεκτικά για τη μάχη που δίνει η καρδιά, «Με ένα μαχαίρι αντίπαλο βγήκε η καρδιά μια νύχτα το δίκιο της να βρει», και εγώ «Πώς να παλέψω με μαχαίρια, μόνο με μια καρδιά στα χέρια;».

Και θυμήθηκα μετά το πρώτο μου τραγούδι, το Εκεί έξω (στίχοι: Μαρία Παπαδάκη, μουσική: Νάνσυ Κανέλλη, Ξένια Δικαίου). Αυτό το τραγούδι είναι η ιστορία της ζωής μου, που γράφτηκε μαγικά πριν καν με γνωρίσει η Μαρία. Μα πώς το διαισθάνθηκε μόλις με γνώρισε και είπε «έχω ένα τραγούδι για σένα, εσύ είσαι αυτό το τραγούδι», άξιο θαυμασμού. Ενα τραγούδι με τόση δύναμη μέσα του!

«Τους κοροϊδεύω, τη γλώσσα μου τους βγάζω κι αλητεύω»: Σε αυτό το τραγούδι η στιχουργός Μάρω Μπουρδάκου ταυτίστηκε μαζί μου… -ή εγώ μαζί της;) Οταν διάβασα τους στίχους της Μάρως, τρελάθηκα. «Δεν πρέπει να το πει άλλος αυτό το τραγούδι» (μουσική Ξένιας Δικαίου, Νάνσυς Κανέλλη), ενώ μέσα μου ήξερα ότι αυτό θα ήταν μια δική μου «ταπεινή πράξη αλητείας».

Και επειδή όλες οι μέρες δεν είναι ίδιες, και ειδικά κάποιες μέρες όλα δείχνουν να πηγαίνουν στραβά, με αυτό το «Εχω νεύρα» που έγραψε η Σοφία Κωνσταντινίδου, πολύ έχω ταυτιστεί, και μαζί με μένα φαντάζομαι και ο μισός ελληνικός πληθυσμός τουλάχιστον. Στις δύσκολες μέρες λοιπόν που όλα δείχνουν στραβά, ακούστε το τρεις φορές ημερησίως για να ξορκίσετε το κακό.

Τώρα που έχω καταλήξει πραγματικά στο τι είναι το φετίχ μου, πάω να γράψω με ήσυχη τη συνείδησή μου. Και εννοείται θα γράψω με το αγαπημένο μου στυλό με λεπτή μύτη 0.3! Γιατί – δεν ξέρω αν σας το είπα – έχω φετίχ με τα λεπτά στυλό!

Η Γεωργία Αγγέλου είναι τραγουδίστρια – μαθηματικός