Το δίδαγμα

Κάποιοι τους εξέθρεψαν. Κάποιοι άλλοι τους ενθάρρυναν, ή έστω τους ανέχθηκαν, συνομιλούσαν μαζί τους, διαδήλωναν μαζί τους, πήγαιναν «εθνικά» ταξίδια μαζί τους. Αν και ήξεραν ότι δεν ήταν αθώοι.

Κάποιοι, πολύ λιγότεροι, και όχι πάντα επώνυμοι, αντιστάθηκαν. Τους αποκάλυψαν, τους κατήγγειλαν, τους κυνήγησαν, δημιούργησαν τείχος για να σταματήσουν τα εγκλήματά τους. Γιατί ήξεραν ότι δεν ήταν αθώοι.

Εκ των υστέρων όλοι είμαστε αντιφασίστες, όπως εκ των υστέρων όλοι ήμασταν αντιστασιακοί. Αλλά ο τόπος είναι μικρός. Η γενναιότητα καταγράφεται, όπως και η υποκρισία. Και αυτό δεν έχει σχέση με χρώματα και ιδεολογίες. Η υπεράσπιση της δημοκρατίας δεν είναι αποκλειστικότητα ούτε της Δεξιάς ούτε της Αριστεράς. Η εξουδετέρωση των υπονομευτών της, όμως, αποτελεί κοινή κατάκτηση και κοινό κέρδος.

Τούτων λεχθέντων, δεν μπορεί να μην προβεί κανείς σε δύο διαπιστώσεις. Η μία είναι συγκυριακή: τόσο η δίωξη της Χρυσής Αυγής όσο και η ανακοίνωση της ιστορικής απόφασης με την οποία χαρακτηρίζεται εγκληματική οργάνωση έγιναν επί διακυβέρνησης της χώρας από τη φιλελεύθερη παράταξη. Η δεύτερη είναι ουσιαστική: παρά τις προβλέψεις που είχαν διατυπωθεί κατά καιρούς, το κόμμα που κλυδωνίζεται από τις συνέπειες της ολοκλήρωσης αυτής της δίκης δεν είναι η Νέα Δημοκρατία, αλλά ο ΣΥΡΙΖΑ. Αντίθετα με το κυβερνητικό κόμμα, που αποδεικνύεται ικανό να συνθέτει και να ενώνει, το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης δείχνει για άλλη μια φορά ότι όποτε του παρουσιάζεται ευκαιρία να διχαστεί την εκμεταλλεύεται.

Αυτά όμως είναι σε τελική ανάλυση λεπτομέρειες της Ιστορίας. Το θεμελιώδες δίδαγμα αυτής της εβδομάδας είναι ότι η Δημοκρατία διαθέτει τα μέσα να αμυνθεί, να πολεμήσει και να συντρίψει όποιον την επιβουλεύεται. Το πλέον ισχυρό από τα μέσα αυτά είναι η νομιμότητα. Το πλέον αναγκαίο είναι η πολιτική βούληση. Ο συνδυασμός τους παρέχει την εγγύηση της ομαλότητας.