Το χρέος του Δικαστηρίου και της κοινωνίας

Λίγο πλέον μας χωρίζει από τη σημαντικότερη, ίσως, δικαστική απόφαση της νεότερης ελληνικής ιστορίας και το μείζον ζήτημα τις τελευταίες αυτές ώρες είναι όχι μόνο εάν η απόφαση αυτή θα είναι καταδικαστική, αλλά και εάν θα αποτελεί και ουσιαστική τιμωρία των κατηγορουμένων.

Από ποινική άποψη και με βάση τα στοιχεία που διαθέτει το δικαστήριο, δίκαιη θα ήταν η απόφαση που όχι απλά θα καταδίκαζε τους κατηγορουμένους, μέλη και ηγεσία της Χρυσής Αυγής, για το σύνολο των κατηγοριών, αλλά παράλληλα θα καθιστούσε σαφές ότι σε μία δημοκρατική κοινωνία η αφαίρεση οποιασδήποτε ανθρώπινης ζωής, το οργανωμένο σχέδιο για φυσική εξόντωση πολιτικών αντιπάλων και η μισαλλοδοξία που μεταφράζεται σε επιθέσεις κατά της σωματικής ακεραιότητας, δεν νοείται να τιμωρούνται με μία ποινή χάδι. Φυσικά για την κοινωνία η χορήγηση ελαφρυντικών και αναστολής στην έφεση θα ισούται με ατιμωρησία, μία που οι δράστες θα κυκλοφορούν ανενόχλητοι, ικανοί να οργανώσουν εκ νέου τάγματα εφόδου. Και βέβαια μία απόφαση που θα πέρναγε το μήνυμα αυτής της ατιμωρησίας είναι δεδομένο ότι θα σηματοδοτούσε την έναρξη της νεοναζιστικής βίας και πάλι, με ό,τι αυτό συνεπάγεται.

Αντίστοιχα, σε πολιτικό επίπεδο μία απόφαση χωρίς πραγματικές συνέπειες για τους κατηγορουμένους και κυρίως χωρίς συνέπειες για την ηγεσία της οργάνωσης, θα τους δώσει την ευκαιρία να επανενταχθούν στο πολιτικό σκηνικό, είτε μέσω σχηματισμών που έχουν ήδη προετοιμάσει οι ίδιοι, είτε μέσω της προσχώρησής τους σε συντηρητικής ιδεολογίας κόμματα, που θα τους δεχτούν ως δήθεν μετανοημένους.  Η επικινδυνότητα των παραπάνω είναι σαφής σε κάθε δημοκρατικό κοινωνό που δεν έχει κοντή μνήμη και δεν επιθυμεί να βιώσει την επανάληψη των γεγονότων της προηγούμενης δεκαετίας όσο αφορά την υλοποίησης της ακροδεξιάς ατζέντας.  Ομως ακόμα πιο επικίνδυνη, καθώς θα είναι συγκεκαλυμμένη, θα είναι η διαγραφή από το πολιτικό μητρώο των κατηγορουμένων των πράξεών τους που υπονόμευαν την ίδια τη δημοκρατία. Δεν είναι επομένως δυνατόν οιοσδήποτε πολιτικός σχηματισμός να δεχτεί στους κόλπους κανέναν από τους κατηγορουμένους, καθώς έτσι θα νομιμοποιήσει τη ναζιστική βία και το μήνυμα θα είναι «μπορείτε να αφαιρείτε ζωές, να τιμάτε τον Χίτλερ και να πολεμάτε τη δημοκρατία αλλά εντασσόμενοι σε εμάς όλα θα ξεχαστούν».

Συνεπώς κανένα δημοκρατικό κόμμα δεν μπορεί να αποτελεί απάγκιο για τους πρώην χρυσαυγίτες, μια που η φασιστική ρητορική οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στη βία, η οποία ακόμα και εάν δεν προέρχεται από τάγματα εφόδου, παρουσιάζεται ως λύση, ως αυτοδικία στους κοινωνούς, οι οποίοι την υιοθετούν. Οδηγούμαστε έτσι στον εκφασισμό της κοινωνίας, όπου οι κοινωνικές ομάδες στρέφονται η μία κατά της άλλης, όπου οι εκφράσεις που χρησιμοποιούνται στον δημόσιο διάλογο είναι αυτές που περιλαμβάνονται σε ακροδεξιές ατζέντες και εν τέλει διαπιστώνεται η σταδιακή απώλεια των δημοκρατικών αντανακλαστικών.

Χρέος του Δικαστηρίου με βάση τα στοιχεία που έχει είναι η συνολική καταδίκη και η ουσιαστική τιμωρία τους. Χρέος της κοινωνίας είναι να μην ξεχάσει τα θύματα της βίας της Χρυσής Αυγής. Χρέος του πολιτικού συστήματος είναι η, έστω και αργά, πολιτική απομόνωση της ηγεσίας της οργάνωσης αλλά και κάθε φασίζοντος πολιτικού, και όχι η προσχηματική και μόνο στα λόγια αποκήρυξη των συγκεκριμένων κατηγορουμένων.

Η Ελευθερία Τομπατζόγλου είναι συνήγορος πολιτικής αγωγής – εκπρόσωπος της οικογένειας Φύσσα