Ο Σαμαράς διέλυσε τη Χρυσή Αυγή

Η άνοδος της Χρυσής Αυγής στην πολιτική σκηνή της χώρας υπήρξε ευθύ αποτέλεσμα της πτώχευσης. Η οργάνωση υπήρχε αδιάκοπα επί δεκαετίες αλλά δεν μπορούσε να ξεπεράσει ποσοστά ανύπαρκτης σημασίας. Η πτώση της Χρυσής Αυγής όμως είναι άλλη υπόθεση. Δεν έγινε μόνη της. Χωρίς την κυβέρνηση Σαμαρά η Χρυσή Αυγή δεν θα βρισκόταν υπόδικη εντός δικαστηρίου, αλλά πιθανότατα θα ήταν ακόμα σήμερα ισχυρή εντός Κοινοβουλίου. Θα τρομοκρατούσε και θα εγκληματούσε. Σε κάποιους δεν αρέσει, αλλά η στοιχειώδης εντιμότητα απαιτεί να το παραδεχθούν: ο Σαμαράς διέλυσε τη Χρυσή Αυγή. Και αυτό είναι κορυφαίο επίτευγμα της κυβέρνησής του. Γι’ αυτό άλλωστε και ο πρώην πρωθυπουργός είναι ίσως το πλέον μισητό πρόσωπο για την οργάνωση και τους εναπομείναντες λίγους πιστούς της. Ισως μάλιστα πολλοί δεν γνωρίζουν ένα ενδεικτικό περιστατικό που συνέβη στο Σύνταγμα την ημέρα του συλλαλητηρίου για τη Μακεδονία. Ο Σαμαράς βρισκόταν στα σκαλιά του ξενοδοχείου Μεγάλη Βρεταννία όταν αναταραχή επικράτησε στο πλήθος σε εκείνο το σημείο. Ομάδα χρυσαυγιτών είχε, παρά τον κόσμο, κινηθεί επιθετικά εναντίον του. Ο μόνος λόγος που σταμάτησαν είναι ότι τους απώθησαν η ασφάλειά του και η αποδοκιμασία του κόσμου που βρισκόταν εκεί. Και δεν είναι το μόνο περιστατικό. Αυτή είναι η πραγματικότητα. Και δεν υπόκειται σε απόψεις επαγγελματιών ιδεολόγων. Καθορίζεται από τα γεγονότα.

Η δική της Χρυσής Αυγής ήταν η σημαντικότερη από την εποχή εκείνων των πρωταιτίων και των βασανιστών της δικτατορίας. Ηταν, όπως και εκείνες, δίκη ασφαλώς ποινική, μα εξίσου και πολιτική. Γιατί το κύριο έγκλημα που δικάζεται επί τόσα χρόνια, η εν ψυχρώ δολοφονία του Παύλου Φύσσα, δεν έγινε από μεμονωμένους δολοφόνους, ούτε από μέλη κάποιου σωματείου ή οργάνωσης που ασχολείται με ευγενή αθλήματα ή κηπουρική. Εγινε από στελέχη ενός νεοναζιστικού πολιτικού κόμματος. Χωρίς αυτό το θεμελιώδες στοιχείο αναφοράς δεν γίνονται κατανοητά ούτε το έγκλημα, ούτε η δίκη, ούτε νοείται η ποινή. Γιατί χωρίς αυτό δεν θα είχαμε φτάσει στο έγκλημα. Η ιδεολογία, η οργάνωση, ο χαρακτήρας και ο τρόπος λειτουργίας αυτού του κόμματος είναι αναπόσπαστα μέρη της ευθύνης. Το αν και πώς δόθηκαν οι επιχειρησιακές εντολές, με ποια σειρά, με ποια τηλεφωνήματα και σε ποια επίπεδα της ιεραρχίας έπονται. Από τη στιγμή που μέλη της κινήθηκαν οργανωμένα και η κίνησή τους κατέληξε στη δολοφονία, τα παραπάνω έχουν περιορισμένη σημασία. Πρόκειται για οργάνωση που έδρασε με τρόπο ο οποίος έτεινε να καταλήξει στον φόνο, όπως και εν προκειμένω υπό τη σκέπη της συνέβη.

Οι αποφάσεις της Δικαιοσύνης έχουν και πρέπει να έχουν σφραγίδα ανεξαρτησίας. Η νομιμότητά τους δεν πρέπει να αμφισβητείται, είτε αρέσουν είτε όχι. Ομως η νομιμοποίησή τους είναι πιο σύνθετο ζήτημα, ειδικά σε τέτοιες υποθέσεις, όπου είναι πολύ εύκολο να χαθεί το δάσος για το δέντρο. Και εδώ το δάσος είναι η οργάνωση και το δέντρο το χέρι του δολοφόνου. Το ζήτημα δεν είναι να αποδώσει κανείς πολιτικό χαρακτήρα στην απόφαση. Είναι να γίνει πλήρως κατανοητό ότι χωρίς τη συγκεκριμένη πολιτική οργάνωση και τον τρόπο λειτουργίας της αυτό το απεχθές έγκλημα δεν θα ήταν δυνατόν να συντελεστεί.

Από σήμερα η απόφαση του δικαστηρίου σε αυτή τη μητέρα των δικών θα είναι επίσης μια νέα εξαιρετικά σημαντική πραγματικότητα. Από αυτή την απόφαση εξαρτάται αν στην Ελλάδα μπορεί κάποιος να προωθεί τη μισαλλοδοξία σε κυριολεκτικά δολοφονικό βαθμό και, στη συνέχεια, να κρύβεται ασφαλής πίσω από το δάχτυλό του. Παιδαριώδεις θεωρίες της μορφής ότι όσα αφορά αυτή η δικογραφία «είναι απλώς μεμονωμένα» περιστατικά είναι απαράδεκτες. Γιατί δεν είναι. Το ακριβώς αντίθετο μάλιστα.