Οταν όντως φοβόμασταν

Αύριο είναι μια μεγάλη μέρα για την ελληνική δημοκρατία. Θα ανακοινωθεί η απόφαση της ελληνικής δικαιοσύνης στη δίκη που επικράτησε να λέγεται «της Χρυσής Αυγής». Καλό είναι να ξεκαθαριστούν ορισμένα πράγματα για αυτή τη δίκη, για να ξέρουμε τι δικάζει το δικαστήριο και να μην περιμένουμε να ξεπλύνει με τη μία και τους ψηφοφόρους που έδωσαν θηριώδη ποσοστά σε μια δράκα τραμπούκους και «μαχαιροβγάλτες» (κατά την έκφραση του Μιχάλη Χρυσοχοΐδη) και τα πολιτικά κόμματα που, καιροσκοπικά, ανέχθηκαν και πιθανόν υπέθαλψαν τη δράση της συγκεκριμένης συμμορίας στο όνομα του αντιμνημονιακού, αντιευρωπαϊκού και ευρύτερα αντιδυτικού αντισυστημισμού.

Μιλάμε για μια ποινική δίκη με 69 κατηγορούμενους. Μεταξύ άλλων, συγκεκριμένοι κατηγορούμενοι δικάζονται για τρία κακουργήματα: τον φόνο του Παύλου Φύσσα στις 18 Σεπτεμβρίου 2013 από τον χρυσαυγίτη Γιώργο Ρουπακιά· την απόπειρα ανθρωποκτονίας του αιγύπτιου αλιεργάτη Αμπουζίντ Εμπάρακ στις 12 Ιουνίου 2012 (και τη βιαιοπραγία εναντίον τριών ακόμα συναδέλφων του), η οποία ερευνάται αν συνδέεται με τη δήλωση του τότε υποψήφιου βουλευτή Γιάννη Λαγού ότι οι αιγύπτιοι ψαράδες «θα δίνουν λογαριασμό στη Χρυσή Αυγή»· και την απόπειρα ανθρωποκτονίας στελεχών του ΚΚΕ και μελών του ΠΑΜΕ στο Πέραμα, στις 12 Σεπτεμβρίου 2013. Ερευνώνται ακόμα περί τις 60 διαφορετικές υποθέσεις που ήδη ερευνώνται δικαστικά και έχουν να κάνουν με εγκλήματα για τα οποία έχουν καταδικαστεί ή κατηγορούνται χρυσαυγίτες.

Εκτός από τους φυσικούς αυτουργούς των παραπάνω αδικημάτων, η δικαιοσύνη ερευνά την πιθανότητα ο αρχηγός της Χρυσής Αυγής Νίκος Μιχαλολιάκος, πρώην βουλευτές της, στελέχη της και μέλη τοπικών οργανώσεων να λειτουργούν στο κόμμα ως στελέχη και μέλη εγκληματικής οργάνωσης με βάση το άρθρο 187 του ελληνικού Ποινικού Κώδικα. Ενδείξεις υπάρχουν πολλές – και κυρίως η αύξηση των εκδηλώσεων ρατσιστικής βίας όταν η Χρυσή Αυγή απέκτησε κοινοβουλευτική παρουσία. Ενώπιον της δικαιοσύνης έπρεπε να βρεθούν και να τεκμηριωθούν οι αποδείξεις.

Τα παραπάνω δηλώνουν κάτι πολύ απλό, αλλά οφείλουμε να το συνειδητοποιήσουμε πριν από τη δικαστική ετυμηγορία: η αποδεδειγμένα ναζιστική ιδεολογία της Χρυσής Αυγής, από μόνη, δεν είναι αρκετή για να τεκμηριώσει ενοχή σε συγκεκριμένα ποινικά αδικήματα. Είναι πάρα πολύ ωραία τα εκ των υστέρων γενναία «Σιγά μη φοβηθώ», αλλά τον Σεπτέμβριο του 2013, μετά το σοκ της δολοφονίας του Φύσσα, χρειάστηκε η απόφαση του δεξιού πρωθυπουργού Αντώνη Σαμαρά και η βούληση του δεξιού υπουργού Δημόσιας Τάξης Νίκου Δένδια για να αρχίσει το ξήλωμα του ναζιστικού πουλόβερ, με κινήσεις πολύ υψηλού ρίσκου και με απόλυτο σεβασμό στη δημοκρατική τάξη. Σήμερα, είναι πολύ εύκολο να δηλώνουμε όλοι τον αντιναζιστικό μας οίστρο. Τότε, στη δίνη της ελληνικής κρίσης, χρειάστηκε να βρεθούν πολιτικοί που να πιστεύουν στο σύστημα, να το υπερασπίζουν και να φροντίσουν ο ναζισμός να υποστεί βαρύ πλήγμα από το ίδιο το σύστημα.

Επειδή μάλιστα βλέπω διάφορους αντιφασίστες εκ του ασφαλούς να είναι έτοιμοι να ξιφουλκήσουν εναντίον όσων δηλώνουν πίστη στη δικαιοσύνη, από σήμερα, εν όψει της δύσκολης απόφασής της, πρέπει να πούμε ορισμένα βασικά: ότι στο πρόσφατο παρελθόν, συχνά, προοδευτικοί αντισυστημικού συναντήθηκαν ευχαρίστως στις πλατείες με τον ακροδεξιό ριζοσπαστικό αντισυστημισμό, συμβάλλοντας στη σύμπηξη ενός φαιοκόκκινου μετώπου που δήλωνε την ανοχή του στην αντισυστημική βία. Το φαιοκόκκινο αυτό μέτωπο, που το υπέθαλψαν στοργικά και συγκεκριμένοι λειτουργοί των ΜΜΕ, το φοβόμασταν πολύ. Συνέβαλε στο κλίμα αποσταθεροποίησης που υπονόμευσε και τη δημοκρατία και την ευρωπαϊκή πορεία και την ομαλότητα στη χώρα. Προσδοκώ στο ξεδόντιασμα του ναζισμού, αλλά τίποτα δεν ξεχνώ.