Οι «κυρώσεις»{CR}που επιθυμούμε

Πολλοί έσπευσαν να απογοητευτούν (από την Ευρώπη και την κυβέρνηση) επειδή το Συμβούλιο Κορυφής δεν ανακοίνωσε «κυρώσεις» σε βάρος της Τουρκίας. Κατανοητό. Υπάρχουν πάντοτε ευάριθμοι συμπολίτες μας, ειδικά μεταξύ πολιτικών και σχολιαστών, που θεωρούν ότι έχουν καλύτερη «εθνική» ευαισθησία από εκείνους που καλούνται να πάρουν συγκεκριμένες αποφάσεις. Αλλά και εμάς όλους που κατανοούμε ότι, ειδικά στα διπλωματικά ζητήματα, η προφύλαξη παρά η επιθετικότητα διαχωρίζει καλύτερα την επιτυχία. Είναι απογοητευτικό ότι ο κ. Τσίπρας τάχθηκε, τόσο βιαστικά, στην πλευρά του αμετροεπούς εθνικισμού.

Ποιο είναι το ζητούμενο; Να συγκρατηθεί η ιμπεριαλιστική ορμή της Τουρκίας του Ερντογάν σε βάρος των γειτόνων της, όπως οδυνηρά βιώνει η Αρμενία. Αυτό, μέχρι στιγμής, συμβαίνει σε ό,τι μας αφορά. Αν θα επιτύχουμε να κρατάμε τους κινδύνους που διαχέει η στρατιωτική (και όχι, για την ώρα, οικονομική) επιβουλή της γείτονος είναι το ζητούμενο.

Φοβάμαι ότι η αντιπολίτευση δεν μπήκε στον κόπο να κοιτάξει τι θα είναι τα «μέτρα» σε βάρος της Τουρκίας. Οι κυρώσεις είναι διπλωματικές (απέλαση διπλωματών, αναστολή επισκέψεων, μποϊκοτάρισμα αθλητικών και πολιτιστικών εκδηλώσεων), εμπορικές (περιορισμοί στην κίνηση εμπορευμάτων) και, σε επόμενο στάδιο, τραπεζικές (δέσμευση κεφαλαίων και πόρων). Θέλει ο αρχηγός της αντιπολίτευσης να απελαθεί ο πρεσβευτής της γείτονος; Πολύ σπουδαιότερη, κατά την άποψή μου, είναι η ευκρινής αναφορά στο άρθρο 29 της Συνθήκης για την Ευρωπαϊκή Ενωση, που αποτελεί συγκεκριμένο και μεγάλο βήμα. Ισως μάλιστα υποχρεώσει τους Τούρκους να προσέξουν πού πάνε να μπλέξουν τη χώρα τους.

Προσωπικά, ήλπιζα και ελπίζω ότι η Αγκυρα θα αποστεί από νέες προκλήσεις, οι οποίες θα πυροδοτήσουν την εφαρμογή των περιοριστικών μέτρων. Από την άλλη, αν επικρατήσει ο μεγαλοϊδεατισμός της προπαγάνδας, τότε η ήδη ληφθείσα απόφαση των ηγετών της ΕΕ για τη συνδυασμένη χρήση του άρθρου 215 της Συνθήκης για τη Λειτουργία της Ενωσης, θα όφειλε να καθησυχάζει όσους δεν πουλάνε φτηνό και λαϊκίστικο εθνικισμό.

Στο μεταξύ, συνυπολογίστε τα ακόλουθα. Η Τουρκία έχει ήδη απορροφήσει (2002-2018) ξένες επενδύσεις ύψους 350 δισ. δολαρίων (ευρωπαϊκές κατά το 80%). Το  1980-2008 βρισκόταν σε προγράμματα ΔΝΤ ενώ πιέζεται ήδη για νέα εποπτεία, ώστε να μην καταρρεύσει πλήρως το χρηματοπιστωτικό της σύστημα αφού μια τούρκικη λίρα κόστιζε 1,5 δολάριο το 2009, έναντι σχεδόν 8 δολαρίων σήμερα. Τα δέκα τελευταία χρόνια, η Ελλάδα της πούλησε εμπορεύματα $26 δισ. με θετικό ισοζύγιο 10 δισ. χωρίς να υπολογίζονται οι τουριστικές εισπράξεις. Είναι φρόνιμο να σκεφτούμε ποια από τα παραπάνω θα επηρεάσουν οι «κυρώσεις», άρα τι πραγματικά μας συμφέρει και πόσο σωστό είναι να εμφανιζόμαστε επισπεύδοντες της καταστροφής στην οποία οδηγεί τον λαό του ο Ερντογάν. Η καλύτερη κύρωση είναι η πολιτική, διπλωματική και ηθική κατακραυγή, την οποία, επιτέλους, επιτυγχάνει η ελληνική διπλωματία.

Ο Μπάμπης Παπαδημητρίου είναι δημοσιογράφος και βουλευτής (ΝΔ)