Γενέθλια

Να κάτι έξυπνο που έχει κοπιάρει η σημερινή ΝΔ από τον παραδοσιακό αντίπαλό της: οι μικρές δόσεις αναδρομής στο κομματικό παρελθόν, με στόχο την ενίσχυση του μετριοπαθούς, φιλελεύθερου στίγματος. Ξεκίνησε τον περασμένο Μάιο, όταν σύσσωμη η ΝΔ μνημόνευε τον Κωνσταντίνο Καραμανλή και την υπογραφή της προσχώρησης της Ελλάδας στην ΕΟΚ. Συνεχίστηκε χθες, με τον εορτασμό των 46 χρόνων από την ίδρυσή της. Ενδιαφέρουσα σύμπτωση: Η Νέα Δημοκρατία ιδρύθηκε έναν μήνα και μία ημέρα μετά την 3η Σεπτέμβρη και τη «γέννηση» του ΠΑΣΟΚ. Βίοι παράλληλοι.

Κομματικό παρελθόν

Δεν είναι, βέβαια, κακό να θυμάται κανείς τις κομματικές ρίζες. Το έκανε ο Κυριάκος Μητσοτάκης στην Κρήτη, με τις αναφορές του στην επίσκεψη του Τζορτζ Μπους του πρεσβύτερου στο σπίτι των Χανίων την περίοδο που ήταν πρωθυπουργός ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης. Μάλλον καλό κάνει, ειδικά την περίοδο που στελέχη του κόμματος φοβούνται την πιθανότητα επέλασης «μεταγραφών» στον επόμενο ανασχηματισμό. Σίγουρα, πάντως, δίνει λιγότερα επιχειρήματα σε εκείνους που λένε πως η βάση και η ηγεσία λίγα κοινά έχουν μεταξύ τους.

Λάθη

Με το φάουλ του Κώστα Τασούλα να υπογράψει τον διορισμό της Ελένης Ζαρούλια, λίγες μέρες πριν από την ετυμηγορία για τη Χρυσή Αυγή, ήρθε στη δημόσια συζήτηση η διάταξη με την οποία προβλέπεται οι πρώην αρχηγοί κομμάτων να μπορούν να διορίζουν έναν μετακλητό υπάλληλο της επιλογής τους. Χρειάστηκε, έπειτα από μπόλικα χρόνια εφαρμογής, να συμβεί ένα συμβολικό λάθος για να ξεκινήσουν οι διαδικασίες αλλαγής του. Κι αυτό, η «συνδικαλιστική» νοοτροπία που πιάνει τους κοινοβουλευτικούς, είναι μεγαλύτερο πρόβλημα από έναν διορισμό που όσο γρήγορα υπογράφεται, τόσο γρήγορα ακυρώνεται.

Καχυποψία

Είδαμε το δημοκρατικό τόξο να ενώνει τη φωνή του ενόψει του δικαστηρίου της Τετάρτης, ο καθένας με τον δικό του τρόπο. Στις Νεολαίες, όμως, μάλλον η καχυποψία ξεπερνά την ομοψυχία. Καμία οργάνωση δεν απάντησε (τουλάχιστον μέχρι χθες το απόγευμα) στην πρόσκληση της Νεολαίας του Κινήματος Αλλαγής για κοινή παρουσία έξω από το Εφετείο. Οι περισσότεροι εκεί θα είναι, βέβαια. Αλλά, καμία φορά, έχει και ο συμβολισμός τη σημασία του.