Και τώρα τι θα γίνουμε χωρίς «αυστηρά μηνύματα»;

Στη θητεία της Κατερίνας Σακελλαροπούλου όλα ξεκίνησαν λίγο ανορθόδοξα. Στις 13 Μαρτίου, την ημέρα της ορκωμοσίας της, είχαν τυπωθεί 1.000 προσκλήσεις: ήταν πολλοί εκείνοι που ήθελαν να δουν την πρώτη γυναίκα Πρόεδρο της Δημοκρατίας να αναλαμβάνει τα καθήκοντά της. Την τελετή, όμως, παρακολούθησαν τελικά μόνο 160 άτομα. Ο κορωνοϊός είχε μπει για τα καλά στη δημόσια ζωή, μετρούσαμε αντίστροφα για το ολικό λοκντάουν.

Τι περιθώριο δράσης έχει μια φρέσκια Πρόεδρος που δεν μπορεί να ακολουθήσει το πρωτόκολλο των Προέδρων; Στράφηκε στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, ξεδιπλώνοντας εκεί την κοινωνική ατζέντα που φιλοδοξούσε να υιοθετήσει: δεν ήταν καθόλου δύσκολο να κερδίσει την αποδοχή όσων άρχισαν να τη γνωρίζουν μέσα από το Facebook. Προέτρεψε τους πολίτες να τηρούν τα μέτρα προστασίας, γιόρτασε την επέτειο της διακήρυξης του Σουμάν, μίλησε για τη ΛΟΑΤΚΙ κοινότητα και τους πρόσφυγες. Την Παγκόσμια Ημέρα Βιβλίου, έγραψε για τη Μαργκερίτ Γιουρσενάρ και το αγαπημένο της βιβλίο.

Η κληρονομιά των σόσιαλ μίντια, που συνεχίστηκε και μετά την καραντίνα, είχε βοηθήσει στο χτίσιμο ενός προοδευτικού προφίλ και μιας αμεσότητας που δεν συνηθίζεται στους κατόχους του πιο υψηλού πολιτειακού αξιώματος. Αφηνε, όμως, ένα πεδίο ανεξερεύνητο, γιατί η νέα Πρόεδρος λόγω πανδημίας δεν είχε ακόμη ξεμυτίσει από το Προεδρικό – έπρεπε να κερδίσει το στοίχημα και της διαπροσωπικής επαφής. Την ίδια περίοδο, μετά το πρώτο ταξίδι της στη Θράκη (ταξίδι με προσωπικό χαρακτήρα, καθώς από εκεί κατάγεται), ξεκίνησε και ένα πρώτο κύμα επικριτικών σχολίων, που αποδόθηκε στο περιβάλλον του προκατόχου της, ο οποίος επί της ουσίας υποχρεώθηκε σε μια θητεία. Ολα τα σχόλια κατέληγαν στο ίδιο ερώτημα: καλή και ευχάριστη η Σακελλαροπούλου, είναι όμως αρκετή για τον ρόλο που της ανατέθηκε; Ο σεξισμός αναμείχθηκε με την προσωπική εμπάθεια. Οταν αυξήθηκε η ένταση στα ελληνοτουρκικά και η αντιπολίτευση ζητούσε επίμονα σύγκλιση του συμβουλίου πολιτικών αρχηγών, μια ακόμα φήμη βγήκε στην επιφάνεια: ο Κυριάκος Μητσοτάκης δεν το τολμάει, γιατί η Σακελλαροπούλου δεν είναι ακόμα έτοιμη να προεδρεύσει σε φορτισμένο κλίμα, ειδικά σε θέμα με το οποίο δεν είναι εξοικειωμένη.

Οταν στην Προεδρία της Δημοκρατίας ανακοίνωσαν την επίσκεψη της Σακελλαροπούλου στο Καστελλόριζο, γνώριζαν επί της ουσίας πως την υπέβαλαν σε ένα ακόμα τεστ. Κι αυτό το τεστ στέφθηκε με επιτυχία: το ταξίδι της (για το οποίο δεν υπήρχε πρόσφατο μέτρο σύγκρισης, μιας και ο Προκόπης Παυλόπουλος δεν είχε επισκεφθεί ως Πρόεδρος το ακριτικό νησί) έφερε αντίδραση από την πλευρά της Τουρκίας και συνέπεσε με την απόσυρση του Ορούτς Ρέις στο λιμάνι της Αττάλειας, την πρώτη ένδειξη πως η γειτονική χώρα ήταν έτοιμη να καθίσει στο τραπέζι του διαλόγου. Μετά το Καστελλόριζο, ήρθε το πρώτο επίσημο ταξίδι στο εξωτερικό, με τον καθιερωμένο προορισμό για κάθε νεοεκλεγέντα έλληνα Πρόεδρο, την Κύπρο.

Η… ετυμηγορία βγήκε υπέρ της. Η επίσκεψη είχε αναβληθεί μερικούς μήνες λόγω του κορωνοϊού. Την ώρα που έγινε, όμως, λίγο πριν από τη Σύνοδο Κορυφής που θα αποφασίσει την επιβολή κυρώσεων και την προσπάθεια της Αγκυρας να αποσυνδέσει την ελληνική περίπτωση από την κυπριακή, η συγκυρία δεν θα μπορούσε να είναι πιο σωστή για να υπογραμμίσει τη σύνδεση Ελλάδας και Κύπρου. Στη Λευκωσία ο πήχης μπήκε ψηλά. Η Σακελλαροπούλου κατάφερε να συνδυάσει το ύφος της με τον σκοπό του ταξιδιού. Με ένα πρόγραμμα που θύμιζε φόρο τιμής στην κυπριακή ιστορία, στάθηκε στο κυπριακό τραύμα μιλώντας για αλληλεγγύη και δικαιοσύνη, ευχήθηκε την επόμενη φορά που θα πάει να δει την Κύπρο επανενωμένη. Και παράλληλα, έκανε ανοιχτή αναφορά σε τουρκική κατοχή, με έναν τρόπο που προκάλεσε την αντίδραση του Φουάτ Οκτάι. Οι δηλώσεις του τούρκου αντιπροέδρου της κυβέρνησης, που μιλούσε για «αστεία και μάταιη πρόκληση», σχολιάζοντας ακόμα και την άφιξή της στο Καστελλόριζο, ήταν μήνυμα και για τους επικριτές της εντός Ελλάδας: χωρίς να απευθύνει ούτε ένα «αυστηρό μήνυμα», όπως συνηθιζόταν παλαιότερα, και χωρίς τυμπανοκρουσίες, έκανε σαφή την ελληνική θέση. Στην Κύπρο, μάλιστα, λένε άνθρωποι που γνωρίζουν το πολιτικό κλίμα στη Μεγαλόνησο, άφησε εξαιρετικά θετικές εντυπώσεις, ειδικά με την επίσκεψή της στο εργαστήριο της Διερευνητικής Επιτροπής για τους Αγνοουμένους. Η ετυμηγορία βγήκε και ήταν υπέρ της.

Μέσα στους μήνες που βρίσκεται στη θέση της, η Σακελλαροπούλου έκανε και λάθη. Το πιο συμβολικό ήταν ο ασπασμός της εικόνας στην Αγιάσο της Λέσβου, όπου βρέθηκε τον Δεκαπενταύγουστο, εν μέσω συνεχών εκκλήσεων προς τους πολίτες να τηρούν τα μέτρα προστασίας. Με τις τελευταίες της κινήσεις, ωστόσο, καθιέρωσε τον διαφορετικό αέρα που από τις αρχές του Μαρτίου φαινόταν να φυσά στην Ηρώδου Αττικού. Μια πολιτική ισορροπία, για την οποία υπάρχει ανάγκη.