Ενιαία κριτήρια για {LF}τις εταιρείες «ζόμπι»

Αλλες 100.000 επιχειρήσεις μπήκαν στην επιστρεπτέα προκαταβολή που δίνει το κράτος, επισήμαινε θριαμβευτικά την προηγούμενη εβδομάδα ο υπουργός Οικονομικών Χρ. Σταϊκούρας. Συνολικά, πρόσθεσε, έχουν δοθεί 4 δισ. ευρώ.

Ο λόγος για τα άτοκα δάνεια που δίνει το κράτος στις επιχειρήσεις προκειμένου να σταθούν όρθιες από την πανδημία.

Την ίδια στιγμή ένας άλλος άνθρωπος δίνει δανεικά επίσης για τον ίδιο λόγο. Είναι η δουλειά του άλλωστε. Ο διευθύνων σύμβουλος της Eurobank Φ. Καραβίας έλεγε ότι τα τραπεζικά χρήματα των προγραμμάτων στήριξης από την πανδημία πήγαν μόλις σε 20.000 επιχειρήσεις. Το νούμερο το χαρακτήριζε και ο ίδιος μικρό, όμως πρόσθετε η πραγματικότητα είναι πως, μόνο αυτές οι επιχειρήσεις πληρούν τα κριτήρια – της Ευρώπης, αλλά και των τραπεζών – και αποτελούν τον βασικό εργοδότη, ενώ έχουν και τη μέγιστη συνεισφορά στο ΑΕΠ της χώρας.

Το ερώτημα εύλογο. Πώς αλλάζουν τα κριτήρια δανειοδότησης; Με ποια κριτήρια δίνουν δάνεια οι τράπεζες σε μόλις 20.000 επιχειρήσεις, τώρα στην κρίσιμη στιγμή, με ποια κριτήρια το κράτος σε πολλαπλάσιες;

Οι απαντήσεις είναι κρίσιμες για την επόμενη μέρα της κρίσης.

Στις τράπεζες προβλέπουν ότι θα φορτωθούν άλλα 10 δισ. ευρώ κόκκινων δανείων. Ανησυχούν οι διοικήσεις τους. Νέα κόκκινα δάνεια σημαίνει νέα έλλειψη κεφαλαίων, τα οποία θα πρέπει να καλυφθούν από τους μετόχους τους.

Θα περίμενε κανείς ότι ανάλογη ανησυχία θα έπρεπε να έχουν και στην κυβέρνηση. Εάν δεν πληρωθούν τα χρήματα της επιστρεπτέας προκαταβολής, δεν καταβληθούν οι φόροι που έχουν ανασταλεί σχεδόν για έναν χρόνο, θα πληγεί ο μοναδικός «μέτοχος» του κράτους. Ο έλληνας φορολογούμενος. Αυτός θα πρέπει να «κάνει αύξηση κεφαλαίου», δηλαδή στην περίπτωσή του, να αυξηθούν οι φόροι προκειμένου να καλυφθούν τα λεφτά που θα λείψουν.

Βάσει αυτού του συλλογισμού η ανησυχία του Χρ. Σταϊκούρα θα έπρεπε να είναι αντίστοιχη με αυτήν του Φ. Καραβία. Τα κριτήρια δε των χρηματοδοτήσεων θα έπρεπε να είναι ανάλογα. Δεν λέω απαραίτητα τα αυστηρά των τραπεζών. Αλλά δεν μπορεί στην ίδια επιχείρηση με τα ίδια χαρακτηριστικά, το κράτος να δίνει και η κυβέρνηση να μη δίνει.

Αν θεωρεί η κυβέρνηση ότι τα λάθος κριτήρια είναι αυτά των τραπεζών, τότε πρέπει να το πει. Πρέπει να το αλλάξει. Αλλωστε οι τράπεζες έχουν πολύ κρατικό χρήμα στην κεφαλαιακή τους διάρθρωση, μέσω του αναβαλλόμενου φόρου.

Αν αντίθετα θέλει να παραμείνουν ασφαλείς οι μέτοχοι των τραπεζών, τότε αντίστοιχα πρέπει να κάνει ό,τι μπορεί για να είναι ασφαλή και τα χρήματα των φορολογουμένων που διαχειρίζεται.

Μέση οδός δεν υπάρχει.

Εάν παραμείνει το υπάρχον καθεστώς το ήδη διογκωμένο χρέος των επιχειρήσεων θα αυξηθεί περαιτέρω. Εάν λάβουμε υπόψη τη συρρίκνωση της οικονομίας, πολλές επιχειρήσεις θα λάβουν μη βιώσιμα χαρακτηριστικά. Αλλες ωστόσο θα αντέξουν. Για αυτές πρέπει να προστατευτεί το ανταγωνιστικό τους πλεονέκτημα.

Σε αντίθετη περίπτωση η μεγάλη στρέβλωση που προκαλεί η πανδημία θα συμπληρωθεί με μια ακόμα στρέβλωση. Θα αυξηθεί ο αριθμός των εταιρειών «ζόμπι», που έχουν απομείνει από τα χρόνια των Μνημονίων.

Το πρόβλημα της υπερχρέωσης των επιχειρήσεων συζητείται και διεθνώς. Θεωρείται ο μεγαλύτερος κίνδυνος για τις δυτικές οικονομίες, που θα αφήσει πίσω της η πανδημία.

Σε αυτή την κατάσταση δεν μπορείς να επιχειρείς να απαντήσεις με διαφορετικές πολιτικές στο ίδιο πρόβλημα.

Οφείλεις να βάλεις κριτήρια. Ενιαία.

Κριτήρια που να σέβονται τόσο τα χρήματα των μετόχων των τραπεζών όσο και των φορολογουμένων του κράτους και βέβαια να λαμβάνουν υπόψη τη συγκυρία.