Ρεπερτόριο

Εκείνη ειρωνευόταν, αλλά ούτε καν οι σύντροφοί της δεν αντιλήφθηκαν την ειρωνεία. Αντίθετα, την κατηγορούν πως χρησιμοποιεί χαρακτηρισμούς που – sic – ανήκαν, κι ανήκουν, στη Δεξιά. Ή την καλούν να δώσει εξηγήσεις ενώπιον του κοινοβουλευτικού μαστιγίου, και διαρρέουν το ενδεχόμενο μιας συζήτησης στον πρωινό καφέ της Κουμουνδούρου για το κατά πόσο μπορεί να συνεχίσει να φέρει τον τίτλο της αναπληρώτριας «τομεάρχισσας» Εξωτερικής Πολιτικής. Κάποιοι πάνε ένα βήμα παραπέρα δηλώνοντας ότι δεν θέλουν να έχουν καμία σχέση με αυτά που αντιπροσωπεύει. Μερικοί, πάλι, επικρίνουν την αναβάθμιση της εκ του ΠΑΣΟΚ ορμώμενης ριζοσπάστριας Πέλλας στον πρόσφατο εσωκομματικό ανασχηματισμό. Για να το πούμε με λιγότερα λόγια: η Θεοδώρα Τζάκρη κατόρθωσε να φέρει κοντά πολλές από τις συνιστώσες επιτιθέμενη στον Πρωθυπουργό, θυμίζοντας ταυτόχρονα όσα τις χωρίζουν – αναδεικνύοντας, για να ακριβολογούμε, πως στον νέο τομέα ευθύνης της ο ΣΥΡΙΖΑ δεν εμφανίζει καιρό τώρα ενιαίο μέτωπο. Τα τζακρικά εθνικοπατριωτικά ντεσιμπέλ για τον «θρασύδειλο Ερντογάν» ή το τουρκικό πλοίο που «κυνηγήθηκε και απετράπη» το 2018 δεν ήταν εκτός συριζαϊκού ρεπερτορίου.

Αντιφάσεις
Αλλά δεν ήταν και μια γραμμή που όλα τα στελέχη αποδέχονται, μιας και βρίσκουν την επιλογή της εκ μέρους του προέδρου πολύ «δεξιά». Οσο το «Ορούτς Ρέις» έπλεε στο Αιγαίο οι αφορμές για να αναδειχθεί η ενδοαριστερή σύγχυση, που οδηγούσε σε αντιπολιτευτική ασάφεια, ήταν πολλές – από τον καβγά του Μπίστη με τον Κοτζιά μέχρι την κόντρα προεδρικών και 53+. Ο μισός ΣΥΡΙΖΑ ζητούσε αποτροπή με τουρκοφαγικές κορόνες, κι ο υπόλοιπος τασσόταν υπέρ του διαλόγου επικαλούμενος το παράδειγμα των Πρεσπών. Οι μεν απέκρυπταν τεχνηέντως τις διαφορές μεταξύ άσκησης εθνικής κυριαρχίας και άσκησης κυριαρχικών δικαιωμάτων. Οι δε αντιδρούσαν στην αρθρωμένη από τα τσιπρικά χείλη κομματική στάση στην ελληνοαιγυπτιακή συμφωνία για την ΑΟΖ αξιολογώντας την ως υπερβολικά επιφυλακτική. Δεν φταίει λοιπόν η Τζάκρη που διατηρεί έναντι της ηγεσίας το ζήλο της νεοφώτιστης συριζαίας έξι χρόνια μετά την προσχώρησή της στο κόμμα. Φταίει το κόμμα που συνεχίζει να ακολουθεί τη στρατηγική των αντιφάσεων σε όλα. Γιατί το νιτσεϊκό ρητό για το χάος που γεννά τάξη δεν έχει εφαρμογή σε επαναλαμβανόμενο χάος.