Mια αμερικανική τραγωδία

O θάνατος υποτίθεται ότι δεν είναι μέρος του αμερικανικού ονείρου. Οπως αναφέρει η ιδρυτική διακήρυξη της χώρας, η ελευθερία και η επιδίωξη της ευτυχίας αποτελούν προϋποθέσεις της ζωής. Μια κουλτούρα βασισμένη σε τέτοιες ιδέες, είναι δύσκολο να αντιμετωπίσει τον θάνατο. Ομως, καθώς ο επίσημος απολογισμός των θανάτων από τον Covid-19 στις ΗΠΑ, ξεπέρασε τους 200.000, είναι ώρα να δούμε πώς οι μακροχρόνιες παθολογίες της αμερικανικής κουλτούρας οδήγησαν σε ένα τίμημα που μετράμε με ανθρώπινες ζωές.

Οι ΗΠΑ εκπροσωπούν το 22% των παγκόσμιων θανάτων από Covid-19, παρότι έχουν μόνο το 4% του παγκόσμιου πληθυσμού. Σε καμία περίπτωση δεν πρέπει τα θύματα του κορωνοϊού να κατηγορηθούν για τον θάνατό τους – ακόμα και εκείνοι που συμπεριφέρονταν απερίσκεπτα βάσει των προτροπών ενός προέδρου που πρόδωσε την εμπιστοσύνη τους. Ομως όταν ένας πρόεδρος τόσο παράλογος και ανίκανος όσο ο Ντόναλντ Τραμπ έχει ακόμα δημοτικότητα 40%, με κριτήριο τη διαχείριση της κρίσης – ποσοστό 80% μέσα στο κόμμα του – τότε κάτι περίεργο συμβαίνει.

Μέρος της εξήγησης μπορεί να βρεθεί στην ιδεολογία του ατομισμού, που επίσης βρίσκεται πίσω από τη συλλογική απαξίωση η οποία ενυπάρχει στην καρδιά της κουλτούρας της οπλοκατοχής στην Αμερική. Το βασικό επιχείρημα για την οπλοκατοχή είναι ότι η κοινωνία πρέπει να αποδεχθεί τα υψηλά ποσοστά θανάτων από όπλα προκειμένου να προστατευθεί το ατομικό δικαίωμα στην αυτοάμυνα. Ο ιδιοκτήτης όπλου θεωρεί ότι ενώ ο δικός του θάνατος θα είναι τραγωδία, οι δεκάδες χιλιάδες άλλοι θάνατοι από όπλα ετησίως αποτελούν απλώς στατιστική.

Η ίδια αντίληψη υπάρχει για την αντιμετώπιση του κορωνοϊού, ειδικά στη Δεξιά. Οι μάσκες και η καραντίνα θεωρούνται τυραννικοί περιορισμοί της προσωπικής ελευθερίας, ενώ αποθεώνεται ένας πρόεδρος που διαψεύδει πως η κοινωνία διατρέχει κίνδυνο. Οσοι πεθαίνουν θεωρούνται κατώτεροι, όπως ακριβώς ο Τραμπ θεωρεί «χαμένους» εκείνους που πέθαναν στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο.