Υποδειγματική συμπεριφορά στις κερκίδες

Μύρισε ποδόσφαιρο ξανά στη Γερμανία με τους φίλους του αθλήματος να επιστρέφουν στα γήπεδα προσφέροντας σουρεαλιστικές εικόνες.

Στο γήπεδο της Ντόρτμουντ, όπου στριμώχνονταν 80.000 άνθρωποι στην προ κορωνοϊού εποχή, αυτή τη φορά δεν ήταν πάνω 10.000 φίλοι της ομάδας. Για την ακρίβεια ήταν 9.300. Ούτε συνωστισμός στις εξέδρες, ούτε σπρωξίματα, ούτε κυκλοφοριακό κομφούζιο. Πολλοί οπαδοί άφησαν τα ποδήλατά τους ακριβώς έξω από την είσοδο του γηπέδου. Στους κοινόχρηστους χώρους κυκλοφορούσαν με μάσκες, τηρούσαν τις μεταξύ τους αποστάσεις, τα αντισηπτικά ήταν σε κάθε γωνιά. Τα προϊόντα από τα κυλικεία καταναλώνονταν μόνο στις εξέδρες, όπου επιτρεπόταν στους φιλάθλους να βγάζουν τη μάσκα.

Το περίφημο Κίτρινο Τείχος έμοιαζε με σκόρπια διαδήλωση και ήταν περισσότερο γκρι παρά κίτρινο. Η εποχή του σουρεαλισμού βιώνει την αναγέννησή της, σαν να πήρε το πινέλο του ξανά ο Σαλβαδόρ Νταλί.

Ομως όλοι κατέληξαν σε ένα συμπέρασμα: ένα γήπεδο με 10.000 θεατές είναι καλύτερο από ένα άδειο γήπεδο, όπως αυτά της Κολωνίας και της Μπάγερν στα οποία απαγορεύτηκε η παρουσία κόσμου λόγω αύξησης των κρουσμάτων κορωνοϊού στις συγκεκριμένες περιοχές.

Πριν από το παιχνίδι της Ντόρτμουντ με την Γκλάντμπαχ ο εκφωνητής του γηπέδου Νόρμπερτ Ντίκελ ζήτησε από τους φιλάθλους να δημιουργήσουν ατμόσφαιρα με τις φωνές τους. Δεν χρειαζόταν να τους το πει και δεύτερη φορά. Ο ύμνος «You’ll never walk alone» δεν ήταν ποτέ πιο αληθινός. Οι οπαδοί φώναζαν με όλη τους τη δύναμη για να καλύψουν το κενό όσων έλειπαν. Ενιωσαν υποχρέωση απέναντί τους γιατί πίστευαν πως τους αντιπροσώπευαν.

Η συμπεριφορά των οπαδών σε όλα τα γήπεδα, στη Φρανκφούρτη, στη Στουτγάρδη, το Βερολίνο, τη Βρέμη, ήταν υποδειγματική. Ισως γιατί γνωρίζουν πως δεν θα υπάρξει δεύτερη ευκαιρία για να πείσουν τους πολιτικούς πως αξίζουν την εμπιστοσύνη τους.