Το κόστος ενός συμβιβασμού{CR}

Οι εξελίξεις στην Ανατολική Μεσόγειο είναι ενθαρρυντικές. Η πιθανότητα θερμού επεισοδίου μοιάζει να απομακρύνεται, κι είναι βέβαιο ότι σε αυτό συνέβαλε η σθεναρή στάση της κυβέρνησης του Κυριάκου Μητσοτάκη, ο οποίος κινήθηκε σε πολλά πεδία και, ιδίως, στο πεδίο των συμμαχιών της χώρας στο πλαίσιο της Ευρωπαϊκής Ενωσης. Ως χώρα του δυτικού κόσμου και της προσήλωσης στο δίκαιο, μάλιστα, η Ελλάδα κέρδισε όχι μόνο τη συμπαράσταση Ευρωπαίων και Αμερικανών, αλλά και των ΜΜΕ σε ολόκληρο τον πλανήτη.

Ωστόσο, η εκτόνωση της έντασης είναι το ένα στάδιο των εξελίξεων. Το άλλο στάδιο είναι η υποχρέωση και της χώρας μας να προσέλθει εκ νέου στις διερευνητικές συνομιλίες με την Τουρκία και, σύντομα, στη διαπραγμάτευση. Αυτή τη φορά, δεν είναι υπόθεση μόνο της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής, με ασαφή τα χρονικά πλαίσια και με την απώτερη διάθεση οι εκκρεμότητες να παραμείνουν εκκρεμότητες. Οπως έχει διακηρύξει και ο Πρωθυπουργός, στόχος είναι η διαπραγμάτευση και, σε περίπτωση που δεν υπάρξει προοπτική συμφωνίας, η παραπομπή των ελληνοτουρκικών διαφορών στη Χάγη – αφού, προφανώς, θα πιεστεί και η Τουρκία να την αποδεχτεί. Εχουν εμπλακεί πολλοί εταίροι για να μην είναι αυτή η κατάληξη.

Αν τα πράγματα είναι έτσι, έρχεται η ώρα για την προετοιμασία των πολιτικών ηγεσιών και της κοινής γνώμης προκειμένου να ετοιμαστούμε για αυτό που ο Ευάγγελος Βενιζέλος αποκαλεί το (κυρίως συμβολικό, για να είμαστε ειλικρινείς) «κόστος ενός συμβιβασμού».