Ανεξέλεγκτο γκραφίτι, έλλειψη παιδείας

Η αναγραφή συνθημάτων στους τοίχους ήταν κάποτε ο μοναδικός τρόπος αντίστασης στην κατοχή της χώρας από τα γερμανικά στρατεύματα. Ακολούθησε η κατάλυση της δημοκρατίας από τη χούντα των συνταγματαρχών, που εξώθησε τις ομάδες αντίστασης να μεταδίδουν τα μηνύματά τους στους πολίτες με το μοναδικό μέσον που είχαν, δηλαδή το γράψιμο στους τοίχους και τις πρόχειρες αφίσες.

Μετά την ανασύνταξη της Ελληνικής Δημοκρατίας το 1974, τα πολιτικά κόμματα και μικρές ομάδες συνέχισαν με μεγαλύτερη ένταση να χρησιμοποιούν τους τοίχους για αναγραφή συνθημάτων και αφισοκόλληση, μετατρέποντας τα κεντρικά κτίρια πόλεων σε ακαλαίσθητα ψηφιδωτά. Το φαινόμενο της ανεξέλεγκτης αλλοίωσης της αισθητικής κτιρίων επικεντρώθηκε πρωτίστως στα σχολικά και πανεπιστημιακά κτίρια, αλλοιώνοντας την αισθητική τους. Δεν ήταν τυχαία η αποστροφή της πλειονότητας των φοιτητών στην κακοποίηση της αρχιτεκτονικής συμβολικών κτιρίων και η κατάληξη φοιτητικών συλλόγων σε συλλόγους – σφραγίδες, ελεγχόμενους από κόμματα κυρίως της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς.

Σήμερα, η χρήση από όλους του Διαδικτύου και των μέσων κοινωνικής δικτύωσης έχει αντικαταστήσει σχεδόν όλα τα παραδοσιακά μέσα πληροφόρησης και επικοινωνίας μεταξύ των πολιτών. Απόδειξη αυτού αποτελεί η δραστική μείωση της κυκλοφορίας τέως μεγάλων εφημερίδων και η δυνατότητα άμεσης κινητοποίησης μεγάλων ομάδων του πληθυσμού μέσω Facebook, Twitter κ.ά.

Παρ’ όλα αυτά, βλέπουμε καθημερινά να συνεχίζεται η ρύπανση των πόλεων και των πανεπιστημιακών κτιρίων με την ίδια ένταση. Η προσπάθεια παρότρυνσης των νέων να σταματήσουν να αλλοιώνουν την αρχιτεκτονική των κτιρίων και να ρυπαίνουν την αισθητική τους καταλήγει πάντα στη στερεότυπη απάντηση του δικαιώματος για την «ελεύθερη διακίνηση ιδεών».

Αυτές τις ημέρες το βιώνουμε με μεγάλη ένταση στην πόλη των Χανίων, μετά την επέμβαση της πολιτείας για την εκκένωση ενός συμβολικού κτιρίου, το οποίο ανήκει στο Πολυτεχνείο Κρήτης και τελούσε υπό κατάληψη από το 2004. Ολα τα κεντρικά κτίρια της πόλης έχουν γεμίσει από συνθήματα και αφίσες, που ζητούν από τους πολίτες να… αντισταθούν στη «βία της πολιτείας» και να συμπαρασταθούν στους καταφανώς παράνομους καταληψίες.

Ολα είναι θέματα που άπτονται της παρεχόμενης παιδείας. Η κατάργηση της βάσης του 10 για την προαγωγή στην επόμενη τάξη σε Γυμνάσιο και Λύκειο, η κατάργηση της Τράπεζας Θεμάτων που υποχρέωνε τους διδάσκοντες να καλύψουν όλη τη διδακτέα ύλη, η κατάργηση της αξιολόγησης σε όλο το φάσμα της εκπαίδευσης, η είσοδος στα πανεπιστήμια φοιτητών με 0,6/20 και 2,6/20 και η πανεπιστημιοποίηση δεκάδων τμημάτων που θα έπρεπε να εντάσσονται στην επαγγελματική διετούς φοίτησης εκπαίδευση επιδεινώνουν έτι περισσότερο το πρόβλημα της αγραμματοσύνης στους νέους. Η ευθύνη της πολιτείας είναι μεγάλη. Μέχρι το 2019 η ευθύνη ανήκε στις μετά το 2012 κυβερνήσεις, που μέχρι το 2014 απενεργοποίησαν σημαντικές διατάξεις της Μεταρρύθμισης 2009-2012, ενώ στο διάστημα 2015-2019 ισοπέδωσαν κυριολεκτικά κάθε παράγραφο αυτής. Σήμερα περιμένουμε ακόμη τις μεγάλες μεταρρυθμίσεις στην παιδεία, που σταδιακά θα εξαλείψουν τα φαινόμενα παρακμής, θα διδάξουν αισθητική και σεβασμό στη δημόσια και ιδιωτική περιουσία στους νέους και θα αντικαταστήσουν την απαισιοδοξία και απέχθεια των νέων προς την κοινωνία με αισιοδοξία για το μέλλον τους.

Ο Ιωακείμ Γρυσπολάκης είναι πρώην πρύτανης του Πολυτεχνείου Κρήτης