Στα θέατρα η Ελλάδα αναστενάζει

Η είδηση υπόβοσκε τις προηγούμενες ημέρες και από το απόγευμα της Δευτέρας καταστάλαξε σε βεβαιότητα. Δεν απέμενε παρά η ανακοίνωση, στις έξι το απόγευμα, διά στόματος Νίκου Χαρδαλιά, ότι αναστέλλονται οι θεατρικές και μουσικές παραστάσεις στην Αττική για τις επόμενες – ποιος ξέρει πόσες; – μέρες. Φίλοι και γνωστοί, καλλιτέχνες και περί τον χώρο του θεάματος γενικώς, αναζητούσαν μια πληροφορία παραπάνω για την επικείμενη καταστροφή. Αλλοι ήταν φοβισμένοι, άλλοι οργισμένοι, κάποιοι παγωμένοι. Απολύτως δικαιολογημένα. Εκδηλώσεις, συναυλίες, παραστάσεις στον αέρα. Η ακύρωση, για παράδειγμα, των τριών sold out παραστάσεων με τη Μόνικα Μπελούτσι στο Ηρώδειο θα σήμαινε για τον παραγωγό Γιώργο Λυκιαρδόπουλο οικονομική καταστροφή που θα πλησίαζε τις 100.000 ευρώ. Και που θα ανέστειλε και τα επόμενα σχέδιά του (την επαναδραστηριοποίηση του Θεάτρου της οδού Κυκλάδων που έχει συνδεθεί με τον Λευτέρη Βογιατζή).

Αλλα ακόμη και μικρότερες παραγωγές σε αναστολή σημαίνει μεγάλο οικονομικό αλλά και ψυχολογικό κόστος για τους εμπλεκομένους. Και αφού λένε ότι η οικονομία σημαίνει ψυχολογία, δεν είναι δύσκολο να φαντασθούμε τι γίνεται όταν στο κάδρο μπαίνει και η πανδημία.

Με επιχειρήματα, μπορούμε

Το απόγευμα της Τρίτης έσκασε το καλό το νέο που επιτρέπει, υπό περιορισμούς, παραστάσεις και συναυλίες. Καλοδεχούμενο από τους περισσότερους. Πλην ελαχίστων που κάπως μπερδεύουν την αντιπολίτευση με την κρεβατομουρμούρα. Ποιος και γιατί τηλεφώνησε στον Πρωθυπουργό και τι του είπε και τι έκανε ο Μητσοτάκης και ποιοι δέχθηκαν πιέσεις από ποιους και τι έκανε το υπουργείο Πολιτισμού και καλημέρα σας, κυρία Μπερλίνα.

Μόνο ως φαιδρότητες απελπισμένων και τρολ μπορώ να τα αντιμετωπίσω αυτά, κι ας πάμε στην ουσία. Που είναι ότι η Λίνα Μενδώνη και ο Νικόλας Γιατρομανωλάκης (οι οποίοι δεν ξύπνησαν ένα πρωί του Μαρτίου, όπως πιστεύουν κάποιοι, και είπαν «Βρε, μια που δεν έχουμε τι να κάνουμε, δεν ανοίγουμε πόλεμο με τους καλλιτέχνες που μας συμφέρει κιόλας;») έπραξαν τα δέοντα ώστε να συνεχισθούν οι παραστάσεις. Και ύστερα από μακράς διάρκειας συζητήσεις με τους λοιμωξιολόγους, έπεισαν αυτούς που έπρεπε να πείσουν με επιχειρήματα. Δεν ήταν εύκολο, όπως δεν είναι εύκολο οτιδήποτε περνάει από πολλούς φορείς και από διαφορετικής κατάρτισης παράγοντες.

Ωστόσο, όταν η επιχειρηματολογία αντικαθιστά τη συνθηματολογία, πάντα υπάρχει αποτέλεσμα. Αυτό πιστεύει και η Κατερίνα Σταματάκη, πρόεδρος του Πανελληνίου Συλλόγου Διοργανωτών Πολιτιστικών Εκδηλώσεων, που, όπως προκύπτει και από σχετική ανακοίνωση, βρήκαν «κοινό σημείο πλεύσης» με το υπουργείο. Οπως και το καινούργιο ΣΕΗ. Ναι ξέρω, οι καλλιτέχνες ζουν σε ένα δικό τους σύμπαν που απέχει πολλές φορές από την πραγματικότητα, που και γραφειοκρατία έχει και εκτίμηση πραγματικών δεδομένων απαιτεί και διάφορα άλλα τεχνοκρατικά χρειάζεται. Να είναι σίγουροι όμως ότι κανένας εχέφρων πολίτης, πόσω μάλλον υπουργός, δεν είναι εκ προοιμίου εναντίον τους.

Δεν είναι όλα ίσιωμα

Εχω την εντύπωση – και μακάρι να είναι σωστή – ότι πρόκειται για μια καινούργια αρχή. Βέβαια πρέπει να γίνουν πολλά ακόμη. Πρώτα απ’ όλα να συνειδητοποιήσουμε ότι η τέχνη, εκτός από την ιερότητά της, έχει και κάμποσες χιλιάδες στόματα να θρέψει. Δεύτερον, να διευκρινιστούν και άλλες ουσιαστικές λεπτομέρειες που έχουν να κάνουν με τη λειτουργία των κλειστών θεάτρων. Ακόμη, να τηρήσουν οι υπεύθυνοι τα πρωτόκολλα. Ως προς τα οποία θα είναι πολύ αυστηρή η Γενική Γραμματεία Πολιτικής Προστασίας έτσι ώστε τα λάθη των λίγων – ή του ενός – να μην τα πληρώσουν πολλοί. Και, last but not least, να καταλάβουμε ότι δεν μπαίνουν όλα στο ίδιο τσουβάλι. Μιλούσα με τον Πάνο Κατσαρίδη, παραγωγό της παράστασης «Το τρίτο στεφάνι», και δεν θα ήθελα να είμαι ούτε ψύλλος στον κόρφο του με αυτή την υπερπαραγωγή που ετοιμάζει σε συνθήκες πανδημίας.