Η χλεύη των ηττημένων{CR}

Δεν θα ήθελα να ήμουν ούτε ψύλλος στον κόρφο του Πρωθυπουργού όταν, κάποια στιγμή, προχθές, ημέρα έναρξης της σχολικής χρονιάς, κάποιος θα τον ειδοποίησε ότι η μάσκα που μοιραζόταν δωρεάν στους μαθητές ήταν τεράστια. Αν του έστειλαν και φωτογραφίες μπορεί προς στιγμήν να γέλασε – αλλά το πιθανότερο είναι ότι μέσα του θα έβραζε. Δικαίως, δεν είναι αστείο να θίγεται ο πυρήνας της δραστηριότητάς σου και ιδίως της προσπάθειάς σου να μετατρέψεις ένα δυσκίνητο κράτος σε φιλικό στους πολίτες.

Το τελευταίο δεκαήμερο του Αυγούστου, όταν ανακοινωνόταν ότι θα ανοίξουν τα σχολεία, ο απελπισμένος ΣΥΡΙΖΑ, που στην ουσία δεν έχει τίποτα να πει για τίποτα, αλλά γκρινιάζει για τα πάντα κι ό,τι κάτσει, έδωσε έμφαση στην ανάγκη το κράτος να μοιράσει μάσκες στους μαθητές. Δήθεν διότι υπάρχουν πολλά φτωχά παιδιά, με μεροκαματιάρηδες γονείς, που δεν μπορούν να δώσουν ένα – δυο ευρώ να πάρουν μια πάνινη μάσκα και πρέπει να τους συνδράμει το ψυχοπονιάρικο κράτος. Πίστευα ότι η κυβέρνηση θα προσπερνούσε τη διόλου ανυστερόβουλη γκρίνια, που εδράζεται στην πιο παρωχημένη αντίληψη για το πελατειακό κράτος, και θα πήγαινε παρακάτω.

Αλλά έλα που δεν προσπέρασε. Ο υπουργός Εσωτερικών Τάκης Θεοδωρικάκος, γαλουχημένος με το γλυκύ θρόισμα του καθησυχαστικού κρατισμού, ανακοίνωσε ότι η κυβέρνηση θα αναλάβει το κόστος να μοιραστούν μάσκες – και λίγο αργότερα η ανακοίνωση του υπουργού έγινε επίσημη πολιτική. Ανακοινώθηκε ότι το κόστος της μαθητικής μάσκας θα το αναλάβει το Δημόσιο.

Ως συνήθως συμβαίνει, όταν το Δημόσιο αναλαμβάνει μια δουλειά αρχίζει το έργο της γραφειοκρατίας. Που ακολουθεί έναν συγκεκριμένο μπούσουλα. Προσέξτε: συστήνεται μια επιτροπή διαγωνισμού. Προκηρύσσεται ο διαγωνισμός και δημοσιεύεται η προκήρυξη. Οι ενδιαφερόμενοι, όσοι το παίρνουν είδηση (ή τους ειδοποιούν), στέλνουν προσφορές. Η επιτροπή εξετάζει τις προσφορές. Ακολουθεί μια διαδικασία αξιολόγησης. Επιλέγεται ένας μειοδότης (ή περισσότεροι), ο οποίος τηρεί τις προδιαγραφές που έχουν τεθεί. Εγκρίνεται το ποσό, περί τα 6 εκατομμύρια ευρώ για τη συγκεκριμένη ανάληψη. Παράγονται οι μάσκες, με βάση τις προδιαγραφές. Εκδίδεται ένα πρακτικό παραλαβής για να παραδοθούν οι μάσκες. Νοικιάζονται φορτηγά για να τις παραλάβουν και να τις διανείμουν σε ολόκληρη την Ελλάδα, και γι’ αυτό απασχολούνται εργάτες. Ολα αυτά, για να ανακουφιστούν οι οικογένειες με μαθητές κατά ένα με δύο ευρώ.

Σε μια διαδικασία τόσο μακρά που έπρεπε να γίνει σύντομα, κανείς από όσους ενεπλάκησαν δεν κατάλαβε – ή δεν είδε. Οι κατασκευαστές δεν θεώρησαν ότι έγινε λάθος και δεν ξαναρώτησαν αν τις μάσκες θα τις φορέσουν παιδιά ή κύκλωπες. Η επιτροπή δεν όρισε υπεύθυνο για να ελέγξει το κατασκευαζόμενο προϊόν, κανείς δεν σκέφτηκε την πιθανότητα αστοχίας. Το τελικό προϊόν ή δεν το είδε κανείς ή, ακόμα και αν το είδε, είτε δεν κατάλαβε το κατασκευαστικό λάθος είτε αδιαφόρησε. Κάπως έτσι φτάσαμε στο σημείο να διανεμηθούν οι γιγαντιαίες μάσκες σε παιδιά – τα οποία, ήδη, είχαν μάσκες, πολλές μάλιστα κομψές και πιο ακριβές, αγορασμένες με την ίδια επιμέλεια που αγοράζονται ρούχα.

Φτάσαμε λοιπόν στο σημείο ο ΣΥΡΙΖΑ να επικρίνει την κυβέρνηση για τα αποτελέσματα του αδιάφορου και παράλογου κράτους που ο ίδιος χαϊδολογάει. Ετσι, παίζοντας με τον τρόπο του ΣΥΡΙΖΑ, η κυβέρνηση, ασφαλώς για ένα ελάσσονος σημασίας ζήτημα, έγινε η χλεύη των ηττημένων.