Πολιτικός ρεαλισμός{CR}

Η αγωνία του Πρωθυπουργού, Κυριάκου Μητσοτάκη, χθες στη συνέντευξη Τύπου της Θεσσαλονίκης ήταν μήπως δοθεί μήνυμα ότι η κυβέρνησή του έχει κουραστεί, ότι αδρανεί ή ότι έχει εγκαταλείψει την προσπάθεια για αναγκαίες μεταρρυθμίσεις. Ο φόβος μήπως κατηγορηθεί ότι οι κεντρικές επιλογές της πολιτικής του είναι ανάλογες με του Τσίπρα, την περίοδο που ο ΣΥΡΙΖΑ εφάρμοζε το δικό του Μνημόνιο, στοίχειωνε την επιχειρηματολογία του. Κάποια στιγμή έκανε και δήλωση ταυτότητας, ότι ήταν και παραμένει φιλελεύθερος πολιτικός – μάλιστα, προφανώς επηρεασμένος από τα κινήματα ανορθολογισμού κατά της μάσκας και του εμβολίου, συνέδεσε τον φιλελευθερισμό με τον ορθό λόγο, ενώ θα ήταν πιο ακριβής αν έλεγε ότι περισσότερο έχει να κάνει με την οικονομική και την κοινωνική ελευθερία. Η αλήθεια είναι ότι ο Πρωθυπουργός γνωρίζει τα προβλήματα και ξέρει πού έχουν υπάρξει καθυστερήσεις – σε αντίθεση με ορισμένους υπουργούς του, οι οποίοι βαδίζουν τη νεοδημοκρατική πεπατημένη, της αδράνειας και του πελατειακού κράτους.

Η τεχνική εκπαίδευση και τα πανεπιστημιακά τμήματα που, υπό τις σημερινές συνθήκες, αναγκάζονται να δέχονται ως φοιτητές υποψήφιους που έχουν παραδώσει λευκή κόλλα στις γραπτές εξετάσεις, είναι, όπως και ο Πρωθυπουργός παραδέχτηκε,  όντως δυο σημαντικά ζητήματα που οφείλει μια μεταρρυθμιστική κυβέρνηση, αργά ή γρήγορα, να αντιμετωπίσει. Αφενός, επειδή χωρίς τεχνική εκπαίδευση η χώρα δεν πάει μακριά. Αφετέρου, επειδή χωρίς περισσότερη αυτονομία των πανεπιστημίων, άρα και χωρίς περισσότερο ανταγωνισμό, θα γίνεται ακριβώς αυτό που και ο ίδιος ο Πρωθυπουργός απεύχεται: τα πτυχία θα είναι χαρτιά που δεν θα καθρεφτίζουν την προσπάθεια για κατακτημένη γνώση.

Αδικη ήταν η κριτική που δέχεται η κυβέρνηση για το άνοιγμα του τουρισμού, που από πολλούς συνδυάζεται με την έξαρση των κρουσμάτων του κορωνοϊού. Οπως πολύ σωστά αναφέρθηκε, ο τουρισμός είναι στυλοβάτης της ελληνικής οικονομίας, και θα ήταν αδιανόητο να μην ανοίξει η αγορά του, έστω κι αν οι προσδοκίες ήταν χαμηλές. Σε όλον τον κόσμο άνοιξαν οι αγορές. Καθώς φαίνεται, άλλωστε, δεν είναι το άνοιγμα του τουρισμού η αιτία για την έξαρση της πανδημίας. Η αδιαφορία για τα μέτρα της πολιτείας, την απόσταση, το πλύσιμο των χεριών και, κυρίως, για την προστατευτική μάσκα, και η υπονόμευσή της από τους ανορθολογιστές της άρνησής της, συνέβαλαν ουσιαστικά στους αριθμούς των κρουσμάτων που μετράμε σήμερα.

Ενδιαφέρουσα ήταν και η τοποθέτηση του Πρωθυπουργού στο ζήτημα των εξοπλισμών, ο οποίος επιδίωξε να προσγειώσει στην πραγματικότητα όσους οραματίζονται πολεμικά παίγνια και εντάσεις. Είπε ότι τη δεκαετία της κρίσης η άμυνα ήταν το τελευταίο πράγμα που ενδιέφερε τις ελληνικές κυβερνήσεις – και ευλόγως. Αλλά κι ότι, σήμερα, που εκ των πραγμάτων οφείλουμε να δώσουμε σημασία στην άμυνα, δεν θα μπούμε σε κούρσα εξοπλισμών. Η φιλοδοξία μέρος των αμυντικών αναγκών να ανατεθούν σε ελληνικές επιχειρήσεις είναι εύλογη, προσωπικώς όμως δεν ξεχνώ πώς εξελίχθηκαν και πώς κατέληξαν ανάλογα εγχειρήματα στο παρελθόν.

Ο Πρωθυπουργός, στον λόγο του, εκφράζει γνώση και σοβαρότητα. Στρογγυλεύει για να μην παραδεχτεί κάποια λάθη και πάντα μπαίνει μπροστά για να καλύψει ελλείμματα διακυβέρνησης που οφείλονται σε άλλους. Πορεύεται με πολιτικό ρεαλισμό και με γνώμονα τις δυνατότητες που μας δίνει, κυρίως, η ευρωπαϊκή μας ταυτότητα. Με δεδομένες τις έκτακτες συνθήκες που ζούμε, κάθε μέρα που περνάει συμμερίζομαι όλο και πιο πολύ όσους λένε: «άγιο είχαμε».