Ελα όπως είσαι;

Είναι ένα σύνθημα των τελευταίων ετών που ξεκίνησε από τους αυτοαποκαλούμενους life coach (όπερ μεθερμηνευόμενο «προπονητής ζωής») για να υιοθετηθεί, στη συνέχεια, από την πολιτική ορθότητα και να αποκτήσει ιδεολογικό και κοινωνικό πρόσημο. «Να είσαι ο ευατός σου», «Να αγαπάς τον εαυτό σου έτσι όπως είναι, να μην προσπαθείς να τον αλλάξεις». «Be yourself». Γκουγκλάροντας, μάλιστα, έπεσα σε εκατοντάδες σχετικά γνωμικά που αποδίδονται σε ένα ευρύ φάσμα «σοφών» από τον Ευριπίδη και τον Οσκαρ Ουάιλντ, έως τον Φρανκ Ζάπα και τη Μέριλιν Μονρόε (βέβαια στα περισσότερα υπονοείται κάτι εντελώς διαφορετικό αλλά αυτά είναι, για τον μέσο χρήστη του Διαδικτύου ψιλά γράμματα).

Από πού αρχίζει και πού σταματάει αυτό το «να είσαι ο εαυτός σου»; Κι αν ο εαυτός σου είναι τοξικός για την κοινωνία και τις συνθήκες που τη διέπουν; Και ο παίκτης του Big Brother που δεν ξέρει πού να πρωτοαδειάσει το πακέτο του, ο εαυτός του ήταν όταν έκανε τις εξομολογήσεις του. Δεν επρόκειτο για τον Σωτήρη Τσιόδρα έξυπνα μεταμφιεσμένο σε υπερφορτίο τεστοστερόνης. Και ο χρυσαυγίτης ο εαυτός του είναι όταν πλακώνει μετανάστες, δεν το κάνει ως δρώμενο. Και η κυρία που χοροπηδούσε πάνω στις μάσκες, αφ’ εαυτού της το έκανε. Δεν της έβαλε κάποιος το πιστόλι στον κρόταφο.

Ναι, ναι, ξέρω. Οτι δεν λέγεται για θέματα που έχουν να κάνουν με αρχές και αξίες, ότι αναφέρεται περισσότερο σε αισθητικά πρότυπα και σε «ταυτότητες» και στη μοναδικότητα της ζωής του καθενός από εμάς. Λοιπόν, πέρα από το ότι είναι επικίνδυνο πράγμα η οριοθέτηση των αρχών (διότι η δική μου αρχή μπορεί να είναι το τέλος κάποιου άλλου – και δεν πρόκειται για λογοπαίγνιο), πέρα από το η αισθητική είναι και ηθική, έχει και αποδέκτες. Αρα και μη αποδέκτες. Που σημαίνει έλα μεν όπως είσαι, δεν έχω κανένα δικαίωμα να σε χλευάσω για το πώς είσαι, αλλά έχω κάθε δικαίωμα να αποστρέψω το βλέμμα μου από αυτό που είσαι. Δηλαδή, επειδή είχες το θάρρος (ή το θράσος, ανάλογα με την περίπτωση) να μου δείξεις τι είσαι, οφείλω να το σεβαστώ όχι όμως και να το χειροκροτήσω. Διότι κι εγώ ο εαυτός μου είμαι κι ας μη μετρήσουμε ποιου ο εαυτός είναι μεγαλύτερος διότι θα καταλήξουμε σαν τη σκηνή από τους «Μακρυκωσταίους και Κοντογιώργηδες». «Παιδί είναι, παίζει». «Κι εγώ μεγάλος είμαι, βαράω».

Πριν από λίγες μέρες πέθανε ο Ethan is Supreme, σε ηλικία μόλις 17 ετών. Ενα queer αγόρι από το Τέξας, influencer μακιγιέρ με εκατοντάδες χιλιάδες «ακόλουθους». Ενα παιδί που είχε επιβάλει, και μάλιστα με μεγάλη επιτυχία, τον εαυτό του. Αλλά, όπως λένε οι φίλοι του, με πολλά προβλήματα που το οδήγησαν σε διάφορες εξαρτήσεις. Διότι φίλε μου, μερικές φορές ο εαυτός σου μπορεί να είναι αφόρητος ακόμη και για εσένα τον ίδιο. Ε τότε, μου αρέσεις δεν μου αρέσεις, πρέπει να σταθώ δίπλα σου, να σε βοηθήσω να μη σε καταπιεί η μαύρη τρύπα. Του εαυτού σου.