«Ανάσα»

Ανάθεμα αν καταλαβαίνω ένα τίποτα. Καλά το ξέρω δεν είμαι και καμιά διάνοια, αλλά ένα μυαλό το ‘χω ο πολίτης. Οχι τίποτα σπουδαίο. Ετσι, ένα για πλύνε βάλε. Εσείς καταλαβαίνετε; Μήπως μπορείτε να με βοηθήσετε; Πάμε λοιπόν να δούμε πώς έχουν τα πράγματα. Η Νέα Δημοκρατία ψηφίζει σύσσωμη για την άρση της βουλευτικής ασυλίας του κυρίου Πολάκη σε σχέση με μήνυση που του έχει κάνει ο εκδότης κύριος Κουρτάκης. Και έρχεται η ημέρα για να ψηφίσει το σώμα. Καλώς την. Από την ψηφοφορία όμως λείπουν ούτε ένας, ούτε τρεις. Ογδόντα. Μάλιστα, ογδόντα βουλευτές της ΝΔ έχουν πάει να μάθουν μαντολίνο. Ετσι με μια πλειοψηφία δεν αίρεται καμία απολύτως ασυλία. Συγγνώμη, αφού δε είχαν σκοπό να τον καταψηφίσουν γιατί το πρότειναν; Ετσι; Να ‘χουμε να λέμε; Κι αυτή η απουσία είναι μήνυμα στον κύριο Πολάκη, ή στον κύριο Μητσοτάκη ο οποίος τυγχάνει και αρχηγός του κόμματος. Φοβάμαι είναι κάτι πολύ χειρότερο. Είναι, είπα ξείπα, χέζω την παρόλα μου.

Ο Πολάκης βέβαια θριαμβολογεί. Κι απάνω στο μεθύσι της αθωότητάς του, ρίχνει κι έναν Καζαντζίδη στη Βουλή για να ανεβάσει κάπως το επίπεδο.

«Δεν θέλω να

Δεν θέλω να

Μου δέσετε τα μάτιαααα».

Εγώ πάλι θα του πρότεινα την επόμενη φορά, γιατί θα υπάρξει επόμενη, ήδη του έκανε δεύτερη μήνυση ο κύριος Κουρτάκης, θα του πρότεινα να τραγουδήσει το

«Την Παρασκευή το βράδυ Παναΐτσα μου

Μου ετοίμασες με δάκρυα τη βαλίτσα μου».

Ολα αυτά δε την ώρα που η Μόρια γίνεται ολοκαύτωμα, ο Τούρκος σουλατσάρει στο Αιγαίο, τα κρούσματα του κορωνοϊού είναι πάνω από τρακόσια και όλα τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης ασχολούνται με τον Big Brother. Αλλο κάρο με πατάτες. Τι άνθρωποι είναι αυτοί;

Το έλεγα στη Ράντου, «Αυτά τα πλάσματα», της λέω, «ζουν ανάμεσά μας»;

Ηταν αποστομωτική.

«Οχι Σταμάτη μου. Δεν ζουν αυτοί ανάμεσά μας. Εμείς ζούμε ανάμεσά τους».

Πάλι καλά. Γιατί ένας άλλος, όνομα και μη χωριό, μου έριξε στη μούρη το «Τι θες ρε παιδί μου; Αυτή είναι η Ελλάδα». Ε όχι. Δεν είναι αυτή η Ελλάδα. Είναι και μια άλλη. Μια άλλη Ελλάδα που αναπνέει ακόμα στην αιθάλη, παλεύει, προσπαθεί, πέφτει, ανασηκώνεται, δημιουργεί. Τραγουδάει.

Ακουσα χθες τυχαία στις κασέτες του Μελωδία την Ελεωνόρα να τραγουδάει Κραουνάκη κι ανάσανε η ψυχή μου. Το τραγούδι το ήξερα, όμως σαν να το άκουγα για πρώτη φορά. Τον Σταμάτη, ό,τι κι αν μας χωρίζει, αν μας χωρίζει, τον θεωρώ ό,τι πιο ζωντανό υπάρχει στην ελληνική μουσική. Χθες στο άκουσμα του «Επεσε έρωτας» τον λάτρεψα απ’ την αρχή. Αλλά και η ερμηνεία της Ελεωνόρας, τι άλλο φως έριξε στο τραγούδι.

Πώς το ξαναγέννησε. Αρχισε τόσο απαλά, λες σαν μπαλάντα του Αττίκ και σιγά σιγά με το που μπήκαν τα έγχορδα κι άρχισε να μιλάει στη μνήμη το αρχοντορεμπέτικο… τι βάθος ήταν αυτό, τι εύρος, τι ρυθμός. Ξεκλείδωσε ό,τι έκρυβε μέσα του ο στίχος και το μέλος τόσα χρόνια.

Μετά από την τύρβη άλλης μιας σκοτεινιασμένης μέρας πόσο ιαματικό αυτό το άκουσμα. Κι έρχεσαι και λες, η τέχνη δεν αθωώνει μόνο τη ζωή μας. Είναι φορές που την αποθεώνει. Σταμάτη και Ελεωνόρα, σας ευχαριστώ πολύ.