Ευρωπαϊκά

Λοιπόν, τα νέα είναι καλά. Ο Εμανουέλ Μακρόν αρέσει στον Αδωνι Γεωργιάδη. Σύμφωνα με τον υπουργό, που επισήμως ασχολείται με την ανάπτυξη και τις επενδύσεις αλλά οι κακές γλώσσες λένε ότι δεν έχει κανένα αντικείμενο, ο γάλλος πρόεδρος έχει ξεπεράσει κάθε προσδοκία και «έχει αναδυθεί σε έναν αληθινό ευρωπαίο ηγέτη», πράγμα που αποδεικνύεται και από την εκπληκτική του ανάρτηση, στα ελληνικά και τα γαλλικά, για το ζήτημα της Μόριας. Είναι μεγάλη επιτυχία του Κυριάκου Μητσοτάκη – συμπληρώνει ο Αδωνις – που έχει χτίσει αυτή τη στενή σχέση με τον Εμανουέλ Μακρόν.

Από τις δηλώσεις αυτές προκύπτουν ορισμένα ερωτήματα. Ο Μακρόν είναι τρία χρόνια πρόεδρος. Ποια ακριβώς χρονική στιγμή άρχισε να αναδύεται σε αληθινό ευρωπαίο ηγέτη; Οταν μίλησε στην Πνύκα, και πάλι στα ελληνικά, είχε ξεκινήσει αυτή η διαδρομή ή τότε κυβερνούσε ο ΣΥΡΙΖΑ και δεν μετράει; Το κομβικό σημείο ήταν άραγε η ανάληψη της πρωθυπουργίας από τον Κυριάκο Μητσοτάκη; Ή μήπως οι πρακτικές της Τουρκίας κατά της φρεγάτας Courbet, που έκαναν τον Μακρόν να καταλάβει ότι η χώρα αυτή «δεν είναι πλέον εταίρος στην περιοχή»;

Το δεύτερο ερώτημα είναι ως τι διατυπώνει αυτή την εκτίμηση ο Αδωνις. Ως «αληθινός ευρωπαίος υπουργός»; Μα η φρασεολογία του απέχει παρασάγγας από εκείνη του Μακρόν. Ο πρώτος μιλάει για λαθρομετανάστες, ο δεύτερος για πρόσφυγες. Ο υπουργός ζητάει αυτόματες απελάσεις, ο πρόεδρος αναφέρεται σε ένα «επιπλέον δράμα για τους χιλιάδες πρόσφυγες που βρίσκονται ήδη σε δεινή κατάσταση». Ο Ελληνας θεωρεί ότι αν υπήρχαν οι κλειστές δομές θα είχαμε λύσει ένα πρόβλημα, ο Γάλλος επιμένει στις ευρωπαϊκές αξίες και σε μια συντονισμένη, αλληλέγγυα γαλλογερμανική απάντηση.

Να το πούμε διαφορετικά. Θα ακούγονταν πολύ πειστικότεροι αυτοί οι ύμνοι για τον γάλλο πρόεδρο αν γίνονταν από την ελληνίδα ομόλογό του, η οποία σε μια άψογη, αληθινά «ευρωπαϊκή», δήλωσή της εξέφρασε την αντίθεσή της στην αποποίηση ευθυνών και τις πολεμικές κραυγές, συμμερίστηκε τον πόνο όλων αυτών των ατόμων «με ταυτότητα και δικαιώματα» που είδαν να καίγονται, μαζί με τα υπάρχοντά τους, και όσες ελπίδες τους απέμεναν, και ευχήθηκε να επικρατήσουν η αλληλεγγύη και η ενσυναίσθηση.

Οχι, η Κατερίνα Σακελλαροπούλου δεν μίλησε για «λαθρομετανάστες». Και έδειξε με την παρέμβασή της ποια είναι η Ευρώπη που θέλουμε. Μια Ευρώπη που περικλείει, δεν αποκλείει. Μια Ευρώπη που διαπνέεται από ανθρωπισμό, δεν χτίζει τείχη, δεν εθελοτυφλεί, δεν νίπτει τας χείρας της, δεν αναθέτει τις τύχες απελπισμένων ανθρώπων σε σκληρά, αυταρχικά και διεφθαρμένα καθεστώτα όπως είναι εκείνα της Τουρκίας ή της Λιβύης. Μια Ευρώπη που προωθεί τη συνύπαρξη των πολιτισμών, δεν θεωρεί τους αλλόθρησκους μιάσματα.

Σίγουρα αυτή την Ευρώπη έχει και ο Αδωνις Γεωργιάδης στο μυαλό του;