«Δεν έχουμε γάλα και κουβέρτες για τα παιδιά μας»

Το πιο εντυπωσιακό περνώντας το μπλόκο των αστυνομικών προς Μόρια είναι η ησυχία. Πέρα από την άσχημη μυρωδιά του καμένου δάσους που επικρατεί αλλά και των σκουπιδιών που μαζεύονται παντού στον δρόμο, ακούμε μόνο τα τζιτζίκια. Σαν να πενθούν οι πρώην κάτοικοι της ζούγκλας του Αιγαίου. Το θέαμα είναι αποκαλυπτικό: καμένη γη και πλήθος κόσμου να βρίσκεται στον δρόμο, καύσωνας το πρωί και κρύο το βράδυ. Οικογένειες με μικρά παιδιά, οικογένειες με ΑμεΑ και ηλικιωμένους. Οσα ακούγονταν μέχρι τώρα στον καταυλισμό της Μόριας, που είχε μετατραπεί σε μια μικρή πόλη, σιώπησαν. Γυναίκες που μαγείρευαν πάνω σε παλιό μπρίκι ή που έκοβαν τα μαλλιά τους με ένα μαχαίρι ή κάτι παλιά ψαλίδια, παιδιά που έπαιζαν με ό,τι είχαν μαζέψει από τον δρόμο, ξεχνώντας τη μιζέρια τους για λίγο. Δεν ακούγονται πλέον.

Σήμερα, αυτά τα παιδιά παίζουν στον δρόμο με μοναδικό ρούχο τη φανέλα που φορούσαν όταν κοιμόντουσαν το βράδυ της Τρίτης, όταν ξέσπασε η φωτιά. «Είμαστε τρομαγμένοι. Εχουμε πέντε μέρες να πλυθούμε» λέει η Νταντά, είκοσι πέντε χρόνων έγκυος με τρία παιδιά από το Καμερούν. «Μέχρι τώρα ήταν άθλια η κατάσταση στη Μόρια, αλλά είχαμε τουλάχιστον λίγο νερό να πλυθούμε και ένα στρώμα να κοιμηθούμε. Φύγαμε από τη χώρα μας διότι δεν αντέξαμε άλλο και η Ευρώπη δεν μας θέλει. Κάναμε αίτημα ασύλου και περιμένουμε 25 μήνες χωρίς απάντηση». Ζητάει βοήθεια για να βρει γάλα για το κοριτσάκι της και μια κουβέρτα.

«Με τρομάζει ο χειμώνας». Η μεγάλη παρουσία των ΜΚΟ που γνώριζε κάποτε η Μόρια εξαφανίστηκε. Το ξένο προσωπικό των ΜΚΟ επαναπατρίστηκε τον περασμένο Μάρτιο λόγω της πανδημίας και λίγοι είναι αυτοί που γύρισαν. Αλλά χωρίς την παρουσία των ανθρωπιστικών οργανώσεων δεν μπορούν να διανεμηθούν σωστά τα συσσίτια διότι δεν ενημερώνονται σωστά οι μετανάστες, και σήμερα πεινάνε.

Εκτός από την πείνα, οι πρόσφυγες φοβούνται την υγειονομική κρίση. 35 από τα 2.000 τεστ που έγιναν ήταν θετικά, αλλά αγνοούνται και σίγουρα κυκλοφορούν ανάμεσα στους 12.700 πρώην κατοίκους της Μόριας. «Εμένα δεν με τρομάζει ο ιός» λέει ο 19χρονος Ραζμί από το Αφγανιστάν. «Με ανησυχεί που τώρα μπορεί και να μας αφήσουν στους δρόμους τον χειμώνα. Δεν ξέρω ποιος έβαλε τη φωτιά, αλλά πρέπει να σας πω ότι είναι πολλές οι νύχτες που έβλεπα όνειρο ότι εξαφανίζεται στις στάχτες αυτό το μέρος. Μεγάλωσα εδώ τα τελευταία τρία χρόνια σχεδόν και μπορώ να σας πω ότι ήταν κόλαση. Απλώς πίστευα ότι δεν υπήρχε χειρότερο και τελικά υπάρχει».

Οι ντόπιοι δεν θέλουν να εγκατασταθούν οι μετανάστες στο στρατόπεδο, δίπλα από το λιμάνι της Μυτιλήνης, «έχει τέσσερα βενζινάδικα δίπλα, θα μας κάψουν το νησί» λέει ο Μιχάλης. Αλλά μάλλον οι προσωρινές λύσεις είναι πλέον περιορισμένες για να συνεχιστεί αυτή η υγειονομική βόμβα.