Τα δυο (μαύρα) φεγγάρια του Οκτώβρη

Μέσα στην επόμενη διετία η χώρα μπορεί να αντλήσει επιπλέον πόρους 22 δισ. ευρώ από το Ταμείο Ανάκαμψης. Το 70% των 32 δισ. ευρώ που μας αναλογούν. Αν και αυτά τα χρήματα δεν μπορούν να καλύψουν τις απώλειες της δίδυμης κρίσης (οικονομικής 2008-2018 και υγειονομικής 2020-2021), ωστόσο είναι μια ευκαιρία να ανασχεδιάσουμε τους εθνικούς μας στόχους.

Λέω να ανασχεδιάσουμε γιατί μέχρι τούδε η χώρα:

– Δεν μπόρεσε να αξιοποιήσει ούτε το ΕΣΠΑ (λήγει τον Δεκέμβριο), όπου μόνο οι έκτακτες (αυθαίρετες και αδιαφανείς) πληρωμές μέσα στην πανδημία οδήγησαν την απορροφητικότητα στο… 40%.

– Η παραγωγική βάση της χώρας, η ανταγωνιστικότητα και το χρέος ως ποσοστό του ΑΕΠ είναι σε χειρότερα επίπεδα σε σχέση με τις συνθήκες που μας οδήγησαν στο οικονομικό αδιέξοδο (2007-2009).

Την κύρια ευθύνη για την αποτυχία έχουν το πολιτικό σύστημα, οι οικονομικές ελίτ, αλλά και οι λάθος προτεραιότητες. Αυτές είναι μερικές μόνο από τις αιτίες της τρέχουσας κακοδαιμονίας. Πρέπει να προστεθούν δύο ακόμη:

1Τα οικονομικά που ξέραμε έχουν καταρρεύσει. Τα μηδενικά επιτόκια και η διάλυση της παραγωγής είναι δύο νέα προβλήματα τα οποία δεν τα είχαμε ούτε σε πολεμικές περιόδους (υπήρχαν τουλάχιστον, έστω «κουραμάνα» και πολεμικό υλικό).

2Ερχεται νέο καθαρό χρήμα (μεταβιβάσεις) το οποίο πρέπει να απορροφηθεί εντός 24 μηνών. Η συμβασιοποίηση αυτών των ποσών σε τόσο μικρό χρονικό διάστημα ελλοχεύει τον κίνδυνο να πάνε με την… πεπατημένη του ΕΣΠΑ.

Στις αρχές του επόμενου μήνα η κυβέρνηση θα καταρτίσει τον νέο προϋπολογισμό και ακολούθως θα καταθέσει το σχέδιο απορρόφησης των 22 δισ. Οι δύο αυτές ημερομηνίες συμπίπτουν με τα δύο φεγγάρια του (φετινού) Οκτώβρη. Αλλά κινδυνεύουν να αποδειχθούν… μαύρα, καθώς στη συζήτηση δεν παραμετροποιούνται δύο βασικοί κοινωνικοί δείκτες: το Δημογραφικό και η Απασχόληση.

Α. Είναι πασιφανές ότι η δημογραφική στήριξη (γλίσχρα επιδόματα και μηδενικές φοροαπαλλαγές) δεν αποτελεί συνεκτική πολιτική για το μείζον πρόβλημα του Ελληνισμού: τη γήρανση και τη μείωση των κατοίκων κάτω των 8,5 εκατομμυρίων (μαζί με τους μετανάστες) σε βάθος 50ετίας (μελέτη ΔΝΤ).

Β. Η χώρα πρέπει, επειγόντως, να αποκτήσει, με κάθε κόστος, στρατηγική Απασχόλησης. Δεν είναι δυνατόν μια άνεργη οικογένεια να λαμβάνει 400 ευρώ τον μήνα σαν Ελάχιστο Εγγυημένο Εισόδημα (μαζί με δύο ανήλικα τέκνα) και, εναλλακτικά, να μη λαμβάνει ο ένας των γονέων ένα voucher απασχόλησης 500 ευρώ. Ή οι χαμηλής εξειδίκευσης εργαζόμενοι να μην επιδοτούνται γενναία προκειμένου να βρουν δουλειά.

Χωρίς κατοίκους (νέους πολίτες αλλά και καταναλωτές), εργατικά χέρια και προοπτική για τους νέους η Ελλάδα δεν ανακάμπτει. Οσοι επιμένουν σε οικονομικά εγχειρίδια που δεν περιλαμβάνουν αυτές τις αλήθειες αδυνατούν να αντιμετωπίσουν το πρόβλημα. Δεν έχουν ένα σχέδιο με κοινωνική λάμψη για τη χώρα…

Ο Χρήστος Μέγας είναι δημοσιογράφος, γραμματέας του Τομέα Εργασίας του ΚΙΝΑΛ