Για ποια κανονικότητα μιλάτε;

Η επόμενη μέρα του Παναθηναϊκού θέτει μεγαλύτερους στόχους για τους Πράσινους, βάζει πιο ψηλά το ταβάνι, αλλά κανείς δεν βγαίνει με σιγουριά να μιλήσει γι’ αυτούς. Κανείς δεν τολμάει ούτε να… ψελλίσει τη λέξη πρωτάθλημα. Πιθανότατα κανείς δεν το έχει σκεφτεί καν. Και αυτό είναι πρόβλημα για τον σύλλογο, που δεν έχει τίτλο εδώ και έξι χρόνια.

Καλές είναι οι προβλέψεις για επιστροφή στην… κανονικότητα, αλλά για ποια κανονικότητα μιλάμε; Είναι κανονικότητα που ο Παναθηναϊκός βλέπει τον αντιπρόεδρό του πρόεδρο στη Λίγκα; Είναι κανονικότητα που το μπάτζετ από τα πέντε εκατομμύρια ευρώ, πήγε στα εφτά; Είναι κανονικότητα που τα μεγαλύτερα συμβόλαια από 300.000 ευρώ πήγαν στα 500.000 ευρώ; Είναι κανονικότητα να αποτελεί επιτυχία απλώς το να βγει ο Παναθηναϊκός στην Ευρώπη; Οχι. Τίποτα απ’ όλα αυτά δεν θυμίζει κανονικό Παναθηναϊκό.

Ο Παναθηναϊκός πρέπει να διεκδικεί και να κατακτά τίτλους. Να έχει δεδομένη την παρουσία του στην Ευρώπη και μια καλή ευρωπαϊκή πορεία. Να μπαίνει στο πρωτάθλημα με στόχο να το πάρει και όχι για να βγει στην… τετράδα. Το κακό είναι πως συνήθισε ένα μεγάλο μέρος του κόσμου στα ημίμετρα. Στη μετριότητα. Την αγωνιστική, τη διοικητική, την οικονομική. Συνήθισαν ακόμα και τα media που κάποτε έκαναν σκληρή κριτική στον Βαρδινογιάννη, επειδή ο Παναθηναϊκός έβγαινε δεύτερος, αλλά τώρα αντιμετωπίζεται σχεδόν σαν άθλος που ο Παναθηναϊκός πήρε τον Λούκας Βιγιαφάνιες και τον πλήρωσε μισό εκατομμύριο ευρώ. Αυτό ονομάζεται… κανονικότητα.

Δεν είναι. Είναι μια προσπάθεια να επιστρέψει ο κανονικός Παναθηναϊκός. Είναι ένα μικρό βήμα προς τα εκεί. Αλίμονο, όμως, αν φτάσουμε σε σημείο να θεωρούμε κανονικότητα έναν Παναθηναϊκό που δεν ξεκινάει μια σεζόν με στόχο την κορυφή. Και που γνωρίζει πως δεν μπορεί να τα καταφέρει! Αλίμονο για την ίδια την ιστορία του συλλόγου, για τον κόσμο που γνώρισε έναν άλλον Παναθηναϊκό…