Η εναλλακτική πραγματικότητα των Ρεπουμπλικανών

Οταν οι Δημοκρατικοί πραγματοποίησαν το εθνικό τους συνέδριο στο Σικάγο, το 1968, το ριζοσπαστικό Διεθνές Κόμμα Νεολαίας, οι επονομαζόμενοι Yippies, υποσχέθηκαν να στείλουν όλους τους συνέδρους σε μια ψυχεδελική τρανς ρίχνοντας LSD στο δίκτυο ύδρευσης της πόλης. Παρακολουθώντας την περασμένη εβδομάδα το Ρεπουμπλικανικό Εθνικό Συνέδριο στην Ουάσιγκτον, αναρωτήθηκα αν οι Yippies κατάφεραν επιτέλους να κάνουν αυτό που υποσχέθηκαν. Κάποιες από τις περιγραφές του Ντόναλντ Τραμπ, της προεδρίας του και της κατάστασης της χώρας ήταν τόσο απομακρυσμένες από την πραγματικότητα, που θα έπρεπε κανείς να βρίσκεται υπό την επήρεια ισχυρών παραισθησιογόνων για να τις πιστέψει.
Στην εναλλακτική πραγματικότητα που παρουσίασαν πολλοί από τους ομιλητές στο συνέδριο, ο πρόεδρος Τραμπ είναι ένα ζεστό ανθρώπινο πλάσμα γεμάτο ενσυναίσθηση, ένα υπόδειγμα προεδρικής συμπεριφοράς, και όχι ο ναρκισσιστής παλικαράς του Τwitter που θέτει σταθερά τα οικογενειακά και φατριακά του συμφέροντα πάνω από τη συνταγματική τάξη και τους δημοκρατικούς κανόνες. Ακούγοντάς τους, σχημάτιζε κανείς την εντύπωση πως το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα είναι μια μεγάλη ομπρέλα που καλοδέχεται τους πάντες και ότι η Αμερική του Ντόναλντ Τραμπ είναι μια καλή χώρα όπου ο καθένας είναι ελεύθερος να εκπληρώσει το πεπρωμένο του.
Τα συνέδρια είναι κατά κανόνα ευκαιρίες για τα πολιτικά κόμματα να ισχυριστούν πως είναι οι καλύτερες εκδοχές του εαυτού τους. Το φετινό χάσμα όμως ανάμεσα στη ρεπουμπλικανική εικόνα και την πραγματικότητα είναι ασυνήθιστα μεγάλο, διότι το κόμμα θέλει απεγνωσμένα να ξανακερδίσει τους μορφωμένους ψηφοφόρους των προαστίων – ιδιαίτερα τις γυναίκες -, που ψήφισαν κατά πλειοψηφία Ρεπουμπλικανούς το 2016 αλλά εγκατέλειψαν το κόμμα δύο χρόνια αργότερα. Η εναλλακτική πραγματικότητα που παρουσιάστηκε θα μπορούσε να πείσει αρκετές γυναίκες των προαστίων να επιστρέψουν στο ρεπουμπλικανικό στρατόπεδο – ιδιαίτερα αν το κόμμα μπορέσει ταυτόχρονα να τις τρομάξει για την εντεινόμενη βία και αταξία.
Ο Τζόφρι Καμπάσερβις είναι διευθυντής πολιτικών μελετών στη δεξαμενή σκέψης Niskanen Center της Ουάσιγκτον.













