Η ελληνική σχολική πραγματικότητα και οι προτεραιότητες

Σε άλλες συνθήκες η έγκριση άδειας εισόδου στα σχολεία για τους εκπροσώπους της Ελληνικής Ομοσπονδίας Τσίρλιντινγκ πιθανόν θα περνούσε απαρατήρητη ή θα προκαλούσε ελάχιστες αντιδράσεις. Στην παρούσα όμως συγκυρία μια τέτοια απόφαση – αν δεν γίνεται για να διασκεδάσει την απογοήτευση που έχουν προκαλέσει σε μαθητές και εκπαιδευτικούς οι πράξεις και οι παραλείψεις του υπουργείου Παιδείας – δημιουργεί εύλογα ερωτήματα για την ικανότητα των υπευθύνων να διακρίνουν το σημαντικό.

Πρώτον, διότι προτεραιότητα έχουν άλλα πράγματα, όπως η αντιμετώπιση της πανδημίας στα σχολεία, ζήτημα πραγματικά εθνικών διαστάσεων, το οποίο αντιμετωπίστηκε από το υπουργείο με ασύγγνωστη αμέλεια. Αντί το υπουργείο να σπαταλά ανθρώπινους πόρους στην έγκριση τέτοιων αδειών εισόδου, θα μπορούσε να τους επενδύσει – ακόμη και τώρα – στη διερεύνηση των συνθηκών στέγασης των μαθητών στις σχολικές μονάδες με πολυάριθμες τάξεις, να εκπονήσει σενάρια με βάση τις τοπικές ιδιαιτερότητες για την τήρηση των φυσικών αποστάσεων με τη μείωση του αριθμού μαθητών στα τμήματα.

Δεύτερον, διότι όταν σε αρκετά σχολεία οι εξωτερικοί χώροι μετά βίας αρκούν για τον προαυλισμό των μαθητών, ενώ παράλληλα δεν υπάρχει εσωτερικός χώρος για άθληση και γυμναστική, το πρώτο που πρέπει να σκεφτείς είναι να βελτιώσεις αυτές ακριβώς τις υποδομές ώστε να τις αξιοποιήσεις προς όφελος των μαθητών με την ανάπτυξη πολιτιστικών και αθλητικών δραστηριοτήτων.

Τρίτον, διότι όταν την ίδια στιγμή που εξοβελίζεις από το πρόγραμμα των μαθημάτων βασικά γνωστικά αντικείμενα που αφορούν την κοινωνική και αισθητική παιδεία των μαθητών, το να εισάγεις ως – προαιρετική – δραστηριότητα τον αθλητικό ομαδικό χορό (cheerleading) προκαλεί προβληματισμό για το τι θεωρείται από το υπουργείο σημαντικό για την ανάπτυξη της αθλητικής και όχι μόνον παιδείας.

Τέταρτον, διότι κάθε χώρα έχει τη δική της ιδιαίτερη πολιτιστική, αθλητική και αισθητική κουλτούρα. Η ένταξη στις προαιρετικές σχολικές δράσεις τέτοιων δραστηριοτήτων που έχουν μακρά παράδοση σε χώρες όπως οι ΗΠΑ – όπου το cheerleading εμφανίστηκε ως δραστηριότητα παρακίνησης οπαδών – απαιτεί γνώση της ελληνικής σχολικής πραγματικότητας και των ιδιαίτερων χαρακτηριστικών των μαθητικών μας κοινοτήτων, προκειμένου μια τέτοια απόφαση να μη γίνει στην πράξη αντικείμενο χλευασμού.

Θα μπορούσε η ηγεσία του υπουργείου να αρνηθεί την άδεια εισόδου στα σχολεία μιας Ομοσπονδίας που εκπροσωπεί ένα αναγνωρισμένο από τη Γενική Γραμματεία Αθλητισμού – από τον Ιούνιο του 2019 – άθλημα; Μάλλον όχι.

Θα μπορούσε όμως να κάνει μια διερεύνηση των πραγματικών αναγκών των μαθητών, των αντικειμενικών συνθηκών στα σχολεία και με βάση αυτές αλλά και τη δική μας αθλητική παράδοση να ορίσει προτεραιότητες. Θα έδινε έτσι την εικόνα μιας σοβαρής αντιμετώπισης των θεμάτων που τόσο πολύ λείπει…

Ο Ανδρέας Παπαδαντωνάκης είναι ειδικός γραμματέας της ΟΛΜΕ