Μαζί για τα… παιδιά

Πρωτοσέλιδα σε κάθε γωνιά της Γης. Σε όλες τις γλώσσες. Με ένα σωρό από διαφορετικές «οπτικές» καθώς είναι αυτονόητο πως όλοι έχουν να σχολιάσουν κάτι για το ενδεχόμενο διαζύγιο της χρονιάς.

Η Μπαρτσελόνα και ο Λιονέλ Μέσι δεν είναι αυτές τις ώρες ένα περίφημο κλαμπ και ένας μεγάλος ποδοσφαιριστής. Δεν είναι ένα άπιαστο δίδυμο όπως συνηθίσαμε να τους βλέπουμε εδώ και χρόνια. Δεν είναι καν μια εταιρεία και ένας εργαζόμενος. Είναι κάτι σαν την Αντζελίνα και τον Μπραντ, στην εξέλιξη μιας πραγματικής κουβέντας χωρισμού που έχει αναστατώσει κάθε ποδοσφαιρόφιλο.

Στη Βαρκελώνη τα έχουν βάλει ανοιχτά με τη διοίκηση, αναζητώντας τις αιτίες που έφτασαν τα πράγματα ως εδώ. Ο εκλεγμένος πρόεδρος της Μπάρτσα τρέμει στην ιδέα ότι θα μείνει στην Ιστορία ως εκείνος που άνοιξε την πόρτα της εξόδου στη μεγαλύτερη φυσιογνωμία του κλαμπ από την εποχή του Γιόχαν Κρόιφ. Κάποιοι προσπαθούν να εκτιμήσουν την κατάσταση με δείκτες οικονομικούς, άλλοι έχουν ήδη βάλει στο τραπέζι τον χάρτη με τους πιθανούς επόμενους προορισμούς για τον Λίο. Πρώην και νυν αστέρια της Μπάρτσα ρίχνουν λάδι στη φωτιά με αναρτήσεις στα social media. Κανονικό μπάχαλο. Βούτυρο στο ψωμί των media που βρήκαν ανέλπιστα την ιστορία της χρονιάς από μια ομάδα που δύσκολα δίνει τέτοια δικαιώματα και έναν σουπερστάρ που ούτε Ρονάλντο είναι ούτε Νεϊμάρ στον χαρακτήρα.

Το ποδοσφαιρικό project των Καταλανών τα τελευταία χρόνια μπορεί να φέρνει έσοδα, αλλά μπάζει νερά. Ο τρόπος που χάθηκε το φετινό πρωτάθλημα και κυρίως τα οκτώ γκολ από την Μπάγερν στη Λισαβόνα το επιβεβαίωσαν τόσο πειστικά που δεν χρειάζεται επιπλέον συζήτηση. Στο μεταξύ, το παράξενο μοντέλο διοίκησης και η απουσία ιδιοκτήτη έχουν μετατρέψει τον Λιονέλ Μέσι σε «αφεντικό» των τυπικά «αφεντικών» του. Ο Αργεντινός πρέπει να εγκρίνει καθετί που αφορά την Μπάρτσα λες και είναι εκείνος ο πρόεδρος. Να αποφασίζει για τον προπονητή, για τους συμπαίκτες, για το αγωνιστικό στυλ. Και αυτό δεν είναι υγιές.

Στην πραγματικότητα η Μπαρτσελόνα χρειάζεται μια επανεκκίνηση και προφανώς ένα εύλογο χρονικό διάστημα για να περάσει στην επόμενη εποχή της. Στην πραγματικότητα ο Λιονέλ Μέσι – στα 33 του – χρειάζεται ένα κλαμπ που θα τον κάνει να ξανανιώσει μόνο ποδοσφαιριστής και θα του επιτρέψει να ευχαριστηθεί το τελευταίο κομμάτι της καριέρας του παραμένοντας στο υψηλότερο επίπεδο: Μια ομάδα σαν τη Σίτι του Πεπ, ή ακόμη καλύτερα την Παρί που μοιάζει ο ιδανικός τόπος για ένα τέτοιο φινάλε. Ο Λίο δεν έχει χρόνο να περιμένει την Μπάρτσα να γυρίσει σελίδα. Η Μπάρτσα δεν γίνεται να περιμένει τον Λίο να αποσυρθεί για να πάει παρακάτω. Το διαζύγιο δεν είναι απλά αναπόφευκτο. Είναι αναγκαίο και για τους δύο. Είναι το τέλος μιας σχέσης που κάποιοι θέλουν να την κρατήσουν ζωντανή για τα… παιδιά ή για τον φόβο του τι μπορεί να ακολουθήσει. Δεν το αξίζουν αυτό ούτε ο μεγάλος σύλλογος της Καταλωνίας, ούτε ο μεγαλύτερος ποδοσφαιριστής του 21ου αιώνα. Και κυρίως δεν το αξίζουν οι… αναμνήσεις μας.