Σύνορα αλλάζουν μόνο με πόλεμο

Είναι… παρεξήγηση ή κοροϊδευόμαστε; Ο περίφημος διάλογος για τον οποίο πηγαινοέρχεται στην Αθήνα και στην Αγκυρα ο γερμανός υπουργός Εξωτερικών Μάας καρκινοβατεί. Γιατί; Υποτίθεται λόγω κλιμάκωσης. Λέει η Γερμανία: Ναι σε διάλογο, αλλά πρώτα αποκλιμάκωση. Να αποσύρει η Τουρκία φρεγάτες και ερευνητικό σκάφος και μετά. Η Ελλάδα, που δυστυχώς συνηγορεί, λέει πως ως διάλογο εννοεί μόνο τα θέματα υφαλοκρηπίδας και ΑΟΖ. Η Γερμανία δεν έχει προσδιορίσει τι θεωρεί εκείνη διάλογο. Αντίθετα, για την Αγκυρα είναι απόλυτα ξεκάθαρο: Επέκταση της τουρκικής κυριαρχίας στο Αιγαίο και σε νησιά, αποστρατικοποίηση άλλων νησιών, Θράκη κ.ο.κ. Τα είπαν στον Μάας, ενόσω ο Ερντογάν απειλεί ευθέως την Ελλάδα με στρατιωτική συντριβή, αν δεν υπακούσει. Αυτό είναι το σκηνικό. Και επιδεινώνεται συνεχώς. Συνεπώς κοροϊδευόμαστε. Τέτοιος «διάλογος» είναι αδιανόητος. Ακόμα και χωρίς πλοία.

Αυτά που απαιτεί η Τουρκία γίνονται μόνο μετά από ήττα σε πόλεμο. Φωνάζει, απειλεί, όμως δεν είναι ικανή για τόσο επικίνδυνο γι’ αυτήν πόλεμο. Αν μπορούσε, θα τα είχε κάνει. Επιχειρεί λοιπόν να τα πάρει με ένα είδος ψυχολογικής τρομοκρατίας. Και τι κάνουν γι’ αυτό οι Βρυξέλλες και το Βερολίνο; Επιμένουν να γίνει διάλογος με τέτοια ατζέντα και όρους – και δεν είναι μόνο η πορεία των τουρκικών σκαφών. Είναι αυτή Ενωση με αλληλεγγύη; Αν λ.χ. αύριο το πρωί το Μεξικό απειλούσε τις νότιες πολιτείες των ΗΠΑ τι θα έκανε η Ουάσιγκτον; Θα αναλάμβανε διαπραγμάτευση μεταξύ του Μεξικού και της Καλιφόρνιας; Αυτό το τόσο απλό δεν μπορεί να το ξεκόψει η κυβέρνηση στους Γερμανούς; Ή η ΕΕ δεν είναι τελικά Ενωση κρατών; Ελέγχει πλήρως όλα τα δημόσια οικονομικά, έχει κοινό νόμισμα, επιβάλλει κοινή νομοθεσία, εκδίδει κοινά διαβατήρια, για να πει κανείς τα βασικά, αλλά δεν θεωρεί ότι έχει υποχρέωση να αντιμετωπίσει τα σύνορα των κρατών – μελών ως δικά της. Ας το πει λοιπόν η δραστήρια γερμανική προεδρεία με το όνομά του. Αν απειλούσε λ.χ. η Ρωσία μια βόρεια χώρα της ΕΕ, αυτά θα έλεγε το Βερολίνο;

Είναι αδιανόητο η Ενωση να λαμβάνει θέση τρίτου και να ζητεί τέτοιον διάλογο με την Τουρκία. Πρόκειται για υποκρισία που ξεπερνά κάθε όριο. Και η κυβέρνηση κάκιστα νομιμοποιεί και ωραιοποιεί αυτή τη στάση, αντί να θέσει τη Γερμανία μπροστά στις ευρωπαϊκές της ευθύνες. Ιδίως την ώρα που η πιο ισχυρή χώρα της ΕΕ, η Γαλλία, έχει λάβει ξεκάθαρη θέση, όπως και τρίτες, μη ευρωπαϊκές χώρες: το Ισραήλ, ή τώρα τα ΗΑΕ, μα και οι ίδιες οι ΗΠΑ, που διαρκώς σκληραίνουν τη στάση τους έναντι της Τουρκίας: το περιστατικό με τους επικηρυγμένους ηγέτες της Χαμάς και τον Ερντογάν είναι ηχηρό. Η ΕΕ λειτουργεί ως τρίτος επειδή αυτή είναι η εθνική ατζέντα της Γερμανίας, που θέλει προνομιακή διμερή σχέση με την Τουρκία. Ομως εν προκειμένω η Γερμανία έχει μειωμένη στρατηγική σημασία. Κακώς μετράει τόσο για την Ελλάδα η θέλησή της στα ελληνοτουρκικά. Η θέληση της Γαλλίας είναι, αντικειμενικά, απείρως σημαντικότερη. Και τελικά θα επιβληθεί.

Τα σύνορα αλλάζουν μόνο με πόλεμο. Παντού και πάντοτε αυτός είναι ο αδήριτος κανόνας. Ας το καταλάβουν στο Βερολίνο. Ας σταματήσουν τις αδιέξοδες απόπειρες να σύρουν την Ελλάδα στον πλήρη κυριαρχικό «διάλογο», που η Τουρκία επιθυμεί, διαφημίζοντας ως δήθεν επιτυχία το αν αποσύρει τις φρεγάτες. Δεν αρκεί. Και δεν θα το πετύχουν. Οσο κι αν η κυβέρνηση για δικούς της σκοτεινούς λόγους δεν το ξεκόβει. Και η ΕΕ ας αποφασίσει κάποτε τι είναι και τι θέλει απ’ τη ζωή της. Αλλά σίγουρα όχι εις βάρος της Ελλάδας, νομιμοποιώντας την τουρκική κρατική πειρατεία.