Σχέδιο

Υπάρχουν άνθρωποι που νοσταλγούν τον Προκόπη Παυλόπουλο; Φαίνεται πως ναι. Οπως υπάρχουν φίλοι του Παπαγελόπουλου, ψηφοφόροι του Πολάκη και θαυμαστές της Τουλουπάκη.

Για όλους υπάρχει Θεός.

Στην προκειμένη περίπτωση οι τεθλιμμένοι νοσταλγοί διακρίνονται κυρίως για την κριτική στη διάδοχο του Παυλόπουλου. Θεωρούν ότι δεν βρίσκεται στο ύψος του προκατόχου της.

Μόνο που ακόμη και μεταξύ τους δεν μπορούν να συμφωνήσουν τι ακριβώς της προσάπτουν.

Οτι αναπαράγει το «κυβερνητικό αφήγημα» (στελέχη και Τύπος ΣΥΡΙΖΑ);

Ή ότι η κυβέρνηση δεν την εμπιστεύεται ώστε να συγκαλέσει συμβούλιο πολιτικών αρχηγών (παραδημοσιογράφοι ΣΥΡΙΖΑ);

Χάλε γύρευε. Ως γνωστόν η λογική δεν συνοδεύει την κακοήθεια.

Εχω όμως την αίσθηση ότι η νοσταλγία των τεθλιμμένων δεν αφορά προσωπικά τον Παυλόπουλο. Δεν τους έλειψαν δηλαδή τα «αυστηρά μηνύματά» του.

Αφορά το «σχέδιο Παυλόπουλου», το οποίο βυθίστηκε με τη μη επανεκλογή του.

Διάφορα κέντρα είχαν ποντάρει στον προηγούμενο Πρόεδρο για να λειτουργήσει ως αντίβαρο στον Μητσοτάκη κι ως ασπίδα προστασίας των ιδίων ή ενός ΣΥΡΙΖΑ εκτός εξουσίας.

Ωραία ιδέα,αλλά για πάρτη τους. Το νταραβέρι δεν είναι δουλειά κανενός Προέδρου.

Το «Συμβούλιο πολιτικών αρχηγών» για παράδειγμα δεν αποτελεί συνταγματική πρόβλεψη, ούτε πολιτειακό θεσμό, ακόμη λιγότερο υποχρέωση. Είναι απλώς μια πολιτική πρακτική.

Αλλοτε συγκαλειται (Ιούλιος 2015) κι άλλοτε όχι (Σκοπιανό). Συνήθως μοιράζει ρόλους ακόμη και σε όσους δεν παίζουν στο σενάριο.

Θυμίζω πως μέσα σε οκτώ μήνες (Ιούλιος 2015 – Μάρτιος 2016) ο Παυλόπουλος είχε συγκαλέσει τρία (!) συμβούλια πολιτικών αρχηγών για «πάσα νόσο». Από τη διάσωση της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ μετά το δημοψήφισμα έως το Ασφαλιστικό και το Μεταναστευτικό.

Ολα όμως είχαν την ίδια στόχευση. Να διασφαλίσουν μια «συνεννόηση» της αντιπολίτευσης με τον Τσίπρα και να εξασφαλίσουν υποστήριξη ή κάποια ανοχή στην κυβερνητική πολιτική.

Αυτό όμως δεν λέγεται πολιτική πρακτική. Λέγεται πολιτικό σχέδιο.

Ευτυχώς για τη δημοκρατία που ο Μητσοτάκης (μετά την εκλογή του στην αρχηγία) αλλά από κοντά και η Γεννηματά έκοψαν τον βήχα του Προέδρου.

Αυτό το παιχνίδι όμως του στοίχισε. Ο Πρόεδρος δεν επιτρέπεται να έχει ατζέντα, ούτε ρόλο. Δεν νταραβερίζεται.

Δεν είναι πολιτικό εφετείο, ούτε επιδιαιτητής.

Οι αρμοδιότητές του προσδιορίζονται αυστηρά από το Σύνταγμα. Κι ο Μητσοτάκης δεν έψαχνε για αντίβαρα, ούτε χρειάζεται μεσολαβητές με τον Τσίπρα για να κυβερνήσει.

Ετσι άνοιξε ο δρόμος στη σημερινή Πρόεδρο της Δημοκρατίας. Οχι για να τα κάνει όπως ο προκάτοχός της. Αλλά για να τα κάνει αλλιώς.

Διότι το «σχέδιο Παυλόπουλου» αποδείχτηκε τελικά πιο επικίνδυνο από τον ίδιο τον Παυλόπουλο.

Κι ευτυχώς γλιτώσαμε.