Μυωπική Αριστερά

Παραμονές των αμερικανικών προεδρικών εκλογών του 2016, η ηθοποιός Σούζαν Σαράντον, φανατική υποστηρίκτρια του Μπέρνι Σάντερς, δήλωνε στο MSNBC ότι «ίσως προτιμώ την εκλογή του Ντόναλντ Τραμπ γιατί μπορεί να φέρει την επανάσταση νωρίτερα».

Την ίδια περίοδο το Politico σημείωνε ότι η αριστερή πτέρυγα του Δημοκρατικού Κόμματος μισούσε τη Χίλαρι Κλίντον. Την κατηγορούσε για «προδοσία» των προοδευτικών αρχών, ειδικά μετά την αποτυχία της προσπάθειας μεταρρύθμισης του συστήματος υγείας που είχε ηγηθεί. Την χαρακτήριζαν ως υποψήφια της «πολεμικής μηχανής» και ως συνεχιστή της πολιτικής Ρέιγκαν. Ενώ η πασιονάρια της αμερικανικής Αριστεράς Ναόμι Κλάιν κατακεραύνωνε την Κλίντον για την «κοσμοθεωρία της υπέρ των πολυεθνικών εταιρειών και των ιδιωτικών επιχειρήσεων».

Το τι ακολούθησε το ζούμε: στις 8 Νοεμβρίου 2016 η Χίλαρι Κλίντον έχασε τις εκλογές με μικρή διαφορά στις πολιτείες-κλειδιά (στο Μίσιγκαν, για παράδειγμα, η διαφορά υπέρ του Τραμπ ήταν μόλις 13.000 ψήφοι) και ο Ντόναλντ Τραμπ έγινε πρόεδρος.

Ενας από τους κύριους λόγους που η πρώτη γυναίκα υποψήφια πρόεδρος έχασε από έναν μισογύνη λευκό άντρα υποψήφιο ήταν και το γεγονός ότι η αριστερή πτέρυγα του Δημοκρατικού Κόμματος και οι δυνάμεις που στήριξαν τον Σάντερς υπέσκαψαν την Κλίντον και δεν κινητοποιήθηκαν όπως αναμενόταν. Πολλοί, δε, είδαν μια ευκαιρία να τιμωρήσουν το «κομματικό κατεστημένο» διευκολύνοντας την εκλογή Τραμπ.

Τέσσερα χρόνια μετά, οι Δημοκρατικοί επέλεξαν ως υποψήφιους πρόεδρο και αντιπρόεδρο τους Τζο Μπάιντεν και Κάμαλα Χάρις οι οποίοι εκπροσωπούν το προοδευτικό κέντρο στο Δημοκρατικό Κόμμα. Ο Σάντερς, υποψήφιος της αριστερής πτέρυγας, για ακόμα μια φορά έχασε καθαρά το χρίσμα.

Στόχος των Μπάιντεν – Χάρις είναι να επανασυστήσουν τη νικηφόρα κοινωνική συμμαχία που το 2008 έφερε στο τιμόνι των ΗΠΑ τον πρώτο μαύρο πρόεδρο. Η αριστερή πτέρυγα, από την άλλη, άρχισε και πάλι την γκρίνια, σε μικρότερο ομολογουμένως βαθμό από ό,τι το 2016. Τα βέλη στράφηκαν πρώτα προς τον «εύκολο» στόχο, τον Τζο Μπάιντεν. Ανασύρθηκαν επιχειρήματα του παρελθόντος: εκπροσωπεί το «βαθύ» Δημοκρατικό Κόμμα, δεν είναι ικανοποιητικά προοδευτικός, υπηρετεί τα συμφέροντα του μεγάλου Κεφαλαίου. Και μετά ήρθε η σειρά της Κάμαλα Χάρις. Το γεγονός ότι είναι γυναίκα, μαύρη και με ένα ισχυρό ιστορικό επιτυχιών απέναντι στις πολιτικές των μεγάλων τραπεζών δεν ήταν αρκετά για να ικανοποιήσουν μερίδα της αμερικανικής Αριστεράς. Τη χαρακτήρισαν ως «αναξιόπιστη μπατσίνα» η οποία δεν πιστεύει αρκετά στις «προοδευτικές μεταρρυθμίσεις». Ασχετο, βέβαια, εάν η Χάρις ψήφισε υπέρ των περισσότερων προοδευτικών νομοσχεδίων από οποιονδήποτε άλλο Δημοκρατικό γερουσιαστή.

Το 2016 ένα σημαντικό μέρος της αμερικανικής Αριστεράς, η μυωπική Αριστερά, στάθηκε απέναντι στη Χίλαρι Κλίντον. Εγινε έτσι συνυπεύθυνη στην εκλογή του Ντόναλντ Τραμπ. Η «επανάσταση» δεν ήρθε ποτέ και σημαντικές προοδευτικές πολιτικές, που κατακτήθηκαν με σκληρό αγώνα, καταστράφηκαν από τον «τυφώνα» Τραμπ.

Το 2020 το διακύβευμα είναι τεράστιο τόσο για τις ΗΠΑ όσο και για τον κόσμο. Τα πράγματα είναι πολύ κρίσιμα για επαναστατική γυμναστική. Είναι θετικό ότι η αμερικανική Αριστερά φαίνεται να πήρε το μάθημά της. Και ότι αυτή τη φορά θα πρυτανεύσει ο πραγματισμός και η σύνεση στις επιλογές της και δεν θα επαναληφθεί το τραγικό λάθος του 2016. Ο στόχος είναι ένας και μοναδικός: να φύγει ο Τραμπ.

Ο Φίλιππος Σαββίδης είναι πολιτικός επιστήμονας / διεθνολόγος