Η ώρα του αυστηρού κράτους

Μου έκανε κακή εντύπωση που οι συνδικαλιστές αστυνομικοί έσπευσαν να πάρουν τη θέση του αστυνομικού διευθυντή Πόρου, που το υπουργείο Προστασίας του Πολίτη τον απομάκρυνε από τη θέση του μέχρι να ερευνηθεί αν, όντως, ήταν πλημμελής η αστυνόμευση στο νησί, αν δηλαδή έκανε τα στραβά μάτια, ιδίως σε σχέση με τις υποχρεώσεις των τοπικών επιχειρήσεων έναντι του συνόλου στο θέμα της πρόληψης του κορωνοϊού. Εγινε γνωστό ότι κάθε Τετάρτη ανεύθυνοι πολίτες οργάνωναν πάρτι Corona. Τα πάρτι διαφημίζονταν από τα κοινωνικά δίκτυα. Τίποτα δεν είχαν πληροφορηθεί οι Αρχές;

Πολύ φοβάμαι ότι ο συνδικαλισμός, ακόμα μια φορά, παρεμβαίνει υπερασπιζόμενος το κλαδικό συμφέρον, αδιαφορώντας αν το κλαδικό υπηρετεί (ή εν προκειμένω υπηρέτησε) το δημόσιο συμφέρον.

Κατά τα άλλα, στη φάση που βρισκόμαστε με την έξαρση της πανδημίας, η αντιμετώπισή της πέφτει κυρίως στο κράτος. Οσο οι πολίτες συνεχίζουν, για διάφορους λόγους, να μην υπολογίζουν την ευθύνη τους έναντι του συνόλου, τόσο ο ρόλος του κράτους γίνεται ουσιαστικότερος: το κράτος οφείλει να οριστικοποιήσει μέτρα ανάσχεσης της νόσου και να τα επιβάλει, με ελέγχους και ποινές. Χωρίς εξαιρέσεις.