Μάχη συλλογικής προσπάθειας {LF}και όχι παιχνίδι «ατομικής ευθύνης»

Ο κορωνοϊός είναι μια πραγματικότητα, γύρω από την οποία θα πρέπει να οργανώνουμε την καθημερινότητά μας και τις προτεραιότητές μας για αρκετό καιρό ακόμα. Κανένας και καμία, οποιασδήποτε ηλικίας, δεν είναι εκτός κινδύνου. Είτε γιατί μπορεί να νοσήσει είτε γιατί μπορεί να μεταδώσει τον ιό. Και όλες οι ζωές έχουν αξία. Η κυβέρνηση ακολουθώντας μια απαράδεκτη επικοινωνιακή στρατηγική, για να διαχειριστεί τη νέα έξαρση του ιού, προσπαθεί ξανά να τα ρίξει όλα στην «ατομική ευθύνη». Ανοίγει τον δρόμο στον διαχωρισμό της ελληνικής κοινωνίας σε «υπεύθυνους» και «ανεύθυνους» ή σε «ασυλλόγιστους νέους» και «μεγαλύτερους», δημιουργώντας το έδαφος για τον κοινωνικό αυτοματισμό.

Η βίαιη εκδίωξη ενός νόμιμου μετανάστη από το τρένο την περασμένη Τρίτη, επειδή οι επιβάτες νόμιζαν (!) ότι είχε κορωνοϊό, μπορεί να είναι εικόνα από το μέλλον.

Με την επίκληση, όμως, στο ελληνικό «φιλότιμο», η κυβέρνηση δεν μπορεί να αποφύγει τη δική της πραγματικότητα των ευθυνών: η αντιμετώπιση ενός δεύτερου κύματος, προϋποθέτει πάνω απ’ όλα την ετοιμότητα του δημόσιου συστήματος υγείας, την επάρκεια των κλινών ΜΕΘ, του ιατρονοσηλευτικού προσωπικού, του υλικοτεχνικού εξοπλισμού. Τα μόνα δηλαδή, για τα οποία δεν έχει μιλήσει η κυβέρνηση στις αλλεπάλληλες συνεντεύξεις Τύπου. Προϋποθέτει επίσης, την αύξηση των δρομολογίων των δημόσιων μέσων μεταφοράς, με την πρόσληψη εργαζομένων και όχι τα πρόστιμα σε «υπεράριθμους» επιβάτες.

Οι νέες και οι νέοι μπορούν να πρωτοστατήσουν στη μάχη για την αντιμετώπιση της πανδημίας. Στη βάση ότι αυτή η μάχη είναι μια συλλογική προσπάθεια, κοινωνικής αλληλεγγύης, όχι ένα παιχνίδι «ατομικών ευθυνών». Και με μία εξουσία που θα οργανώνει αυτή την προσπάθεια με πολιτικές στήριξης της Δημόσιας Υγείας και με γενναίες παρεμβάσεις αντιμετώπισης των οικονομικών συνεπειών της πανδημίας.

Στον αντίποδα δηλαδή όσων κάνει η κυβέρνηση Μητσοτάκη.

Ο Γιώργος Διάκος είναι μέλος του Κεντρικού Συμβουλίου Νεολαίας του ΣΥΡΙΖΑ