Σιγά το Νόμπελ{CR}

Σιγά το Νόμπελ, είπε ένας δημοσιογράφος που μεταφέρει τις απόψεις του ΣΥΡΙΖΑ στα ΜΜΕ, αναφερόμενος στον Χριστόφορο Πισσαρίδη, στον ελληνοκύπριο νομπελίστα οικονομολόγο ο οποίος, έπειτα από εντολή της κυβέρνησης, κατέθεσε το Σχέδιο Ανάπτυξης της ελληνικής οικονομίας, που εκπόνησε επιτροπή υπό τις κατευθύνσεις του. Διευκρινίζεται ότι η έκθεση για την οικονομία αποτελεί ενδιάμεσο κείμενο που θα χρησιμεύσει ως βάση διαλόγου κι ότι η πρόταση της επιτροπής Πισσαρίδη θα οριστικοποιηθεί τον Σεπτέμβριο.

Νόμπελ νεοφιλελευθερισμού, πρόσθεσε ο ίδιος πιστός στη γραμμή του κόμματος δημοσιογράφος, που πασχίζει για την εκλαΐκευσή της. Ακριβής, αφού ως γνωστόν οι άνθρωποι χωρίζονται σε συριζαίους, τους συμμάχους και τους συμπαθούντες αυτούς και τους υπόλοιπους, που όλοι είναι νεοφιλελεύθεροι. Εξαιρείται ο Κυριάκος Μητσοτάκης, ο οποίος εκτός από νεοφιλελεύθερος είναι και αφιλότιμος (όπως τον στολίζει η χθεσινή ανακοίνωση της αξιωματικής αντιπολίτευσης).

Η έκθεση της επιτροπής Πισσαρίδη είναι δύσκολο κείμενο, διότι δεν περιγράφει επιδερμικά τα προβλήματα αλλά τα αναλύει. Βασική ιδέα της είναι η ανάγκη δομικών μεταρρυθμίσεων της οικονομίας. Είναι ψέματα; Τις συνέπειες της επιρροής του πελατειακού κράτους τις γνωρίσαμε στην οικονομία – μάλιστα τα συμφέροντα όσων ψωμίζονται από αυτό το κράτος, εις βάρος της οικονομίας, έβαλαν τη χώρα σε μεγάλες περιπέτειες. Τις μεταρρυθμίσεις αυτές, εκόντες-άκοντες, αναγκάστηκαν αργά ή γρήγορα να παραδεχτούν και να προωθήσουν στοχευμένες πολιτικές, υποχρεωμένοι από τα Μνημόνια που είχαν υπογράψει και την επιτήρηση της εφαρμογής τους, όλες οι κυβερνήσεις της χρεοκοπίας. Και η κυβέρνηση Παπανδρέου, και οι κυβερνήσεις Σαμαρά, και οι κυβερνήσεις Τσίπρα. Δεν υπάρχει πολιτικό κόμμα του συνταγματικού τόξου (συγκαταλέγω και τον ΣΥΡΙΖΑ) που να μην έχει συμμετάσχει σε κυβερνητικό σχήμα υλοποιώντας Μνημόνιο: ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και η ανανεωτική Αριστερά (ΔΗΜΑΡ), ο ΛΑΟΣ, οι ΑΝΕΛ. Αλλά παρ’ όλα αυτά, πολλοί από όλα αυτά τα κόμματα συνεχίζουν να πιστεύουν ότι το πόρισμα της επιτροπής Πισσαρίδη είναι βλαπτικό. Ο ΣΥΡΙΖΑ μάλιστα πιστεύει ότι είναι βλαπτικό διότι καταγράφει ό,τι μας έχει υποδείξει έγκαιρα και το ΔΝΤ.

Λες και η σημερινή αξιωματική αντιπολίτευση όταν ήταν κυβέρνηση πολιτεύτηκε διαφορετικά από τις υποδείξεις του ΔΝΤ. Το Μνημόνιο του ΣΥΡΙΖΑ, εκτός από (νεοφιλελεύθερες, με τη δική του λογική) μεταρρυθμίσεις, περιείχε και επαχθείς όρους (όπως αυτός του 3,5% του ΑΕΠ πρωτογενές πλεόνασμα ετησίως ή η υποθήκευση για 99 χρόνια της κρατικής περιουσίας). Ε, και; Απαλλαγμένος σήμερα από την ευθύνη της διακυβέρνησης, ο ΣΥΡΙΖΑ επικρίνει ως νεοφιλελεύθερη μια κυβέρνηση που εργάζεται για να απαλλάξει την οικονομία από τα μόνιμα βαρίδια της, και εκτός από την αποφασιστικότητα που εμφανίζεται να έχει, διαθέτει και 72 δισ. ευρώ. Αυτή τη φορά, δηλαδή, υπάρχουν λεφτά. Για βαθιές αλλαγές στο παραγωγικό μοντέλο, στην παιδεία, στη δικαιοσύνη, στην υγεία, στο ασφαλιστικό.

Το μεγάλο ζήτημα της εποχής των Μνημονίων είναι ότι οι κυβερνήσεις αντιλαμβάνονταν τις μεταρρυθμίσεις ως μνημονιακή υποχρέωση. Ο,τι κάναμε, έγινε λόγω των επιτηρητών μας. Κανένα κόμμα δεν επιθυμούσε να τις υιοθετήσει και να τις εφαρμόσει. Αυτή τη φορά, το σχέδιο της επιτροπής Πισσαρίδη και περιγράφει το πρόβλημα και εκπονεί τις μεταρρυθμίσεις, καλώντας την κυβέρνηση να τις υιοθετήσει. Είναι υποχρέωση του πολιτικού συστήματος απέναντι στους πολίτες αυτής της χώρας, που οφείλει να αφήσει πίσω τις πελατειακές σχέσεις και να γίνει ανταγωνιστική.

Κατά τα άλλα, σιγά το Νόμπελ. Ως γνωστόν, το μόνο Νομπέλ που εγκρίνει το μαζικό κίνημα ήταν αυτό που φαντασιωνόταν ότι θα ελάμβανε ο Μέγας Ειρηνοποιός.