Ασπασία Στρατηγού

Τα όνειρά μου ανέκαθεν αποτελούσαν ένα καταφύγιο για μένα. Ηταν ο μυθικός τόπος όπου συμβαίνουν όλα αυτά τα περίεργα γεγονότα. Εκεί όλα επιτρέπονται και όλα συγχωρούνται. Σε μικρότερη ηλικία τα όνειρά μου ήταν κάπως φορτικά. Συνήθως άσχημα και τρομακτικά, ικανά να με κάνουν να ξυπνήσω με την ανακούφιση ότι γλίτωσα από αυτά.

Δεν ήταν λίγες οι φορές όμως που στα όνειρα εκπληρωνόταν κάποια μεγάλη μου επιθυμία ή ξαναζούσα ευχάριστες στιγμές της καθημερινότητάς μου.

Στα παιδικά μου όνειρα περίοπτη θέση είχαν οι κακές γριές μάγισσες και οι επικίνδυνοι κακοποιοί. Πάντα με κυνηγούσαν για να μου κάνουν κακό και πάντα γλίτωνα εκ θαύματος την τελευταία στιγμή.

Μεγαλώνοντας τα όνειρά μου άλλαξαν θεματολογία. Επαψαν να είναι τόσο τρομακτικά και επικεντρώνονταν κυρίως σε αγαπημένα μου πρόσωπα, σε αλλοπρόσαλλες συναντήσεις και γεγονότα. Σε πολλά από αυτά έβλεπα αγαπημένους μου ανθρώπους που δεν βρίσκονταν στη ζωή, όπως π.χ. τη γιαγιά μου. Αυτό ήταν ιδιαίτερα ανακουφιστικό διότι μου δινόταν η ευκαιρία να την ξαναζήσω έστω και έτσι.

Ενα άλλο χαρακτηριστικό των ονείρων μου είναι ότι στην ενήλικη ζωή μου τουλάχιστον, σε μεγάλο βαθμό είναι προφητικά. Αυτό βέβαια είναι κάτι που με παραξενεύει μιας και δεν πιστεύω στις προφητείες. Κάποια γεγονότα όμως που συνέβησαν, είχαν διαδραματιστεί λίγες μέρες πριν στο όνειρό μου. Ισως να ήταν σύμπτωση, ίσως να είχα διαισθανθεί κάτι και αυτό να κατοικούσε στο υποσυνείδητο έως ότου να φανερωθεί στον ύπνο μου. Ποιος ξέρει;

Υπάρχουν όνειρα που ξέχασα αμέσως μόλις ξύπνησα, αλλά και όνειρα που δεν θα ξεχάσω ποτέ. Τι να καθορίζει άραγε το αν θα θυμόμαστε τα όνειρά μας; Και πόσο βασανιστικό θα ήταν να τα θυμόμαστε όλα;

Αρκετά συχνά συγχέω τα όνειρα του ύπνου με τα όνειρα του ξύπνιου, προσπαθώντας να καταλάβω πόσα κοινά έχουν μεταξύ τους. Αν και φαινομενικά είναι δύο εντελώς ξεχωριστά πράγματα, έχουν πολλά κοινά στοιχεία με κυριότερο αυτό της προσδοκίας για κάτι που θα μας βγάλει από ένα πρόβλημα ή μια δύσκολη θέση.

Η δύναμη των ονείρων μου πάντως δεν είναι αμελητέα. Και αναφέρομαι σ’ αυτά του ύπνου.

Εχει συμβεί να ξυπνήσω από ένα όνειρο και να έχω αλλάξει γνώμη για κάτι, μόνο και μόνο εξαιτίας των γεγονότων που διαδραματίστηκαν σε αυτό. Εχει συμβεί να ερωτευτώ ξανά μια παλιά μου αγάπη ή να νιώθω ερωτευμένη με κάποιον άγνωστο. Κάποιον που συνάντησα στον ύπνο μου και πιθανόν δεν υπάρχει καν. Μερικά πολύ έντονα όνειρα μου αποκάλυψαν κρυμμένες αλήθειες για τον χαρακτήρα μου ή την ψυχολογική μου κατάσταση. Εξέφρασαν τους φόβους μου, τις επιθυμίες μου, τις πιο βαθιές μου σκέψεις.

Εγιναν αφορμή να εμβαθύνω και να αναλύσω τον εαυτό μου και δεν μπορώ παρά να πιστεύω πως τα όνειρα είναι ένα δώρο και όχι απλώς μια εγκεφαλική λειτουργία.

Και όπως λέει και η μεγάλη μας στιχουργός, Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου: «Μ’ ένα όνειρο τρελό, όνειρο απατηλό, ξεκινήσαμε κι οι δυο μας…».

Η Ασπασία Στρατηγού είναι τραγουδίστρια. Η φωνή της έντυσε την κινηματογραφική ταινία «Ευτυχία». Πρόσφατα κυκλοφόρησε ο δεύτερος δίσκος της με τίτλο «Φυλαχτό» και αυτή την περίοδο θα βρίσκεται σε συναυλίες σε όλη την Ελλάδα στο πλευρό της Εστουδιαντίνας Νέας Ιωνίας αλλά και του Χρήστου Νικολόπουλου