Ο Δούρειος Ιππος {LF}της αναξιοκρατίας

Οι μετακλητοί υπάλληλοι του Δημοσίου έχουν απασχολήσει την κοινή γνώμη πολλές φορές. Πάντα αναφέρονται, αρνητικά, ως τυπικές περιπτώσεις παραβίασης βασικών αρχών του Συντάγματος και του κράτους δικαίου: Οι μετακλητοί πλήττουν την αξιοκρατία και την ισότητα των ευκαιριών για τους έλληνες πολίτες.

Παρά τις προσπάθειες εξορθολογισμού του πλαισίου που αφορά τους μετακλητούς, αυτοί εξακολουθούν και αποτελούν ένα από τα λάφυρα του νικητή των εκλογών. Ενώ, όμως, μέχρι το 2019 είχαν μια περισσότερο παρασιτική λειτουργία, με την κυβέρνηση της ΝΔ και του κ. Μητσοτάκη έχουμε επικίνδυνη μετάλλαξη του ρόλου τους.

Οι μετακλητοί αυξάνονται διαρκώς: Από τον Ιανουάριο 2013 που υπάρχουν διαθέσιμα στοιχεία και αυτοί ανέρχονταν σε 1.753, φθάσαμε στο τέλος της διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ, τον Απρίλιο 2020, στους 2.739.

Ο αριθμός αυτός προκύπτει από την πρόσθεση όλων των κατηγοριών μετακλητών σ’ όλα τα επίπεδα διοίκησης για όλο το διάστημα των 4.5 χρόνων διακυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ.

Είναι χαρακτηριστικό του παρασιτικού και πελατειακού χαρακτήρα των μετακλητών ότι αυτοί αποχωρούν μαζί με τον πολιτικό που τους προσέλαβε. Σε κάθε, δε, περίπτωση το σύνολο αυτών αποχωρεί με την αλλαγή κόμματος στην κυβέρνηση.

Επομένως, οι 2.817 μετακλητοί που καταμετρώνται στο www.apografi.gov.gr, τον Μάιο 2020, είναι ιδιώτες που προσελήφθησαν επί κυβερνήσεως ΝΔ, του κ. Μητσοτάκη πρωθυπουργεύοντος. Σε εννέα μήνες έχουν προσληφθεί περισσότεροι απ’ όσους είχαν διοριστεί με το ίδιο καθεστώς από την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ.

Πέραν του αδικαιολόγητα μεγάλου αριθμού των μετακλητών, παρατηρείται και μια αλλαγή του ρόλου τους. Μέχρι τούδε, ο ρόλος τους περιοριζόταν, τις περισσότερες φορές, σ’ εκείνον του μεταφορέα των βουλήσεων και των διαθέσεων του πολιτικού έναντι της γραφειοκρατίας. Τα θελήματα στο πολιτικό πρόσωπο επίσης καταλαμβάνουν ένα σημαντικό τμήμα του χρόνου για το οποίο ο μετακλητός αμοίβεται από το δημόσιο ταμείο. Και, προς γνώσιν, η ανταμοιβή για τα θελήματα αυτά αντιστοιχεί στον μισθό που ένας μόνιμος δημόσιος υπάλληλος θα λάβει με την ολοκλήρωση μιας σταδιοδρομίας 35 χρόνων. Φρόντισαν γι’ αυτό οι «αριστεροί» πελατοκράτες του ΣΥΡΙΖΑ.

Με τη ΝΔ του κ. Μητσοτάκη παρατηρούμε μια πρωτοφανή μετάλλαξη των μετακλητών. Εχουμε, πλέον, την κατάληψη διευθυντικών θέσεων στο Δημόσιο απ’ αυτούς. Εχουμε μια άλλη εκδοχή του ιδωτικοποιούμενου δημόσιου τομέα. Ιδιώτες τοποθετούνται σε θέσεις ευθύνης που καλύπτουν αντικείμενα ακραιφνώς δημοσίου δικαίου. Από τη θέση του διευθυντή κυβερνοασφάλειας στο υπουργείο Ψηφιακής Πολιτικής μέχρι τους διευθυντές τεχνικών έργων και νομικών υπηρεσιών υπουργείων στα οποία προΐστανται οι κ. Μηταράκης και Χαρδαλιάς, περνάμε στην ανάπτυξη ενός σχεδίου κατεδάφισης των ασφαλιστικών δικλίδων προστασίας των δημοσίων αγαθών. Ποια είναι η ευθύνη ενός ιδιώτη σε σχέση με τη διαχείριση του δημοσίου χρήματος; Της δημόσιας ασφάλειας; Της δημόσιας υγείας;

Η κατάσταση αυτή πρέπει, πάραυτα, να σταματήσει. Τα απομεινάρια του οθωμανικού τρόπου διοικήσεως δεν έχουν καμιά θέση σε μια ευρωπαϊκή Ελλάδα.

Ο Παναγιώτης Καρκατσούλης είναι εμπειρογνώμονας δημόσιας διοίκησης, στέλεχος του Κινήματος Αλλαγής