Αναπτυξιακό {LF}σχέδιο Πισσαρίδη: {LF}η μεγάλη ευκαιρία {LF}της χώρας

Δεν είναι η πρώτη φορά που έχουμε αναπτυξιακό σχέδιο. Ούτε η πρώτη φορά που υπάρχουν διαπιστώσεις για τα πολλά (πλέον) προβλήματα της χώρας. Μιας χώρας που οι πολίτες της δεν εμπιστεύονται τους θεσμούς, που η δημόσια διοίκηση έχει χρόνιες παθογένειες, που η απονομή δικαιοσύνης γίνεται με ρυθμούς χελώνας, που τα πανεπιστήμια ουδέποτε συνδέθηκαν με την παραγωγή, που η αστική της τάξη ήταν πάντα μικρή και αδύναμη, που οι μικρομεσαίοι σήκωσαν το βάρος της πρόσφατης οικονομικής κρίσης και υπέστησαν οικονομική αφαίμαξη από την υπερφορολόγηση, που ο πληθυσμός της συρρικνώνεται και γερνάει και τα δυναμικά της στοιχεία, οι νέοι, την εγκαταλείπουν.

Είναι ωστόσο η πρώτη φορά, που ένα αναπτυξιακό σχέδιο συνδέεται με μια σημαντική χρηματοδότηση από την Ευρωπαϊκή Eνωση. Με βάση το σχέδιο Πισσαρίδη, η κυβέρνηση έχει τη χρυσή ευκαιρία-πρόκληση να προχωρήσει στον μετασχηματισμό του παραγωγικού μοντέλου της χώρας ενισχύοντας την παραγωγικότητα και την εξωστρέφεια καθώς και τη στενότερη διασύνδεση της παραγωγής με την τεχνολογία και την καινοτομία. Να αναδείξει την τοπική παραγωγή ώστε να περιορίσει την εξάρτηση της Ελλάδας από άλλες χώρες και ειδικά από αυτές που είναι μακριά από το γεωγραφικό μήκος και πλάτος στο οποίο βρισκόμαστε. Και αυτό μπορεί να γίνει τονώνοντας τον πρωτογενή τομέα με νέες τεχνολογίες και ιδέες. Eπειτα, να ρίξει το βάρος της στη μεταποίηση, που μπορεί να παίξει τον ρόλο του πολλαπλασιαστή της αξίας της παραγωγής.

Η ελληνική παραγωγή με όλες τις εκφάνσεις της θα μπορούσε να αποτελεί τον εναλλακτικό προμηθευτή σε ένα μοντέλο αγοράς που πλέον αλλάζει από την ταχύτητα παράδοσης στην ασφαλή παράδοση. Για να το πετύχει αυτό, η κυβέρνηση πρέπει να υλοποιήσει τις προτεινόμενες στο σχέδιο Πισσαρίδη μεταρρυθμίσεις ιδιαίτερα στα ενεργειακά, τα φορολογικά, τα εργασιακά (π.χ. ασφαλιστικές κρατήσεις), στη δικαιοσύνη και στη δημόσια διοίκηση. Θέματα που συζητάμε εδώ και χρόνια, που έχουν να κάνουν με την ανταγωνιστικότητα της χώρας και που μια εθνική στρατηγική για την επίλυσή τους μόνο όφελος μπορεί να φέρει στη χώρα.

Ο Παναγιώτης Λιαργκόβας είναι πρόεδρος του ΚΕΠΕ, καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Πελοποννήσου