(Δεν) ξέρω τι έκανες φέτος το καλοκαίρι

Ξέρω όλα αυτά που ανεβάζεις στα σόσιαλ μίντια φίλε μου – τα τσίλικα, τα ρετουσαρισμένα – και φαντάζομαι όλα αυτά που μου κρύβεις. Να, προχθές ανέβασες μια φωτογραφία. Νεταρισμένο το πρώτο πλάνο, φλου γαλάζιο αρτιστίκ το φόντο. Ενα ποτήρι με τσίπουρο και ένα πιάτο με ντομάτα, αγγούρι και τέσσερις ελιές. Και από κάτω πας και κοτσάρεις ένα simplicity. Τι simplicity καλέ μου. Ποικιλία μικρή το λέγαμε αυτό (η μεγάλη είχε και αυγό και λουκάνικο μπαγιάτικο) αλλά δεν ταιριάζει, ως λέξη, με το λανγκάζ των Μέσων Κοινωνικής Δικτύωσης. Simplicity λοιπόν; Simplicity! Δεν χαλάω εγώ χατίρια.

Και χθες ανέβασες φωτογραφία του εξάχρονου γιου σου στην άκρη της θάλασσας και έγραψες «Το χαμόγελό του, η ευτυχία μου». Εν τω μεταξύ το πλάνο είναι μισό. Στο ολόκληρο φαίνεται και το κορίτσι που κόβει τα χαρτάκια για τις ξαπλώστρες και όλοι στην παραλία λένε ότι μοιάζει στη Χριστίνα Μπόμπα και εσύ δεν έχεις πάρει τα μάτια σου απ’ όσα αφήνει σε πλέρια θέαση το κόκκινο μπραζίλιαν μαγιό της. Λες και θα βρεις ποτέ το θάρρος να το κάνεις το απονενοημένο με τη γυναίκα σου μπάστακα. Αφού στο οφθαλμόλουτρο θα μείνεις. Εντάξει, εδώ από Οκτώβριο παίζει να μείνεις χωρίς δουλειά… Να, αυτά δεν μου λες.

Κι εσένα σε βλέπω φιλενάδα, που φωτογραφίζεις το βιβλίο πάνω στα μπούτια σου προσδοκώντας να πάρεις λάικ για τα μπούτια σου, όχι για το βιβλίο από το οποίο το πολύ να διαβάσεις πενήντα σελίδες. Κάνεις ότι διαβάζεις και μέσα από το γυαλιά σου κοιτάς αυτόν με τα τατουάζ στην παραδίπλα ξαπλώστρα που ή σε σήριαλ παίζει ή σε διαφήμιση ή και στα δύο και μετά κοιτάς τον άντρα σου δίπλα που με το ένα χέρι κρατά το κινητό και γελάει μόνος του και με το άλλο ή ξύνει την κοιλιά του ή κάνει μπουκλάκια τις τρίχες στο στήθος του. Και σου έρχεται να ξεράσεις. Αλλά κι εσύ δεν μου τα λες αυτά φιλενάδα.

Και το βράδυ θα πάτε στο μπαρ και θα βγάλατε φωτογραφία τα ποτά σας με φόντο κάτι φωτάκια και θα γράψετε από κάτω Nirvana. Τι Nirvana ρε φίλε, πλήξη και ανία το λένε αυτό. Βάλε τώρα στο πλάνο και τα «σφραγισμένα» – λόγω κορωνοϊού – ξηροκάρπια που έχετε τσακίσει αλλά που τα απομάκρυνες για τη φωτογραφία μη σας πούνε και τίποτα κοιλιόδουλους. Τι να κάνετε κι εσείς; Τρώτε για να μη μιλάτε μεταξύ σας. Εν τω μεταξύ, γράφετε σε πρώτο πληθυντικό – πού πήγαμε, τι φάγαμε, πώς περάσαμε – και ζείτε σε πρώτο ενικό. Και ονειρεύεστε τη στιγμή που θα δώσετε μια και θα τα γκρεμίσατε όλα και θα πάτε αποφασιστικά εσύ προς την «Μπόμπα» και εσύ προς το τατουάζ αλλά… θα προσπεράσετε, έτσι μωρέ για μια βόλτα σηκωθήκατε. Γιατί η ζωή σας τραβάει από το μανίκι και η πραγματική ζωή είναι εκεί, στην πλήξη και στην ποικιλία που τη λες simplicity. Είναι όμως αληθινή. Τα άλλα είναι όνειρα καλοκαιρινής ημέρας και αναρτήσεις στα σόσιαλ.