Μπιτς μπαρ vs πανηγύρια

Μακάρι να μην υπήρχε αναζωπύρωση του κορωνοϊού (ευτυχώς, η πνευμονολόγος Αναστασία Κοτανίδου μας καθησύχασε ότι δεν πρόκειται για δεύτερο κύμα). Μακάρι ο αριθμός των κρουσμάτων να είχε την προ διμήνου φθίνουσα πορεία και σήμερα τα νούμερα να ήταν μονοψήφια ή να πανηγυρίζαμε το «κανένα κρούσμα» ενώ το «κανένας θάνατος» να είχε παγιωθεί. Μακάρι να μην υπήρχαν ασθενείς στις εντατικές. Να μην επιστρέφαμε στην επιβολή της χρήσης μάσκας στους κλειστούς χώρους. Μακάρι να μην ξαναβλέπαμε τα σποτ της Πολιτικής Προστασίας που προτρέπουν την τήρηση των αποστάσεων. Μακάρι να είχαμε ξεχάσει τον Τσιόδρα και τον Χαρδαλιά, όπως άλλωστε και οι ίδιοι είχαν ευχηθεί όταν έκλεισε ο κύκλος της καθημερινής ενημέρωσης στις 27 Μαΐου. Μακάρι όλα αυτά.

Αλλά ο κορωνοϊός είναι πάλι εδώ. Υπουλος και επικίνδυνος, φωλιάζει στις αγκαλιές και τις συναναστροφές μας. Και επωάζεται εκεί που οι άνθρωποι διασκεδάζουν, χορεύουν, τραγουδάνε, γελάνε, ξεχνιούνται. «Εικόνες μεγάλου συνωστισμού σε μπιτς μπαρ, συναυλίες, κέντρα διασκέδασης προβληματίζουν τους επιστήμονες» λένε στην τηλεόραση. Οι έλεγχοι εντατικοποιούνται, τα πρόστιμα πέφτουν σωρηδόν (150 ευρώ πλήρωσε Θεσσαλονικά το «τυλιχτό γύρος κοτόπουλο με απ’ όλα» επειδή μπήκε στο σουβλατζίδικο χωρίς μάσκα). Ο υπουργός Προστασίας του Πολίτη Μιχάλης Χρυσοχοΐδης κατέβηκε στη Μύκονο για να επιληφθεί προσωπικά της κατάστασης που, λένε ότι, έχει ξεφύγει. Αρχισαν και οι κυρώσεις για τα πάρτι σε βίλες. Και εξετάζεται σοβαρά η πιθανότητα να μην αρθεί, νωρίτερα από το τέλος Αυγούστου, η απαγόρευση των πανηγυριών. Παράλληλα έχει πέσει στο τραπέζι η ιδέα να κλείσουν κάποια μπιτς μπαρ. Εδώ είμαστε.

Σαν χορεύουν τα καγκέλια…
Οχι που δεν θα βρίσκαμε αφορμή ακόμη και σε αυτό για έναν νέο διχασμό στην αρένα του Διαδικτύου όπου ο καθένας έχει μια γνώμη για το καθετί. Βέβαια, δεν πρόκειται ακριβώς περί διχασμού. Οι φωνές «το τσίπουρο, τα πανηγύρια και τα καγκέλια δεν μπορεί κανείς να μας τα πάρει» είναι και περισσότερες και πιο δυνατές. Περίεργο αν λάβει κανείς

υπόψη πόσα άτομα, αυτήν την εποχή, βρίσκονται, καθημερινά, στα μπιτς μπαρ και πόσοι θα βρίσκονταν, αν γίνονταν, στα πανηγύρια. Αλλά η πολιτική ορθότητα μιας παραπαίουσας κουλτούρας ορίζει ότι δεν είναι ok να δηλώνεις υπέρ των «καγκουράδικων» μπιτς μπαρ ενώ, αντίθετα, οφείλεις να κλείνεις ευλαβικά το γόνυ στην αυθεντικότητα των πανηγυριών.

Ποιά αυθεντικότητα; Και, επί της ουσίας, ποια η διαφορά μεταξύ μπιτς μπαρ και σημερινών πανηγυριών; Ακόμη και ίδια τραγούδια ακούγονται, τα σουξέ της κάθε σεζόν. «Ξημερώματα δίνεις δικαιώματα» και «Μαμά» του Sin Boy. Σημειολογικές οι διαφορές και μόνο. Στα πανηγύρια λικνίζονται μπυροκοιλιές που σπάνε λεβέντικα τη συνοριογραμμή μεταξύ φανέλας και ζώνης παντελονιού ενώ στα μπιτς μπαρ six pack. Πλαστικές καρέκλες και γουρνοπούλες στα μεν, ξαπλώστρες και μπάο μπαν με χοιρινό στα δε. Σέλφι, πάντως, πολλές σέλφι, βγάζουν και στα δύο.

…κοριτσάκια με τα γέλια
Υπάρχει βεβαίως εσχάτως μια αντίληψη ότι τα πανηγύρια είναι κάπως… σέξι. Διακινείται από μεγαλοκοπέλες και μεγαλοπαλικάρια που εκστασιάζονται από παράφωνα κλαρίνα και κακόφωνους τραγουδιστές σε ντεμέκ δημοτικά. Που παραπατάνε χορεύοντας τσάμικο και νομίζουν ότι χορεύουν ζεϊμπέκικο. Που μπερδεύουν τα ξεκουρδισμένα τσιφτετέλια με τον χορό των δερβίσηδων. Τελικά, από τη δήθεν αυθεντικότητα των πανηγυριών, καλύτερη η αυθεντική δηθενιά των μπιτς μπαρ.