Το τέλος της αθωότητας

Υποθέτω πως έχει γίνει τόσο φυσιολογικό για την αστυνομία να σταματάει μαύρους στον δρόμο ώστε δεν θα εκπλαγεί κανένας εάν στα θύματα περιλαμβάνονται πρωταθλητές του αθλητισμού και υπουργοί της κυβέρνησης. Η υπουργός Ισοτήτων Κέμι Μπάντενοτς αποκάλυψε πριν από μερικές ημέρες πως της συνέβη ακριβώς αυτό. Τη σταμάτησε η αστυνομία στον δρόμο. Δεν είπε πότε – διαβεβαίωσε όμως τους ακροατές του ραδιοφωνικού σταθμού στον οποίο έδινε τη συνέντευξη ότι, απ’ όσο θυμόταν, «σε κανένα σημείο δεν αισθάνθηκα πως θα με σκότωναν».

Η υπουργός έκανε με αυτόν τον τρόπο μια έμμεση αναφορά στην περίπτωση του 12χρονου Κάι Αγκίεπονγκ, η οικογένεια του οποίου έπεσε θύμα μιας τρομακτικής αστυνομικής επιχείρησης στο ίδιο της το σπίτι. Η αστυνομία εφόρμησε όταν ειδοποιήθηκε από έναν περαστικό που είδε τον Κάι να παίζει στον δρόμο με ένα πλαστικό όπλο. Η μητέρα του Κάι, Μίνα, είπε πως οι αστυνομικοί που εφόρμησαν στο σπίτι της ήταν περισσότεροι από είκοσι, πως πέρασαν χειροπέδες στο παιδί της που είχε πετρώσει από τον φόβο του και πως φυσικά δεν βρήκαν τίποτε απολύτως πέρα από το πλαστικό όπλο.

Το τεκμήριο αθωότητας εξαρτάται από το χρώμα του δέρματός σου. Ετσι ήταν πάντα – η ποινικοποίηση της μαύρης κοινότητας δεν είναι κάτι καινούργιο. Ετσι μικρά παιδιά κακοποιούνται σωματικά και ψυχολογικά από την αστυνομία, όπως συνέβη στον Κάι, αλλά και στον Ντέρελ Τόμας, έναν επίσης 12χρονο, στον οποίο η αστυνομία πέρασε επίσης χειροπέδες ενώ περπατούσε με τη μητέρα του. Η μητέρα του Ντέρελ, Νία, είπε πως εκείνη την ημέρα ο γιος της έχασε την αθωότητά του.

Ακόμα χειρότερα, η αστυνομία έχει κάνει κάποιες φορές τέτοια χρήση ισχύος ώστε μαύροι που κρατούνται να χάνουν τη ζωή τους. Το ντοκιμαντέρ «1500 & Counting», που ανέβηκε στο Διαδίκτυο αυτή την εβδομάδα, είναι συγκλονιστικό. Κι αν δεν γίνει κάτι, θα συνεχίσουμε να μετράμε θύματα.