Τι μάθαμε και τι μας μένει από το πρωτάθλημα του κορωνοϊού

Ηταν η σεζόν που τα είχε όλα! Αρχικά τη θεαματική επιστροφή του Ολυμπιακού στον θρόνο του ελληνικού ποδοσφαίρου. Απόλυτα δίκαια, καθώς όπως ομολόγησαν φίλοι και αντίπαλοι, οι Ερυθρόλευκοι έδειξαν ανωτερότητα σε όλο το διάστημα της κανονικής περιόδου, αλλά και στην καινοτόμο διαδικασία (για την ανάδειξη του πρωταθλητή) των play offs. Αυτό όσον αφορά στο αγωνιστικό κομμάτι. Γιατί κατά τα λοιπά, το κυρίαρχο (αθλητικά) ήταν το σκάνδαλο πολυιδιοκτησίας ΠΑΟΚ – Ξάνθης, αλλά και η πανδημία του κορωνοϊού. Που προκάλεσε ένα τσουνάμι εξελίξεων και καταστάσεων που δεν έχουμε ξαναζήσει, όχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά και στον κόσμο ολόκληρο! Ματς χωρίς θεατές, πανηγυρισμοί με τους αγκώνες (!), πρωτόκολλα στις προπονήσεις, μεγάλο διάστημα διακοπής και πολλά ακόμη. Οπως μπάλα το κατακαλόκαιρο! Α, υπήρχε και το VAR, μαζί με τη γνωστή για πολλά… κατορθώματα ΕΠΟ.
Τι μας έμεινε; Τι ξεχωρίσαμε; Οι συντάκτες της ΟΜΑΔΑΣ έχουν τις απαντήσεις. Θυμούνται και καταθέτουν την άποψή τους.

Κώστας Κοφινάς
Σκόρπιες σκέψεις…
Τι κρατώ και τι αφήνω από το πρωτάθλημα που μόλις μας άφησε, τη διοργάνωση που φόρεσε μάσκα στα μισά της;
ΕΠΟ: Το μεγάλο ανέκδοτο! Χωρίς περαιτέρω σχόλια. Τα ευκόλως εννοούμενα…
Παναθηναϊκός: Μια απόφαση για αποπομπή του Δώνη που θα κριθεί στο μέλλον.
ΑΕΚ: Του ύψους και του βάθους, ομάδα με χίλια πρόσωπα και χωρίς κάποια σταθερά να τη χαρακτηρίζει.
Play offs: Μας απασχόλησαν μόνο και μόνο επειδή κράτησαν ζωντανή τη χρονιά και έδωσαν πνοή μετά την πολύμηνη διακοπή.
Ποδόσφαιρο: Απουσία φιλάθλων, μεγάλο κενό στο άθλημα, άδεια καθίσματα στις εξέδρες που λες και στάζουν δάκρυα μοναξιάς.
ΠΑΟΚ: Προσπάθεια να κάνει το άσπρο μαύρο στην περίπτωση της πολυϊδιοκτησίας.
Ξάνθη: Στα Πηγάδια πιάστηκαν με τη γίδα στην πλάτη.
Σούπερ Λίγκα: Οταν ολοκληρώνεται η σεζόν, σημαίνει πως κάτι καλό έκανε ο επικεφαλής της.
Τηλεδιασκέψεις: Μπήκαν στη ζωή μας χωρίς να βγουν από αυτή οι εντάσεις μεταξύ των παραγόντων.
VAR: Δεν έλυσε κάποιο μεγάλο πρόβλημα – θα ήταν αδύνατο. Απλά βελτίωσε την κατάσταση και ορισμένοι κρύφτηκαν από πίσω του.
Περέιρα: Ορισμοί να σου πετύχουν…
Ξένοι διαιτητές: Κι αυτοί πέρασαν όμορφα στα μέρη μας…
Ολυμπιακός: Η γοητεία της ανωτερότητας και ένα ελκυστικό ποδόσφαιρο που είχαμε χρόνια να δούμε. Ή, αλλιώς, ο θρίαμβος της εμπιστοσύνης σε έναν προπονητή που την ανταποδίδει και με το παραπάνω.

Διονύσης Δελλής
Συνέπεια μέσα στο χάος
Τη συνέπεια του Ολυμπιακού. Σε μια διαδρομή που είχε ελάχιστες αναταράξεις. Παρά το γεγονός ότι η ομάδα του Πέδρο Μαρτίνς ήταν η μοναδική που από την πρώτη ως την τελευταία στιγμή της Σούπερ Λίγκας είχε ανοιχτές ευρωπαϊκές υποχρεώσεις. Αυτή η συνέπεια ήταν που μετέτρεψε την κατάκτηση του τίτλου σε μια πολύ πιο εύκολη διαδικασία από ό,τι θα περίμενε κανείς, όταν οι βασικοί ανταγωνιστές είχαν επί της ουσίας ένα ματς κάθε εβδομάδα. Η ΑΕΚ παραδόθηκε νωρίς. Ο ΠΑΟΚ άντεξε ως τον Φλεβάρη, όπου τελικά έχασε την επαφή με την κορυφή μένοντας επτά βαθμούς πίσω. Και όταν η σεζόν ξανάρχισε; Οι Ερυθρόλευκοι με εκείνο το «διπλό» στην Τούμπα, πρώτη αγωνιστική των play offs, καθάρισαν οριστικά την… μπουγάδα. H τελική διαφορά (+18 από τον ΠΑΟΚ, +22 από την ΑΕΚ) προέκυψε φυσιολογικά. Από την ομάδα που είχε την καλύτερη επίθεση (74 γκολ, 59 η ΑΕΚ), την καλύτερη άμυνα (16 γκολ παθητικό, 29 ο ΠΑΟΚ). Τον πρώτο σκόρερ του πρωταθλήματος (Γιουσέφ ελ Αραμπί), τον πρώτο δημιουργό (Ματιέ Βαλμπουενά). Δεν άφησε κανένα περιθώριο ο Ολυμπιακός στον ανταγωνισμό. Και τα υπόλοιπα είναι ιστορία. Να μην ξεχάσουμε το νέο format του πρωταθλήματος. Τα play offs, που ακόμη και αν έγιναν σε ειδικές συνθήκες, έδειξαν μια χαρά λειτουργικά. Βεβαίως η Σούπερ Λίγκα ετοιμάζεται να αλλάξει πάλι το μοντέλο. Αλλά το παράξενο θα ήταν το αντίθετο. Να κρατούσαμε κάτι που έδωσε ώθηση.

Γιωργος Χουπης
Η χρονιά της πανδημίας
Το ποδόσφαιρο στη χρονιά του κορωνοϊού, έμοιαζε με θεατρική παράσταση χωρίς το χειροκρότημα του κοινού. Τα ηχητικά από εκδηλώσεις των οπαδών μπορεί να έδιναν μία διαφορετική νότα στα δρώμενα επί του χλοοτάπητα, ωστόσο για τους ποδοσφαιριστές ούτε αυτό ήταν αρκετό.
Η ελληνική Λίγκα ολοκληρώθηκε, όμως, οι συνθήκες για όλους ήταν πρωτόγνωρες. Στους ποδοσφαιριστές έλειψε το χειροκρότημα, η ενθάρρυνση από την εξέδρα, τους ενοχλούσε όταν το μάτι τους έπεφτε στις άδειες εξέδρες. Στη διάρκεια των αγώνων, εκτός από τους κανονισμούς, είχαν μπει στο πρόγραμμα οι μάσκες, τα αντισηπτικά, οι αποστάσεις που έπρεπε να διατηρούν οι άνθρωποι του πάγκου, αλλά και οι αναπληρωματικοί.
Αλλα και για τους φιλάθλους, δεν ήταν και ό,τι καλύτερο να παρακολουθούν από την τηλεόραση μία αναμέτρηση, χωρίς την ατμόσφαιρα του γηπέδου. Ενα ψυχρό πράγμα, όπως παρατήρησαν αρκετοί.
Η χρονιά ολοκληρώθηκε, με νικητές και ηττημένους, όπως θα γινόταν και σε κανονικές συνθήκες. Οι ποδοσφαιριστές δούλεψαν στο σπίτι στη διάρκεια της καραντίνας, προσπάθησαν ακόμα περισσότερο όταν άρχισαν τις προπονήσεις και άντεξαν στις πρωτόγνωρες συνθήκες στη ζέστη του Ιουλίου. Δεν θα μπορούσε να μας μείνει κάτι διαφορετικό από αυτή τη χρονιά. Η δημόσια υγεία πέρασε στην πρώτη προτεραιότητα όλων, το ποδόσφαιρο σε δεύτερη μοίρα, ωστόσο τελικά νικητές στη χώρα μας αναδείχτηκαν και τα δύο. Η Ελλάδα άντεξε στην πανδημία, ενώ και το ποδόσφαιρο επανήλθε, έστω και με αυτές τις ασυνήθιστες καταστάσεις.

Γιάννης Λαμπιρης
Ο άνθρωπος νικητής
Τι πρωτάθλημα αλήθεια και αυτό. Θα μείνει σίγουρα στην ιστορία καθώς ήταν το πρώτο με πλέι οφ και για την ανάδειξη του πρωταθλητή.
Απλά η συγκεκριμένη διαδικασία δεν είχε σασπένς ελέω Ολυμπιακού που όντας ένα σκαλί πάνω από τους ανταγωνιστές του τελείωσε την…μπουγάδα σχεδόν πριν αρχίσει. Ομως έτσι και αλλιώς η μεγάλη αγωνιστική διακοπή άνω των τριών μηνών, δοκίμασε τις αντοχές όλων. Ποδοσφαιριστών, προπονητών, διοικητικών αλλά και φυσικά των φιλάθλων που όχι μόνο είχαν τη στέρηση των αθλητικών συναντήσεων περισσότερο και από καλοκαιρινή περίοδο, αλλά όταν το ποδόσφαιρο επέστρεψε αυτοί δεν μπορούσαν να μπουν στα γήπεδα!
Απόλυτα λογικό, αφού η άμυνα κόντρα σε μια πρωτοφανή για την εποχή μας πανδημία όπως ο κορωνοϊός ήταν πολύ πιο δύσκολη από αυτή που πρέπει να παίξει ένας καλός αμυντικός απέναντι στον αντίπαλο επιθετικό. Το βασικό είναι ότι κόντρα στις βιαστικές λογικές της… παύλας σε όλα τα σπορ (που ακούστηκαν τις πρώτες μέρες μετά το lockdown) τελικά νίκησε η σύνεση, η υπομονή και η λογική σε όλη την Ευρώπη, που είχε χτυπηθεί άλλωστε περισσότερο από κάθε ήπειρο στην αρχή της πανδημίας.
Το ποδόσφαιρο – και στην Ελλάδα – έστειλε πρώτο το μήνυμα ότι η ζωή συνεχίζεται και έτσι πρέπει να γίνεται, απλά με νέους υγειονομικούς κανόνες.
Με αυτή την ευκαιρία μάλιστα είναι καλό να μπουν και γενικότεροι κανόνες για ένα υγιές πρωτάθλημα.

Νίκος Κιτσιγιάννης
Κάτι πρωτόγνωρο
Αναμφίβολα η φετινή χρονιά θα μείνει χαραγμένη στις μνήμες όλων μας. Τα όσα βιώσαμε και συνεχίζουμε να βιώνουμε επηρέασαν τους πάντες. Από αυτή την κατηγορία δεν θα μπορούσε να ξεφύγει και ο αθλητισμός και δη το ποδόσφαιρο. Μια χρονιά που ξεκίνησε ανταγωνιστικά, είχε ανατροπές και πρωταγωνιστές, αλλά και ένα μεγάλο κενό. Το διάστημα της διακοπής ήταν κάτι πρωτόγνωρο για όλους μας. Οχι μόνο για τους ποδοσφαιριστές, αλλά και για εμάς που ασχολούμαστε σε καθημερινή βάση με τα γεγονότα του αθλήματος.
Η ειδησεογραφία δεν σταμάτησε, παρότι δράση δεν υπήρχε. Για την ακρίβεια, δεν υπήρχαν ούτε ομάδες, μια και οι προπονήσεις είχαν διακοπή. Ωστόσο αυτό έδωσε σε όλους μας τη δυνατότητα να δούμε και άλλες πτυχές του ποδοσφαίρου. Να εμβαθύνουμε καλύτερα στα λεγόμενα των ίδιων των πρωταγωνιστών, που αυτή τη φορά δεν είχαν απαραίτητα επίκεντρο την μπάλα. Αυτό που μένει από τη φετινή χρονιά είναι πως οι ομάδες που δίνουν πίστωση χρόνου και δείχνουν εμπιστοσύνη σε πρόσωπα δικαιώνονται. Συνέβη με τον Ολυμπιακό του Πέδρο Μαρτίνς, που κατέκτησε ένα πανάξιο πρωτάθλημα. Ισως του χρόνου στην ίδια θέση βρεθούν η ΑΕΚ ή ο ΠΑΟΚ, εφόσον δημιουργήσουν κάτι που θα πατά σε στέρεες βάσεις. Η Ενωση δείχνει να ακολουθεί αυτή την οδό, ενώ η ομάδα της Θεσσαλονίκης και η επόμενη μέρα της μοιάζουν, με τα σημερινά δεδομένα, με ερωτηματικό.

Αντώνης Καρπετοπουλος
Νίκη της λογικής
Τι θα θυμάμαι από το πρωτάθλημα της πανδημίας; Οχι κάτι που έγινε στους αγωνιστικούς χώρους αλλά μια τηλεδιάσκεψη της Σουπερλίγκας χάρη στην οποία το πρωτάθλημα ολοκληρώθηκε. Ηταν Τετάρτη 29 Απριλίου. Η UEFA είχε ενημερώσει ότι έθελε μέχρι τις 25 Μαΐου τα προγράμματα των λιγκών για την επανέναρξη των πρωταθλημάτων. Στη δική μας δεν υπήρχε κοινή γραμμή ούτε κοινή θέληση. Υπέρ της επανέναρξης ήταν σίγουρα ο Ολυμπιακός, ο Αρης, ο ΟΦΗ, η ΑΕΛ και η ΑΕΚ. Κατά ο ΠΑΟ, ο ΠΑΟΚ αλλά κι ο Πανιώνιος, η Ξάνθη και ο Παναιτωλικός που πίστευαν πως με μια διακοπή γλιτώνουν περιπέτειες (με άγνωστο τέλος…), που αφορούν την παραμονή τους στην κατηγορία. Ο μεγαλομέτοχος του ΠΑΟ Γιάννης Αλαφούζος πίστευε ότι η επανέναρξη του πρωταθλήματος θα κοστίσει στις ομάδες πιο πολύ από τη διακοπή του. Ο ΠΑΟΚ απλώς δεν ήθελε να δει πρωταθλητή τον Ολυμπιακό και μιλούσε, εκτός της σύσκεψης, για παύλες. Η ψηφοφορία ήταν στον αέρα. Αλλά υπερίσχυσε τελικά η λογική και αποφασίστηκε χάρη σε μια ωραία σκηνοθεσία του τότε προέδρου της λίγκας Μηνά Λυσάνδρου να εξαντληθούν τα περιθώρια: χωρίς αυτή την απόφαση δεν θα είχε γίνει τίποτα. Λίγες μέρες μετά το υφυπουργείο Αθλητισμού έδωσε την άδεια να ξαναρχίσουν οι προπονήσεις των ομάδων σε γκρουπ. Το νερό μπήκε στο αυλάκι. Αλλά χωρίς εκείνη την οριακή απόφαση δεν θα είχε γίνει τίποτα.

ΒΑΣΙΛΗΣ ΣΚΟΥΝΤΗΣ
Aπό τα κλάματα στα… μπουγέλα!
Εχει το μοναδικό χάρισμα ο αθλητισμός να δημιουργεί δυνατές εικόνες και να παράγει συγκλονιστικά συναισθήματα, πολλώ δε μάλλον όταν είναι αντίθετα και αντικρουόμενα…
Ενα τέτοιο κοντράστ καταγράφηκε στην τελευταία αγωνιστική των πλέι οφς μιας σεζόν που τηρουμένων των αναλογιών, ελέω της πανδημίας, συνιστά κάτι πολύ μεγαλύτερο από το ίδιο το ποδόσφαιρο!
Σκηνή πρώτη, Σάββατο βράδυ στο Περιστέρι: η ισοπαλία με τον Ατρόμητο στέλνει τον Πανιώνιο στα Τάρταρα μετά από 26 συναπτές παρουσίες στην A’ Εθνική. Σαν ήρωες αρχαίας τραγωδίας οι παίκτες του «Ιστορικού» ξαπλώνουν στον αγωνιστικό χώρο και βαλαντώνουν στο κλάμα, ενώ ο Σπύρος Ρισβάνης, που έχει φορέσει κιόλας την ίδια φανέλα, προσπαθεί εις μάτην να τους παρηγορήσει…
Σκηνή δεύτερη, το ίδιο βράδυ στο ΟΑΚΑ: Το «The last dance» (όχι του Μάικλ Τζόρνταν, αλλά) του Γιώργου Δώνη στον πάγκο του Παναθηναϊκού, η τελευταία ομαδική selfi και τα περήφανα, μα και παραπονεμένα λόγια του προπονητή…
Σκηνή τρίτη, Κυριακή βράδυ στο Νέο Φάληρο: ο Ολυμπιακός κατακτά τον 45ο τίτλο του και επιστρέφει στον θρόνο του μετά από δυο χρόνια, ο Σάββας Θεοδωρίδης κάνει αγέρωχος και συγκινημένος το σεργιάνι του στο γήπεδο μαζί με τον Κριστιάν Καρεμπέ, ο Μίκης Θεοδωράκης, ο Μάνος Χατζιδάκις και η Μελίνα Μερκούρη δίνουν τον τόνο της βραδιάς και ο Ματιέ Βαλμπουενά σε εθνικό δίκτυο ρίχνει το πανηγυρικό μπουγέλο στον Βαγγέλη Μαρινάκη!

ΓΙΩΡΓΟΣ ΝΑΣΜΗΣ
Ενα ιστορικό πρωτάθλημα
Ζήσαμε και κανείς δεν γνωρίζει αν θα συνεχίσουμε να ζούμε πρωτόγνωρες στιγμές στο ελληνικό ποδόσφαιρο μέσα στο διεθνές πλαίσιο που διαμόρφωσε ο SARS-CoV-2. Γιατί, κακά τα ψέματα, αυτή η αόρατη απειλή αναδείχτηκε σε μεγάλη πρωταγωνίστρια της φετινής σεζόν και το σημείο αναφοράς των ιστορικών του μέλλοντος.
Παρ’ όλα αυτά δεν μπορούμε να παραγνωρίσουμε τις πολύ σημαντικές παραμέτρους που επίσης έγραψαν σημαντικά κεφάλαια.
Η χρήση του VAR για πρώτη φορά στο ποδόσφαιρό μας διέψευσε τις προσδοκίες για κατακόρυφη πτώση των αδικιών. Αποδείχτηκε στην πράξη πως όσο υπεισέρχεται ο ανθρώπινος παράγοντας στη λήψη των αποφάσεων και φυσικά η υποκειμενικότητα, τόσο θα υφίστανται τα λάθη. Για πρώτη φορά επίσης ο πρωταθλητής αναδείχτηκε μέσω των πλέι οφ. Τι μάθαμε; Πως ο καλύτερος στην κανονική σεζόν είναι καλύτερος παντού. Επομένως έχουμε πλεονασμό με την προσθήκη αυτής της διαδικασίας που εξυπηρετεί αποκλειστικά την τηλεόραση. Μας δίδαξε όμως και κάτι πολύ σημαντικό. Ακόμα και όταν ξεθυμαίνει το πρωτάθλημα τα ντέρμπι διατηρούν, ως έναν βαθμό βέβαια, την αίγλη τους.
Η χρυσή τομή για την αναβάθμιση της Σούπερ Λίγκας 1 είναι η μείωση των ομάδων σε δέκα και η διεξαγωγή τεσσάρων γύρων – σύνολο 36 αγωνιστικές, χωρίς πλέι οφ και πλέι άουτ.
Για το τέλος αφήσαμε τον Ολυμπιακό. Το μεγαλύτερο επίτευγμά του δεν ήταν η κατάκτηση του τίτλου αλλά το γεγονός ότι η αγωνιστική του εικόνα δεν άφησε περιθώρια αμφισβήτησης της ανωτερότητάς του. Ο Πέδρο Μαρτίνς με την εν γένει συμπεριφορά του και τις προπονητικές του ικανότητες κέρδισε τον σεβασμό φίλων και αντιπάλων, φαινόμενο σπάνιο για την Ελλάδα.