Οι Kασσάνδρες, οι ελπίδες και οι μαύρες τρύπες

Ευτυχώς η πραγματικότητα διέψευσε για άλλη μια φορά όσους είχαν επενδύσει πολιτικά στις Κασσάνδρες και έβλεπαν νέα μνημόνια με το Ευρωπαϊκό Ταμείο Ανάκαμψης. Η Ελλάδα παραμένει μεγάλη κερδισμένη από τις αποφάσεις των ευρωπαίων ηγετών στις Βρυξέλλες, αφού προβλέπεται να χρηματοδοτηθεί τα επόμενα 6 χρόνια με 32 δισ. ευρώ από το Ταμείο Ανάπτυξης και συνολικά με 72 δισ. ευρώ αν υπολογιστούν και τα κονδύλια του ΕΣΠΑ.

Πρόκειται, βεβαίως, για χρηματοδοτήσεις που θα παραμείνουν στα χαρτιά, αν η χώρα μας δεν υποβάλει συνεκτικά και αξιόπιστα προγράμματα επενδύσεων στις Βρυξέλλες και αν δεν διαμορφώσει τον κατάλληλο μηχανισμό για την είσπραξή τους. Δεν φτάνει, όμως, μόνο αυτό για να αδράξει η Ελλάδα τη μοναδική ευκαιρία που έχει να μετατρέψει τη βαθιά ύφεση του κορωνοϊού σε ισχυρή επανεκκίνηση της οικονομίας της. Χρειάζεται και σχέδιο με ένα και μοναδικό ζητούμενο, όπως τονίζουν αξιόπιστοι οικονομικοί παράγοντες: Να αλλάξει η εικόνα της ελληνικής οικονομίας τις επόμενες δεκαετίες. Να μετατραπεί σε μια σύγχρονη και ανταγωνιστική οικονομία που θα βασίζεται στις σύγχρονες τεχνολογίες και στα συγκριτικά της πλεονεκτήματα. Και όχι μόνο στον τουρισμό.

Ολα αυτά προϋποθέτουν βαθιές αλλαγές, σε σύντομο χρονικό διάστημα, σε όλους τους κρίσιμους τομείς. Δεν υπάρχει χρόνος για πειραματισμούς. Γι’ αυτό το σχέδιο θα πρέπει να είναι μετρήσιμο σε όρους κόστους και οφέλους. Και να περιλαμβάνει συγκεκριμένες προτάσεις για αλλαγές που θα διαπερνούν, σε βάθος και σε πλάτος, όλη την κοινωνία. Δεν μπορούν να λείπουν οι αλλαγές σε όλο το σύστημα της παιδείας. Απο την προσχολική εκπαίδευση μέχρι τα πανεπιστήμια και την κατάρτιση των εργαζομένων. Και από το σύστημα απονομής της δικαιοσύνης μέχρι το επίπεδο εξυπηρέτησης των πολιτών σε κάθε υπηρεσία του Δημοσίου. Για παράδειγμα, δεν μπορεί η προσχολική εκπαίδευση των μικρών παιδιών να είναι υπόθεση των παππούδων ή η απονομή της δικαιοσύνης να χάνεται στον χρόνο και ο πολίτης να ταλαιπωρείται για ένα απλό πιστοποιητικό.

Θα πρέπει, όμως, παράλληλα να διορθωθούν τα λάθη της περασμένης δεκαετίας σε βασικούς τομείς της οικονομικής πολιτικής. Δεν νοείται υγιής και ισχυρή ανάπτυξη σε μια οικονομία όπου η φοροδιαφυγή ζει και βασιλεύει, όπου ένα εξωφρενικά μεγάλο μέρος του πληθυσμού είναι αφορολόγητο γιατί δηλώνει πολύ μικρά εισοδήματα και όπου τιμωρείται η νόμιμη εργασία με υπερφόρους. Γιατί αυτό ακριβώς συμβαίνει σήμερα στην Ελλάδα. Εναν χρόνο μετά την ανάληψη της εξουσίας από τη σημερινή κυβέρνηση, που είχε υποσχεθεί την εξάλειψη της υπερφορολόγησης, η μισθωτή εργασία εξακολουθεί να είναι το υποζύγιο των φορολογικών βαρών. Δηλώνει όλα της τα εισοδήματα, υπερφορολογείται και πληρώνει και πέναλτι αν δεν πιάσει το όριο των δαπανών με πλαστικό χρήμα. Μιλάμε για τη μισθωτή εργασία η οποία θα κληθεί να στηρίξει την ανάπτυξη των επόμενων ετών. Αλήθεια, σε ποιο τοπίο περιμένουμε να δεχθεί να επιστρέψει στην Ελλάδα το ειδικευμένο εργατικό δυναμικό που έφυγε στα χρόνια της κρίσης και τώρα είναι απαραίτητο για την «ανοικοδόμηση»; Με την Εφορία συνέταιρο και το μαύρο χρήμα να οργιάζει;

Είναι η ώρα να ληφθούν τολμηρές αποφάσεις. Δεν φταίει για όλα ο κορωνοϊός!..