Πες, πες, {LF}πού ξέρεις;

Με αφορμή πρόσφατα κείμενά μου είχα την ευκαιρία, για μια ακόμα φορά, να διαπιστώσω πόσο δύσκολο είναι να αλλάξουν κάποιες μακρόχρονες γλωσσικές συνήθειες, έστω και αν πρόκειται για «φάλτσα».

Χαρακτηριστικό παράδειγμα οι γεωγραφικοί προσδιορισμοί (νότια Πελοπόννησος, βόρεια Ιταλία, δυτική Γαλλία, ανατολική Πολωνία κ.λπ.), οι οποίοι, στο μέτρο που δεν πρόκειται για χωριστές κρατικές ή διοικητικές οντότητες, δεν χρειάζονται κεφαλαίο αρχικό. Εχουμε, λοιπόν, και λέμε: «Η Περιφέρεια Δυτικής Μακεδονίας προκήρυξε διαγωνισμό για την κατασκευή δύο δρόμων», αλλά «βρέχει καταρρακτωδώς στη δυτική Μακεδονία». Στην πρώτη περίπτωση πρόκειται για διοικητική οντότητα με σαφή όρια, ενώ στη δεύτερη για «περιγραφικό» όρο, ασαφή εν πολλοίς ως προς το τι ακριβώς περιλαμβάνει και τι όχι.

Σε διεθνές επίπεδο τώρα, προφανώς η Νότια Αμερική και η Βόρεια Αμερική, αφού πρόκειται για υποηπείρους με σαφώς προσδιορισμένα όρια, αλλά η βόρεια Ευρώπη, η νότια Ευρώπη, η κεντρική Ευρώπη, η δυτική και η ανατολική Ευρώπη (μέχρι την κατάρρευση του σοβιετικού μπλοκ, μπορούσε να γίνεται λόγος για Ανατολική και Δυτική Ευρώπη, αλλά με όρους κοινωνικού και πολιτικού συστήματος).

Επίσης, προφανώς η Βόρεια Κορέα και η Νότια Κορέα (δυο χωριστές χώρες), το Βόρειο Βιετνάμ και το Νότιο Βιετνάμ (κάποτε, έως το 1976, τώρα απλώς το νότιο και το βόρειο τμήμα της ενιαίας χώρας Βιετνάμ). Ομως, το βόρειο και το νότιο Ιράν, η βόρεια και η νότια Κίνα κ.ο.κ.

Ο,τι και να λέω και να γράφω πάντως εγώ, είναι σχεδόν βέβαιο ότι με κεφαλαίο αρχικό θα τη βλέπω γραμμένη τη βόρεια Γαλλία ή τη νότια Πελοπόννησο. Ποιος ξέρει, όμως; Πες, πες, μπορεί τελικά να πείσω κάποιους.