Ο υπουργός του μέλλοντός μας

Είναι ο νεότερος υπουργός αυτής της κυβέρνησης, μόλις 37 ετών. Και, σύμφωνα με δημοσκόπηση της Prorata που έγινε πριν από τρεις εβδομάδες, ο πιο δημοφιλής στους ψηφοφόρους όλων των κομμάτων. Υποθέτω ότι αυτοί που τον πριμοδοτούν αναγνωρίζουν πως ο υπουργός Επικρατείας και Ψηφιακής Διακυβέρνησης Κυριάκος Πιερρακάκης είναι ένας πολιτικός από «υλικό» του μέλλοντος – και όχι μόνο λόγω του αντικειμένου του υπουργείου του.

Το έγραφε πριν από λίγες ημέρες ο Θανάσης Νιάρχος στην «Επιφυλλίδα» του στα «ΝΕΑ». Πως ενώ το «συγγνώμη» στον ιδιωτικό βίο είναι ομολογία που ανακουφίζει και απελευθερώνει, στη δημόσια ζωή σπάνια λέγεται. Ειδικά οι πολιτικοί, ακόμη και αν δίνουν πιθανότητες στο να έκαναν λάθη (όπως ο Γιώργος Παπανδρέου όσον αφορά την απομάκρυνση Σημίτη) ή αναλαμβάνουν αυτή την περίφημη και εντελώς αόριστη πολιτική ευθύνη (όπως ο Νίκος Παππάς), αποφεύγουν τη διατύπωση της συγγνώμης, την εκλαμβάνουν ως, περίπου, παραδοχή αποτυχίας. Αγνοώντας, ίσως, τη λεβεντιά της έκφρασης. Δεν θυμάμαι να ακούγεται και πολύ συχνά αυτή η λέξη από επίσημα χείλη. Ούτε για τους νεκρούς στο Μάτι, ούτε για τους χειρισμούς του πρώτου εξαμήνου του 2015, ούτε για το δημοψήφισμα του Ιουλίου, ούτε για τη διασπάθιση του δημόσιου χρήματος που οδήγησε στη χρεοκοπία και στα Μνημόνια, ούτε για λοβιτούρες και κομπίνες που αποδείχθηκαν περίτρανα. Αφήστε που σε κάποιες πτέρυγες της Αριστεράς κυκλοφορεί και η άποψη ότι οι αριστεροί πολιτικοί δεν ζητούν ποτέ συγγνώμη διότι δεν κάνουν ποτέ λάθη.

Και έρχεται αυτός ο Πιερρακάκης και αντί να διεκδικήσει ένα μπράβο για την ηλεκτρονική πλέον έκδοση δικαιολογητικών, για την άυλη συνταγογράφηση και τα άυλα παραπεμπτικά που βάζουν οριστικό τέλος στις ουρές της καθημερινότητάς μας, ζητά συγγνώμη. Τη συγγνώμη της εκκρεμότητας, όπως είπε από το βήμα της Βουλής. «Πρέπει να πούμε μεγαλοφώνως συγγνώμη όλες οι κυβερνήσεις για όλα αυτά τα χρόνια, για όλη αυτή την ταλαιπωρία που έχουν υποστεί οι πολίτες». Είναι κουβέντες που τις έχουμε ξεχάσει στον δημόσιο λόγο.

Το αταξικό Διαδίκτυο

Είπε όμως και κάτι ακόμη ο Κυριάκος Πιερρακάκης. Απάντηση σε όσους, εντός και εκτός Βουλής, ισχυρίζονται ότι οι ψηφιακές υπηρεσίες έχουν ταξικότητα. Αυτό που υποστήριζαν και κάποιοι φοιτητές (αλλά και καθηγητές) όσον αφορά τα ηλεκτρονικά μαθήματα την περίοδο του lockdown. «Οι ψηφιακές υπηρεσίες μειώνουν τις ανισότητες για τα άτομα που έχουν κινητικές δυσκολίες, για τις εργαζόμενες μητέρες που δεν έχουν τον χρόνο να σταθούν σε μια ουρά». Και, πάνω απ’ όλα, μειώνουν τις ανισότητες επειδή καταπολεμούν τη διαφθορά. Οπως είχε πει ο πρώην πρόεδρος της Εσθονίας, «δεν μπορείς να διαφθείρεις το μηχάνημα».

Ουκ έστι πλούσιος και φτωχός

Είναι τραγικά εκτός εποχής και εκτός πραγματικότητας να ισχυρίζεται κάποιος σήμερα ότι το Διαδίκτυο είναι ταξικό. Ισα ίσα, κατάφερε αυτό που δεν έχουν καταφέρει καμία θρησκεία, καμία ιδεολογία και καμία επανάσταση. Την απόλυτη ισότητα. Η πρόσβαση σε αυτό στοιχίζει πλέον από ελάχιστα έως καθόλου και μπορεί να γίνει μέσω ενός φτηνού κινητού τηλεφώνου. Και από τη στιγμή που μπαίνεις, εκεί μέσα δεν υπάρχει πλούσιος και φτωχός, όμορφος και άσχημος, μορφωμένος και απαίδευτος, έξυπνος και βλάκας, πατρίκιος και πληβείος. Τα πάντα είναι θέμα εντυπώσεων. Και οι εντυπώσεις χτίζονται, κατασκευάζονται.

Μάλιστα, το αρνητικό του Διαδικτύου είναι αυτό ακριβώς που εξασφαλίζει την ισοπεδωτική ισότητα. Σε αυτό το παγκόσμιο χωριό, ο λόγος ενός εξυπνάκια ανειδίκευτου εργάτη μπορεί να μετράει όσο και ο λόγος ενός σπουδαίου επιστήμονα.